अगस्त 25, 2025

writingDetail.created_by
By: इंज. जसवंत सिंघ ज़फर

पंजाबी कवितावां -भाग छेवां

51. दवंद

मैं विदरोही वी अखवाउणा चाहुंदा

ते

सनमानत होणा वी

इस लई जद हस्सदा हां

रोंदू लग्गदा हां

जद रोंदा हां

लोक हस्सदे नें

52. डर

जद नहीं होर किसे तों डरदा

डर तों तद मैं डरदा हां

जद नहीं किसे वी ताईं डराउंदा

डर नूं ओदो डराउंदा हां

एस तरहां मैं हर वेळे ही

डरदा अते डराउंदा रहिंदा

डर दे नाल है मेरा रिशता

जिद्दां मेरा मैं दे नाल

‘मैं’ ते ‘डर’ हन ‘कठ्ठे जंमदे

‘कठ्ठे मरदे

53. धरती खहड़ी है

गड्डी ‘च इकल्ले सफ़र करदिआं

मैं चंगा हुंनां

घर दफतर जां बाज़ार विच होण नालों

साथी सवारीआं नाळ ईरखा नहीं

गळ्ळां करदा हां एधरलीआं ओधरलीआं

गल्लां ओहले लुकण दा तनाअ नहीं

खुल्हण दा चाअ हुंदा

कदे बिसकुट पेश करदा हां

मुसकराउंदा हां

कदे आपणे बच्चिआं दी तसवीर दिखाउंदा हां

सरोकार वधाउंदा हां

सीट हेठों चप्पल कढ्ढ के दिंदा हां

बाथ रूम जाण लई राह दिंदा हां

आराम नाल लेटण दी सलाह दिंदा हां

दूजे दी रीस ते आपणी तारीफ़ नहीं करदा

जिंना चंगा हुंना

ओस तों वध्ध चंगा होण दी कोशिश करदां

किसे दा खोहण ते आपणा बचाउण दी उचेच नहीं हुंदी

इस तरहां दा मैं सिरफ चल्लदी गड्डी ही हुंदा हां

धरती ते नहीं हुंदा

धरती ते होण वेले वी भावें

हुंदा तां सफ़र ‘च हां

धरती दा तल हज़ार मील दी रफ़तार ते घुंमदा

हज़ारां मील दी रफ़तार नाल ग्रहिपंध ते दौड़दी धरती

पर मेरा चित्त नहीं मंनदा

मेरे मन विच तां खहड़ी है धरती

चहड़दे छिपदे सूरज चंन तारे

घुंमदे लगदे खहड़ी धरती दुआले

किताबां विच लिखे वांग धरती

घुंमदी तुरदी उडदी नां लग्गदी

तदे किताबां विच लिखे वरगी

जां गड्डी वाली ज़िंदगी

मेरी नहीं बणदी

जदों मैं धरती ते हुंनां

54. हाज़र गैरहाज़र

मनुख्ख सिरफ पुलिंग

पर

मनुख्खता इसतरीलिंग

इनसान सिरफ पुलिंग

पर

इनसानीअत इसतरीलिंग

बंदा सिरफ पुलिंग

पर

बंदगी इसतरीलिंग

हैरान हां मैं

दासी हत्थों खलासी ?

55. चंगा मंदा

हर विशवास अंधविशवास हुंदा

सुजाखा विशवास

विशवास नहीं कुछ होर हुंदा

हर लारा झूठा लारा हुंदा

सच्चा लारा

लारा नहीं कुछ होर हुंदा

हर शरधा सच्ची शरधा हुंदी

झूठी शरधा कोई चीज़ नहीं हुंदी

आसरा तां आसरा हुंदा

सच्चा जां झूठा नहीं हुंदा

आदमी तां बस्स आदमी हुंदा

56. अंबर गीत

सूरजा नां दूर जा

वे लै के सारी ऊरजा

धुप्पां बिनां खिड़दे नां फुल्ल वे

रंग ’ते सुगंध बिन दस्स काहदी ज़िंदगी ए

जिऊंदिआं नूं जीणा जावे भुल्ल वे

चंनिआं वे चंनिआं

तैनूं सोहणा मंनिआं

चानणी तेरी नें सानूं दस्सिआ

वाध घाट मेल ते विछोड़ा गल्लां सच्चीआं वे

पुंनिआं रहे नां सदा मस्सिआ

तारिआ विचारिआ

इकल्लता दे मारिआ वे

धरती ’ते आ जा साडे कोल

चमकां वी चंगीआं, चमकां तों चंगे पर

आपणे पिआरिआं दे बोल

बद्दला वे बद्दला

आपे नूं उलद्द ’ला

डुल्ल्ह के वे हो जा मोहलेधार

भरे पीते रहिण नालों, डुल्ल्ह जाणा किते चंगा

डुल्ल्हण नूं कहीदा पिआर

अंबरा वे अंबरा

ओ नीलिआ पैगंबरा

सिरां ’ते असीस बण तणिआं

आसां धरवासां रळ तेरी छावें खेडदीआं

दिलां ’च भरोसा रहे बणिआं।