ओदरे नें चाअ तुध बिन, आ ज़रा तूं मुसकरा
थक्कगे अख्खां दि पोटे, औंसीआं राहां च’ पा।
लग्ग रहीआं नें उडीकण, राह ते अख्खां जिवें
लंघिआ जित्थों बदरदी, सी विछोड़े फट्ट ला।
पींघ सतरंगी जिवें सां, संग तेरे झूटदे
तोड़के तूं तुर गिओं ते, रंग सभो उड गिआ।
रात जीकण कर रही है, बस उडीकां तेरीआं
गगन दी थाली च’ दीवे, तारिआं दे जगमगा।
तुर गिओं परदेस नूं ही, तूं कमावण दौलतां
आपणे होए बगाने, छड्ड साइआ वी गिआ।
ओदरे घरबार सारे, हन तिरे बिन जापदे
तक्कदे नें वाट तेरी, आस नूं झोली च’ पा।
भुल्लदी नां रात माणी, जो सुखां दी सेज ते
चोजीआ की हाल मेरा, तक्क लै तूं फेर आ।
बोल तेरे घोलदे सी, रस जिवें पौणा च’ वी
फेर तूं महिका चुगिरदा, लै सरंगी गुण गुणा।
हन उडीकां रात दिन ही, दूर वसदे सज्जना
गा रिहा संधू वरागे, बोल गीतां दे बणा।
***
सहिकदा इतहास लुकिआ,कागज़ां विच कहि रिहा
देश दे ही वारसां नूं, की दुगाड़ा पै गिआ।
हर तरफ है लुट्ट मच्ची, संनह लग्गी देश नूं
राखिआं नें नींद दा है, जाम कोई पी लिआ।
खंडरां विच रुल रहे नें, भाग मेरे देश दे
सोन दी इस लंक नूं है, अग्ग कोई ला रिहा।
राम ते नानक भुलाए, जापदे नें हर किसे
धरम दा रसता दिखाऊ, है मुनारा ढहि गिआ।
देश ख़ातर सूरमें जो, कर गए कुरबानीआं
जा रिहा बेकार जापे, कौम दा सभ दुख सिहा।
ग़ुरबतां नें घेरिआ है, सभ सुआली बण गए
दौलतां दे ढेर लीडर, भरन दी नीती धिआ।
बुलबुलां रोवण बहारां, बाग़ तों होईआं जुदा
पिआर अपणे देश दा जो, खो गिआ तूं फेर आ।
फेर जापे बाबरां नें, हिंद मल्ली आणके
कलम ते तलवार दे तूं, नानका जौहर वखा।
एकता वरदान मंगे, देश मेरा हिंदयो
राम नानक ते अली इक, हो करो ईसा दुआ।
***
सार पहिलां लै लवां मैं,आपणे इस यार दी
फिर करांगा साधना वी, ओस मैं करतार दी।
मेरीआं ते सभस ख़ुशीआं, नाल मेरे यार दे
साधना करनी सिखाई, जेस मैनूं पिआर दी।
सभ पसारा जगत उत्ते, दिस्सदा है पिआर दा
यार दी ही झलक दिस्से, हर तरफ संसार दी।
ज़ात है इनसान मेरी, धरम इस नूं पालणा
राह सच्चे उह तुरे जो, रमज़ जाणे यार दी।
नफरतां ते दूरीआं हन, भांज दे सभ रासते
पिआर दी है नज़र सारी, दुशटता नूं मारदी।
पिआर तों जो सख्खणे मन, बण उदासी जांवदे
पिआर दी वरखा सदा है,कलपदे मन ठारदी।
कर उदासी नफरतां तों, जोग लै तूं प्रेम दा
राह लभ्भें जे अनूठी, जगत नूं जो तारदी।
जनम देंदी नफरतां नूं, दूई जग ते दोसता
एक है जो बख़श देवे, भुल्ल गुनहागार दी।
वार पीरी आज़माइआ, है ग़ज़ल नूं दोसता
कलपना दे खंभ लावे, है कला फनकार दी।
***
पिआर नूं आधार जाणो, जि਼ंदगी दा दोसतो
पा लवे उह रब्ब नूं वी,जो गिआ विच प्रेम खो।
साथ अपणे साथीआं दा, जो निभावे हर घड़ी
नूर बरसे मुख्खड़े तों, जान वी कुरबान हो।
सच्च नूं पहिचान लौ ते, यतन कर लौ पाण दा
रब्ब दी जे ज़ात इक्को, वख्ख नां इनसान दो।
भुल्ल सकदा हर बशर है, भुल्ल दी कर सोध लै
भुल्ल नूं वी माफ करदा, है गुणी किरदार जो।
कंम नूं जे नाल चावां, नेपरे हां चाहड़दे
कंम बण जे धरम जावण, सभ भुलेखे वी पलो।
है रवानी जि਼ंदगी दा, नाम मेरे मित्तरा
जो तु प्रापत कर लिआ है, ओस ते ही नां खलो।
***
चाहि आ जावें वटाके, सूरतां तूं वीरने
ढूंड लैणा रांझणा उह, फिर रंगीला हीर नें।
मुहनीआं उहां सूरतां नें, जो भुलेखा देंदीआं
दिल चुराइआ सी जिवें उस, खूबरू तसवीर नें।
नां बुला नां बोल भावें, चुप्प कीते सज्जणा
बेअसर नां रहिण हाड़े, हन बड़े दिल चीरने।
एस दिल विच होर कोई, नां कदे वी आ सके
बंद कीते होर रसते, एस दिल दिलगीर नें।
धरम सेवक ही जदों आ, खोर लांवण धरम नूं
फिर ज़रूरी बदल जाणा, धरम दी तासीर नें।
नां दवा ही काट करदी, नां दुआ करदी असर
दरस आशक दे लई बस, जाण लौ अकसीर नें।
ग़ज़ब करदे नैण तेरे, पुछ लओ जा आशकां
कतल करदे इह सदा नां, पकड़दे शमशीर नें।
वाअदे ही वेच लीडर, हुण बटोरन वोट वी
कसब ऐसा पकड़िआ बस, झाड़दे तकरीर नें।
हौसला कर सांभ लै हुण, गत विगड़दी देश दी
हत्थ किरती घड़न वाले, देश दी तकदीर नें।
***
ग़म सलामत पिआर दा रहि, हिक्क साडी चीरदा
ग़म नहीं फिर यार मेरे, खोटड़ी तकदीर दा।
हारके वी वेखणा है, यार चाहीदा कदे
परख हो जावे तदों फिर, कैद दी ज़ंजीर दा।
नाज़ बरदारी लई दस, होर मैं की कुछ करां
धार परखी जाइगी कर, वार तूं शमशीर दा।
बीत चुक्के साल कितने, तोर तुरदी जि਼ंदगी
नां गिआ चेता भुलाइआ, पर विछड़गे वीर दा।
कंम तेरे हन बड़े जो, करन वाले नें अजे
रोक नां परवाज़ अपणी, छड्ड किस्सा हीर दा।
आदमीं किउं पालदा है, धरम वख्खो वख्खरे
मन तसव्वर धार लौ हुण, सांझ दी तसवीर दा।
दो कदम ही तोर तुरके, तूं गिआ हैं थक्क वी
वाट लंमीं है बड़ी तूं, धार तकवा धीर दा।
मारके लंमीं उडारी, लकश अपणा जा लवो
जाण जाओगे तदों फिर, भेत वी तदबीर दा।
थक्कणे दी गल्ल नां कर, थक्कदा हर आदमीं
हौसला है कारगर ते, है असर अकसीर दा।
***
गा जि਼ंदगी दे गीत तूं, बांकी रबाब वांग ।
आपा खिड़ेगा दोसता, सूहे गुलाब वांग ।
पैरां ‘च छाले रड़कदे, रसता सके न रोक,
तुरदे रहांगे ताणके, छाती नवाब वांग ।
हाए अदा तेरी धरें, तूं पैर सांभ सांभ
हां वी कहोगे सोहणिEं, नां दे जवाब वांग ।
है मरद हो के जीवणा, इस जि਼ंदगी दी शान
माणी असां है जि਼ंदगी, अणखी पंजाब वांग ।
जद बद्दलां नें घेरके, परवारिआ इ चंन,
हर वार उह है चमकिआ, मुखड़े मताब वांग ।
जे रुख मुखालिफ तेज़ है, वगदी हवा न डोल
उच्ची उडारी सेध लै, तूं वी उकाब वांग ।
आइआ न मेरी जीभ ते, कोई कदे सवाल
बहुड़े हु यारो फेर वी, पूरे हिसाब वांग ।
जीणा नि जिहड़े जाणदे, जर औकड़ां अनेक
रौणक तिनां दे मूंह ते, चमके शबाब वांग ।
सोके नि चाहे आ गए, राहीं अनेक वार
पर दिल बड़ा भरपूर है, डूंघे तलाब वांग ।
हर थां रहे हां तक्कदे, तेरा ही रूप रंग,
मसती रही है मूंह ते, पीती शराब वांग ।
हन तौर सिध्धे रख्खणे, ते तोर तीर वांग
संधू नहीं गे आंवदे, नखरे जनाब वांग ।
***
पा दिला तूं प्रीत इक दी फेर खिड़दा रंग वेख ।
निकलदी आवाज़ वेखीं सांझ दी कर संग वेख ।
है ज़माना बदलदा सौ रंग भावें ठीक है
इक्क मानव ज़ात, नां कर नज़र ऐंवें तंग वेख ।
फिर न खावणगे वगोचे जिंद तेरी दोसता
हत्थ पा लै मिहनतां दे परबतीं निरसंग वेख ।
है मुहब्बत ही सचाई जे दिलां विच प्रीत है
कर मुहब्बत नां किसे दा चिट्ट काला रंग वेख ।
जो लफाफे बाज़ीआं दे आसरे है जी रिहा
जाइ जीवण Eस दा ते भु्ुजदी है भंग वेख ।
चुभणगे इह आपणे ही विच्च पैरां मित्तरा
राह जांदा जो खलारे कंडिआं दे डंग वेख ।
रूप गिरगट दा सदा उस आदमी है धारिआ
होर बाहर अंदरों जो है वखांदा रंग वेख ।
हन मखौटे धरम दे पाए पखंडी मानवां
लोक ठग्गण दे अनेकां वरतदे उह ढंग वेख ।
वेख प्रीतां सल्ल उठदे कैदवां नूं वीरनो
पा विछोड़े दो दिलां विच मारदे की लंग वेख ।
प्रेम करना गल्ल वखरी तां नहीं भगती इह है
फेर किउ कर साधूआं दे सत नि हुंदे भंग वेख।
है कहाणी अजब साडी समझ दे मय्यार दी
माल दौलत प्रेम दे नूं आखदे नें नंग वेख ।
***
तेरे आवण दी खुशी दिल चुंगीआं भरदा फिरे
अलवलल्ली गल्ल जीकण बालका करदा फिरे ।
नां कदी जिव शबद पूरे लभ्भदे अणजाण नूं
बोल बोले घट्ट छालां पु्ुठीआं भरदा फिरे ।
हार जापे जित्त उस नूं जित्तके वी हार ही
आप बाज़ी जित्तके उह आप ही हरदा फिरे ।
नां गिले ही याद कोई भुल्ल सि਼कवे वी गए
उह जिवें कुरबान वारे यार ते मरदा फिरे ।
विच हवावां उड्डदा है दिल इवें मखमूर हो
जापदा जीकण खुशी दी लहिर ते तरदा फिरे ।
माण मत्ता जापदा विच आप ही गलतान हो
फेर झुकदा सीस सजदे यार दे धरदा फिरे ।
वारदे हां यार दी हर इक अदा ते जान वी
पर ज़माना आशकी तों ही जिवें डरदा फिरे ।
बेखतर हो थंम तपदे प्रीत वाले चुंमदे
नां उडीकण देर ऐनी थंम वी ठरदा फिरे ।
जान हूले जो मुहब्बत विच अपणे लकश दी
जित्त लाड़ी नूं सदा उह सूरमा वरदा फिरे ।
***
गुर बली गोबिंद साथों, ते भुलाइआ नां गिआ ।
सच्च ते परवार वारे, पर मिटाइआ नां गिआ ।
मिहर करके तार दित्ती, हिंद सारी सति गुरां
कर शुकर ते सीस सजदे, चों उठाइआ नां गिआ
उलझिआ है फेर धंदा, हिंद अंदर धरम दा
लीडरां तों एकता दा, गीत गाइआ नां गिआ ।
देश सी आज़ाद होइआ, कर कई कुरबानीआं
मगर लोटू लीडरां तों, ही बचाइआ नां गिआ ।
देश तों कुरबान होगे, भगत वरगे सिंघ जो
कट गिआ पर सीस जबरां, तों नवाइआ नां गिआ
रुस्सिआ है यार साथों, नां मनीचे की करां
रुस्सके साथों गिआ जो, दिल मनाइआ नां गिआ ।
वाट लंमी सुंन रसते, धुंदली जिउ कहिकशां
घर तिरे दा मालका, टेवा लगाइआ नां गिआ ।

