टिकी रात
सौं रहे बिरखां विचदी
लंघ रहे सी आपां
पैरां दीआं उंगलां दे फुल्ल धर धर
शबदां विचाले चुप रख रख
किते टल नां जाए नींद बिरखां दी
सुते बिरख दा हर पत्ता कंन हुंदै
अज दी रात आपां बिरखां दे
सुपने `च परवेश कर जांदे हां
गल्ला करांगे
उह जागणगे नहीं
“पहिलां तेरी वारी”
तूं किहा
“कहिंदे नें
जिंना चिर आहलणिआं ‘च
पंछी सौं नहीं जांदे
बिरछ जागदे रहिंदे नें”
“सच्चीं?”
“ते जिंना चिर अंबां ते
कोइल नहीं कूकदी
अंब मिठ्ठे नहीं हुंदे”
कौण कहिंदै?
तूं पुछिआ
कौण? …अ अ
याद नहीं आ रिहा
तैनूं हासा आ गिआ
इहो जिहीआं गल्लां तूं
किवें बणा लैनैं
झूठीआं जिहीआं
जिवें तूं हस लैनी ऐं
कंवला जिहा
................................................................................

