किस किस दिशा तों शाम नूं आवाज़ां आउंदीआं?
बंदे नूं बिहबल करदीआं पागल बणाउंदीआं।
फ़नूस नें, इह शमा है, अहु जोत है, इह लाट
ते दूर किधरे मावां नें दीवे जगाउंदीआं।
लूणा अगन, सुंदरां नदी ते धरत इछ्छरां
जोगी नूं वार वार नें पूरन बणाउंदीआं।
दरबार एधर यार ओधर जान अहु ईमान
कई वार जिंदां एस चौराहे 'ते आउंदीआं।
बेचैनीआं, ग़मगीनीआं, सोचां दी कैद 'चों
शाइर नूं अंत उस दीआं नज़मां छुडाउंदीआं।
पत्तिआं दे पैरां विच्च नां जे पाज़ेब पाउंदीआं
पतझड़ दा बोझ किस तरहां पौणां उठाउंदीआं।
हुंदे नें पत्ते रुख्खां दे जे कर सुरां जहे
पौणां उदास साज़ फ़िर किहड़ा वजाउंदीआं।
डुब्बदा नां नीली झील विच सूरज जे संदली
तां शहिर मेरे शरबती शामां नां आउंदीआं।

