मेरी नज़र विच्च दूर दूर तक कोई अजिहा लेखक नज़र नहीं आउंदा जो बिनां किसे साहितक मैग़ज़ीन विच्च छपण दे, बिनां किताब रिलीज़ करवाए, बिनां किसे आलोचक तों परचा लिखाए, आपणी कविता दे हिक्क दे ताण नाल थोहड़े जिहे समें विच्च, केवल ते केवल सोशल मीडीए राहीं संनी धालीवाल वांङ मकबूलीअत दी सिख़र ’ते पहुंच गिआ होवे; जिसदीआं लिखतां फेस-बुक्क तों ‘चुक्क’ के नामवर साहितक परचे आपणे आप छापण विच्च खुशी महिसूस करन लग्ग जाण, जिसदीआं लिखतां पंजाबी बोलदे देशां विच्च टी.वी. अते रेडीओ सटेशनां ’ते पहड़ीआं जाण, जिसदीआं कवितावां चोरी कर के होर लोक आपणे नां ’ते छपवाउण लग्गे होण, जिहड़ा नवीं कविता सोशल मीडीआ ’ते पोसट करे ते उसदी प्रशंसा विच्च झटपट सैंकड़े हुलारवीआं टिप्पणीआं चमकण लग्ग पैण। अजिहा कमाल केवल चमतकारी रचनावां ही कर सकदीआं नें ते संनी धालीवाल नें इह चमतकार कर विखाइआ है।
उस अंदर सालां तों सुत्ता लेखक पूरे जलौअ विच्च जाग चुक्का है। अख्खरां दे अख्खर उहदे निक्के-निक्के हत्थां विच्चों कविता बण किरन लग्गे हन। उहदे शबद मताबी वांङ बल के पाठक दे मन-मसतक विच्च सतरंगा चानण बख़ेरन लग्गदे नें। पाठक आपणे अंदरले जगत दीआं हनेरीआं नुक्करां ही नहीं वेखदा सगों बाहरले जगत दीआं दुबिधावां, पाखंडां, गुंझलां दे रहस्स दे सहिज दीदार वी कर लैंदा है। उहदी कविता हनेरिआं विच्च ‘संनी डेअ’ बण के चमकदी है। परवास कर गए पंजाबीआं लई बनेरे ’ते बत्ती बण के बलण लगदी है तां कि उह परवास-गली दे हनेरे विच्च राह नां भुल्ल जाण।
संनी धालीवाल आपणे जिहा आप है। उह किसे कवी दी नकल नहीं, नां ही उसदी कविता विच्चों किसे कहिंदे-कहाउंदे पंजाबी कवी दा प्रछावां मातर झलकदा है। अजिही कविता अजे तक किसे होर कवी नें नहीं लिखी। इह कविता निरोल संनी धालीवाल वरगी है। सिध्धी-पध्धरी, साफ़-सफ़ाफ़ पर तेज़ तिख्खी। मिरचां वरगी। बंदे अंदरले भैड़ां नूं बुरी तरहां लड़न वाली। तिख्खी छुरी वरगी। समाज, सभ्भिआचार, धरम ते राजनीती दे कोझे उछाड़ां नूं पाड़ के उहनां नूं नंगिआं करन वाली। पर इहदी पेशकारी अते अंदाज़ निरोल इहदा आपणा है। निरोल आपणे वरगा हो सकणा बड़ी औखी गल्ल है। कईआं नूं सारी उमर लग्ग जांदी है पर उह आपणी वख्खरी ते निरोल निज्जी पछाण नहीं बणा सकदे। निज्जी पछाण उह हुंदी है कि कविता ’ते कवी दा नां लिखण तों बिनां ही तुहानूं जिसदीआं चार सतरां पहड़ के ही लग्गण लग्ग जावे कि इह तां संनी धालीवाल नें लिखी है। संनी धालीवाल नें दो-तिंन सालां विच्च ही इह क्रिशमा कर विखाइआ है।
संनी धालीवाल नें इक्क मूलों ही वख्खरी कावि-शैली सिरज दित्ती है। उहदी कावि भाशा दा अनोखा ते मूलों मौलिक मुहांदरा ते मुहावरा है। उहने अंगरेज़ी भाशा दे शबदां, चिंनहां, इशारिआं नूं इंने सहिज नाल कविता विच्च घोल दित्ता है कि कविता दा चिहरा ऊदा, गुलाबी, उनाभी, किरमची कई रंगां विच्च लिशकण लग्गा है।
उहदी रचना विच्च नज़रीए दी ताज़गी है। उहदे लई नानके पिंड ‘टल्लेवाल’ दी नहिर, आपणा पिता-पुरखी पिंड ‘रणसींह कलां’ वी ओनी मुहब्बत नाल हाज़र हुंदे हन, जिंनी मुहब्बत नाल कनेडा दे शहिरां दीआं रौशनीआं। उह रणसींह कलां दा हो के वी सारी धरती दा है। समुच्ची लोकाई दा है। बंदे अंदरली बंदिआई दा है।
उह अंगरेज़ी विच्च लिखदा सी, पर मेरी प्रेरना नाल पंजाबी विच्च लिखण लग्गा। मैनूं इह सदा माण रहेगा कि मैं आपणी ज़बान नूं इक्क चंगे कवी नाल मिलाइआ है। हालांकि उहदी कविता विचला कावि-पातर पंजाबी दी अंगरेज़ी साहमणे दिनो-दिन घट रही अहिमीअत बारे कांटवें लहिज़े विच्च आखदा है, ‘तेरी अंगरेज़ी तैनूं कनेडा लै गई, मेरी पंजाबी मैनूं पंजाब रोडवेज़ दी बस्स ’ते पिंड लै आई।’ इसदे बावजूद उह पंजाबी विच्च लिखण विच्च माण समझण लग्गा है।
उहदी नवीं किताब ‘मैं कंमीआं दी कुड़ी’ दा खरड़ा पहड़दिआं पहिलां मैं सोचिआ सी कि उहदीआं कवितावां दे हवाले दे के आपणी गल्ल पुशट करांगा। पर हुण सोचदा हां कि उहदीआं कवितावां दा खिलार, मिआर ते आकार इंना वड्डा है कि मेरे शबदां दी जफ्फी विच्च नहीं आ सकदा। उहदी कविता विच्च विशिआं दी विभिंनता है, ज़िंदगी दे अनेकां रंग हन। तुसीं वेखी होई ख़ूबसूरत कुड़ी नूं लख्ख आपणे शबदां विच्च बिआन करना चाहो, पर असल ख़ूबसूरती दा पता उदों ही लगदा है, जदों आपणीआं अख्खां नाल उहदा सामरतख्ख दीदार कर लिआ जावे। तुसीं वी उहदी कविता नूं ख़ुद पहड़न तों बग़ैर उहदा हुसन नहीं माण सकदे।
अख़ीर ’ते मैं संनी नूं कहिणा चाहुंदा हां कि आपणे अंदर जाग चुक्के ‘पंजाबी शाइर’ नूं हुण सौण नहीं देणा। लगातार तुरदे रहिणा। मेरा यकीन है कि छेती ही तुसीं साहित दे खेतर विच्च वड्डा नाम बण जावोगे।

