चिठ्ठीआं जो खुल्लीआं मैं पौणां नूं पाईआं
पहड़ीआं नां गईआं, नां मुड़के ही आईआं।
रज़ा बणीआं रीझां, जो रुख्खां `ते टंगीआं
सुक्कीआं नां झहड़ीआं, नां पैरां `ते आईआं।
उनहां अख्खीआं `च कुझ वी बेगाना नहीं है
नां जावण भुलाईआं, नां सीने ही लाईआं।
सोच मेरी तों, मुखड़ा उह मोड़ी खहड़ा है
हो अख्खरां तों ओहले, मैं लीकां वी वाहीआं।
नित्त नैणां `च भरके, ते पलकां `ते धरके
रंग रिसदे दे राहीं नें रीझां वहाईआं।
बैठा अंबर दे कदमां च झोली विछाई
मुसव्वर दे हिस्से तसवीरां ही आईआं।
उमरां दे लारे तों लंमीआं सी लोड़ां
लेखां दे कोलों नां गईआं पुगाईआं।
खारे पाणी नें खलकत दी खूही दे खाते
लूण-पाणी `च भिज्जीआं नें अख्खां त्रिहाईआं।
करके परदे हनहेरे `च हस्सीआं ते रोईआं
चिट्टे चानण `च झल्लीआं, गईआं चुंधिआईआं।
सभ परदे नें भरमां दे, भेदां दी दुनीआं
नां खुल्ल्हीआं नें गल्लां, नां लुक्कीआं लुकाईआं।
चाहड़ खड्डी `ते सोचां दी ताणी ते बाणी
गल्लां सिध्धीआं वी गईआं सगों उलझाईआं।
उह जो खुआबां `च नेड़े, पर असलों परे है
की कहिणा है उसनूं जे यादां नां आईआं।
शाला! तंदां ते तारां दी बोली नां टुट्टे
गिले-शिकवे नां होवण नां होण रुसवाईआं।

