वे बाबल संकू नींद नां पुणदी
अते दुख्खण अख्खीं दे कोए
याद सिरहाणे करां सिआपे
सज्जण जदों दे मोए
मोए सज्जण ते चित्तर रुस्सिआ
विसर बहारां गईआं
साडे अंग त्रेड़ां पईआं
साडे अंग त्रेड़ां पईआं
हिजर दा वटणा पीड़ दा बाणा
खूह नैणां दा जोअ के
रुख्ख साहवें तेरी याद नूं बैठे
चानणीआं विच धोके
असां तां जुग जुग हिजर हंढाइआ
इस परत नां सारां लईआं
साडे अंग त्रेड़ां पईआं
चीकणी मिट्टी विआह लै जांदे
जो कल्लरां दे जाए
काले काग पीण सरोवर
हंस रहिण तरेहाए
नदिओं पार सौदागर टुर गए
असीं बैठ पतन ते रहीआं
साडे अंग त्रेड़ां पईआं

