अक्टूबर 06, 2009

writingDetail.created_by
By: वरिआम सिंघ संधू

नमसकार

मेरा पिउ पिछले दिनां तों हसपताल विच बेहोश पिआ सी। आकसीजन लग्गी होई। मेरी मां उसदे सिरहाणे बैठी होई। मैं ते मेरा दोसत बड़ा चिर खज्जल-ख़राब होण तों पिछों मैडीकल कालज तों किसे टैसट दी रिपोरट लै के परते तां सानूं आउंदा वेख के मां दरवाज़े विच अग्गलवांढी आ खड़ोती ते कहिण लग्गी :
‘‘जाओ मेरे पुत्त! पहिलां रोटी खा आओ। सवेर दा चाह दा घुट्ट पी के ई भज्जे फिरदे जे। उतों दुपहिरां चहड़ आईआं।…मैं बैठी आं तुहाडे पिउ कोल…फ़िकर नां करो…’’
उसदे ज़ोर देण ‘ते असीं उथों ही मुड़ गए। ढाबे तों रोटी खा के परते तां मां नें किहा, ‘‘पुत्त! टैकसी लै आओ। तुहाडा पिउ पूरा हो गिऐ। पूरा तां इह उदों ई हो चुक्का सी जदों तुसीं रपोट लै के आए सो। मैं ई सोचिआ, सवेर दे भुख्खण-भाणे फिरदे नें। जे दस्स दित्ता फिर पता नहीं रोण-कुरलाउण विच मेरे पुत्तां नूं रोटी खाणी कदों नसीब होवे’’ ख़ुद ढिड्डों भुख्खी मां दा गच्च भर आइआ।
आपणी मां दे उस जिगरे ते मुहब्बत नूं नमसकार