1. तेज़ हवा दी गती
मैं उह हवा दी तेज़ गती बणां,
जो चुफेरिआं नूं
गुलाबी रंग देवे।
सूरज दी किरन तों लै के जो,
उजालिआं दी
सभ नूं उमंग देवे।
आपणे ही सभ्भिआचार विच्चों,
रिशते निभाउण दा वी,
सुंदर ढंग देवे।
निज्ज तों उच्ची गल्ल करन लई,
सखीआं सहेलीआं दा,
सभ नूं संग देवे।
आपणी ही विरासत विच्चों लिआ,
पिआर निभाउण दा,
साथ बैंस-कंग देवे।
***
2. सलाम
संधूरी मिट्टी अते चल्लदीआं,
हवावां नूं मेरी सलाम।
सवेर, शाम अते दुपहिर दीआं,
छावां नूं मेरी सलाम।
नदीआं, नाळे, नहिरां अते
दरिआवां नूं मेरी सलाम।
मातावां अते बज़ुरगां दीआं,
दुआवां नूं मेरी सलाम।
पंजाबणां दीआं वख्खो वख्खरीआं,
अदावां नूं मेरी सलाम।
कवी,कवित्तरीआं दीआं लिखीआं,
रचनावां नूं मेरी सलाम।
***
3. हनहेर
चानण विच्च वी दिन दिहाड़े,
अज्ज मैं हनहेर छाए नाल लहड़ आई हां।
आपणे हत्थीं ला के जंदरे,
हंझूआं दी चाबी वी हत्थ धर आई हां।
जित्थे जग्गदी है सुख्खां दी जोत,
बहि मन दा बोझ वी हौळा कर आई हां।
लोकां दे मूंहां तों निकळी,
नफ़रतां दी जवाळा अख्खीं ज़र आई हां।
लग्गी झड़ी इलज़ामां दी नूं,
गठ्ठ बंनह भारी गठ्ठड़ी उत्थे धर आई हां।
जो वस्सदे सी धरती उत्ते,
अज्ज लग्गे देख के वड्डे-वड्डे पर आई हां।
चिरां तों जो सांभ रख्खे सी,
उह दसतावेज़ दे झोळे अज्ज भर आई हां।
आपणे ही लोकां दी अज्ज,
निघ्घरी सोच ते बणे, देख के घर आई हां।
जो लग्गदे सी दिल दरिआ,
किनारे उनहां दे खुरदे देख के ठर आई हां।
चुप्प दे जिंदरिआं नूं ,
अज्ज लग्गे होए देख के मैं दर-दर आई हां।
चानण विच्च वी दिन दिहाड़े,
अज्ज मैं हनहेर छाए नाल लहड़ आई हां।
***
4. मैं पंजाब हां
मैं दित्तीआं शहादतां नाल,
वस्सिआ होइआ तुहाडा पंजाब हां।
अनेकां घल्लूघारिआं दे खून नाल,
खिड़्ड़िआ होइआ फुल्ल गुलाब हां।
बुक्कळ विच्च सांभ के बैठी होई,
हर पंजाबी मां दा इक्क ख़ुआब हां।
मेरे पिंड दी ख़ूबसूरत जिही,
दूरों दिस्सदी होई दिलकश ढाब हां।
मैं पंजाब हां, मैं पंजाब हां,
मै तेरा आपणा मेरे दोसता पंजाब हां।
***
5. गल्ल ज़मीन दी नहीं
उहनूं समझणे दी है,
गल्ल यकीन दी नहीं।
परदे दे पिछ्छे वल्ल देख,
गल्ल सीन दी नहीं।
घुल्लण मिलण दी है,
गल्ल तोहीन दी नहीं।
दिल दे अंदर देख,
गल्ल हसीन दी नहीं।
सुहप्पण रब्ब दा है,
गल्ल शुकीन दी नहीं
वजाउण दी कला है,
गल्ल बीन दी नहीं ।
रिशतिआं दी होंद है,
गल्ल ज़मीन दी नहीं।
***
6. कढ्ढण फुल्लकारीआं
रल बैठ के कढ्ढण फुलकारीआं,
पाउण घुग्गीआं, तोते अते मोर बई।
हेकां उच्ची ला के गीत नें गाउंदीआं,
चहड़े सिख्खर दुपहिर विच्च लोर बई।
हवावां लंघदीआं कोळों दी शूक के,
बद्दळ गरजण पा के पूरा शोर बई।
चुफेरे छाईआं घटावां नें काळीआं,
मींह वरदा ए ला के पूरा ज़ोर बई।
कदे उड्डण पतंगां उच्चे अकाश विच्च,
फेर हत्थ नां आवे छुट्टी डोर बई।
फुल्ल आपणी महिक नें खिलारदे,
उड़्ड़दे फिरन चुफेरे आ भौर बई।
कुड़ीआं पाउण पींघां रळ पिप्पळीं,
कढ्ढ के आपणी पूरी-पूरी टौर बई।
पाउण गिध्धे विच्च उच्ची उच्ची बोलीआं,
कदे आपणे दिखाउण आके जौहर बई।
रल बैठ के कढ्ढण फुलकारीआं,
पाउण घुग्गीआं, तोते अते मोर बई।
हेकां उच्ची ला के गीत नें गाउदीआं,
चहड़े सिख्खर दुपहिर विच्च लोर बई।
***
7. कमाल
राहां नूं रोक-रोक,
खड़े करदे रहे बवाल।
कोई नहीं मिलिआ,
जो करे इक्क वी सवाल।
थां-थां विछे पए सन,
तरहां-तरहां दे जाल्ह।
आपणे बचाउ लई,
कोई लभ्भी नां ढाल।
रूह होई ज़खमीं,
बुरा मन दा सी हाल।
नीतीआं वी माड़ीआं,
माड़े बैठे सन दलाल।
रब्ब ही करेगा आ के,
कोई आपणा कमाल।

