मैं जनमां तों शुभ करमां दा आदी,
मेरा फरज़ हर थां 'ते वंडणा आज़ादी,
जीवो अते जीण देवो दा नाअरा,
मैं लिखके मिज़ाईलां 'ते थां-थां 'ते घलदा,
मैं लोकां दे हक्का दी राखी दा वारिस,
थां-थां 'ते बंबां दे पहिरे बिठाउंदा,
मेरा शौक लाशां दी मंडी सजाउणा,
ते सिरताज महां ताजरां दा कहाउणा,
इह अल्लाह दी मरज़ी, खुदा दा है भाणा,
सलीबां तुहाडे ही अंग संग है रहिणा,
तिरशूलां, खंजरां ते तेगां दी तेह नूं,
आखर तुहाडे लहू नें बुझाउणा,
मैं मिज़ाईलां, ऐटम, तबाही दिआंगां,
चुक्कणा तुसीं ही है मलबा घरां दा,
पिठ्ठां ते साडे जो इतिहास लिखिआ,
ज़रा पहड़के देखो के हर सतर दस्से,
तुसी समझदे हो जदों सिर सिरां नूं,
असी फेर लाशां दी गिणती नहीं करदे,
तुसी खुद ज़ाहिर करो कि तुसां लई,
लाशां नें गीटे, ते गीटे खुदा नें,
असी फेर लाशां दी गिणती नहीं करदे,
तुसी कातलां नूं महां नाइक कहि के,
आपणे सिरां ते बिठाउंदे रहे हो,
असी फेर लाशां दी गिणती नहीं करदे,

