अक्टूबर 10, 2009

writingDetail.created_by
By: संदीप धनोआ

खुल्ल्हीआं चिठ्ठीआं

चिठ्ठीआं जो खुल्लीआं मैं पौणां नूं पाईआं
पहड़ीआं नां गईआं‎,‎ नां मुड़के ही आईआं।

रज़ा बणीआं रीझां‎,‎ जो रुख्खां `ते टंगीआं
सुक्कीआं नां झहड़ीआं‎,‎ नां पैरां `ते आईआं।

उनहां अख्खीआं `च कुझ वी बेगाना नहीं है
नां जावण भुलाईआं‎,‎ नां सीने ही लाईआं।

सोच मेरी तों‎,‎ मुखड़ा उह मोड़ी खहड़ा है
हो अख्खरां तों ओहले‎,‎ मैं लीकां वी वाहीआं।

नित्त नैणां `च भरके‎,‎ ते पलकां `ते धरके
रंग रिसदे दे राहीं नें रीझां वहाईआं।

बैठा अंबर दे कदमां च झोली विछाई
मुसव्वर दे हिस्से तसवीरां ही आईआं।

उमरां दे लारे तों लंमीआं सी लोड़ां
लेखां दे कोलों नां गईआं पुगाईआं।

खारे पाणी नें खलकत दी खूही दे खाते
लूण-पाणी `च भिज्जीआं नें अख्खां त्रिहाईआं।

करके परदे हनहेरे `च हस्सीआं ते रोईआं
चिट्टे चानण `च झल्लीआं‎,‎ गईआं चुंधिआईआं।

सभ परदे नें भरमां दे‎,‎ भेदां दी दुनीआं
नां खुल्ल्हीआं नें गल्लां‎,‎ नां लुक्कीआं लुकाईआं।

चाहड़ खड्डी `ते सोचां दी ताणी ते बाणी
गल्लां सिध्धीआं वी गईआं सगों उलझाईआं।

उह जो खुआबां `च नेड़े‎,‎ पर असलों परे है
की कहिणा है उसनूं जे यादां नां आईआं।

शाला! तंदां ते तारां दी बोली नां टुट्टे
गिले-शिकवे नां होवण नां होण रुसवाईआं।