जून 17, 2026

writingDetail.created_by
By: अंम्रित कौर बडरुख्खां

सरगम दा मूनूं

इक्क वार रात नूं अठ्ठ कु वजे असमान विच्च चंन चमक रिहा सी। उस वेले सरगम दो कु साल दी पिआरी बच्ची सी। उस नूं वरचाउण लई उस नूं चंन दिखाइआ गिआ। परिवार दे किसे जीअ नें उस नूं 'चंन मामा' आखिआ किसे नें 'चंद' आखिआ। किसे नें 'मून' आखिआ। उस नूं चंन अते चंद नालों 'मून' आखणा सौखा लग्गिआ। जदों वी असमानों चंद दिसदा उह इक्को साहे हो जांदी... मून... मून... मून जिंना चिर सभ नूं दिखा नां दिंदी। ओना चिर उस नूं चैन नां आउंदा। उह बहुत खुश हुंदी। असमान वल्ल देख के घुंमदी।

हौली हौली उह मून दी थां पिआर नाल 'मूना' आखदी ते अख़ीर उस नूं 'मूनूं' आखणा चंगा लग्गण लग्ग पिआ। उह कई वार सूरज दे छुपण तों पहिलां ही असमान वल्ल तक्कदिआं आपणे मूनूं नूं लभ्भ लैंदी अते मूनूं... मूनूं आखदिआं बहुत खुश हुंदी। उस दी अवाज़ खणकण लग्ग पैंदी, गला संगीतमई हो जांदा ।उस दी इह संगीतमई खणकदी आवाज़ दिल नूं धूह पाउंदी।

उस दे चाअ जिहा चाअ अंदर महिसूस होण लग्ग पैंदा। उह छालां मारदी भज्जी फिरदी सच्चीं रब्ब आप ही वसदा हुंदा बच्चिआं विच्च। जदों उह चंन नूं देख के खुश हुंदी तां भगवान क्रिशन दे बाल उमर नाल जुड़ी कहाणी याद आउंदी जदों मां यशोधा कोलों चंन मंग लिआ सी। आपणे बाल गोपाल दी मंग नूं पूरा करन लई उहनां थाली विच्च पाणी पा के चंदरमा दी परछाई दिखा दित्ती सी अते गोपाल खुश हो गए।

इक्क शाम नूं उह बहुत रो रही सी उच्ची उच्ची उस नूं लारे लप्पे लाउण लई कई तरीके अपणाए उस दा मूनूं है नहीं सी मस्सिआ दे नेड़े तेड़े दे दिन सन। जेमज़ थरबर दी कहाणी वाली राजकुमारी याद आई जिस नें चंद दी मंग कीती सी अते सोने दे चंद नूं ही असली चंद समझ के खुश हो गई सी। भूआ नें उस नूं गोद विच्च बिठाउंदिआं आखिआ, "सरगम! आह देख तेरा मूनूं।" लाल रंग दा सकैच्च पैन्न चुक्क के उस दे निक्के जिहे हत्थ 'ते अध्धा चंन बणा दित्ता। कमाल दी गल्ल तां इह होई उस नें रोणा बंद कर दित्ता। दूजा हत्थ अग्गे कर दित्ता। उस 'ते वी चंन बणाए मनमरज़ी दे रंगां दे अध्धे वी पूरे वी। उस दा रोणा बंद हो चुक्किआ सी पर हटकोरे चल्ल रहे सन। थोहड़ा पाणी पिआउण नाल उह वी ठीक हो गए। उह हर रोज़ आपणे हत्थां 'ते चंन तारे बणवाउंदी । पूरे दा पूरा असमान उस दी मुठ्ठी विच्च हुंदा । कई वार आप सकैच्च फड़ के दूजे दे हत्थां 'ते चंद तारे बणाउण लग्गदी। हुण उस नूं चादरां 'ते, सिरहाणिआं 'ते, सूटां 'ते, रुख्खां विच्च, पत्तिआं विच्च हर किते मूनूं लभ्भ पैंदा । घर दीआं कंधां , अख़बारां, कोई कापी किताब अजिही नहीं सी जित्थे सरगम दा मूनूं नां होवे। जित्थे नां हुंदा उह बणाउण दी कोशिश करदी । चंन तारे सभ उस दीआं निक्कीआं निक्कीआं हथेलीआं 'ते झिलमिल झिलमिल करदे। जिंने जीअ करदा ओने चंन तारे आपणीआं तळीआं ते टिकाई उह सारे पासे खुशीआं बिखेरदी रहिंदी।