सीन-1
(सत्थर दा सीन)
पहिली औरत
:
आ की भाणा वरत गिआ ?
दूजी औरत
:
कित्थे तुर गिआं वे मेरे सोने वरगिआ पुत्ता|
तीजी औरत
:
वे तैनूं भोरा तरस नां आइआ वे रब्बा|
(चारे पासे रौण धोण अते वैणां दीआं आवाजां सुणाई दे रहीआं हन)
सूतरधार
:
उपरोथली वापरीआं दो कहिर दीआं घटनावां नें सारे पिंड दे लोकां दा साह कढ्ढके रख्ख दित्ता| अजे वीह दिन पहिलां ही कहमीर खेतर विचों सूबेदार जोगिंदर सिंघ दी लाह आई सी ते अज्ज बराड़ां दे रणधीर सिंघ दा पूरा टब्बर मौत दे मूंह विच जा पिआ सी| सूबेदार दी मौत दा दुख्ख तां सभ नूं सी, पर हैरानी नहीं सी होई| लोकां भाणे फौजी दी इह होणी तां उसे दिन तैअ हो जांदी है जिस दिन उह फौज विच भरती हुंदा है| पर रणबीर नाल इह की भाणा वरत गिआ सी ? इह अचंभे भरिआ प्रहन सत्थर ते बैठे हरेक आदमी दे मत्थे ते चमक रिहा सी| रणबीर सिंघ उसदी घरवाली बचिंत कौर, मुटिआर होई धी दीपां ते छोटा मुंडा प्रीतू, जिहनां दीआं लाहां बरोबर चिट्टीआं चादरां नाल ढकीआं पईआं सन| रणबीर दी इकलोती भैण सीती दी उडीक हो रही ऐ| सीती नें तां रणबीर नूं पुत्तां वांगू पालिआ सी|
(सीती आउंदी है)
सीती
:
हाए वे मेरी मां दिआ जाइआ वे आ कि कहिर कर गिआ वे..........|
सूतरधार
:
रणबीर दे गुआंढ विच रहिंदी ताई हर कौर नें उस दिन तड़के सभ तों पहिलां इह सभ कुझ आपणी अख्खीं देखिआ सी| जिस दी विआखिआ उह सत्थर विच बैठीआं जनानीआं नूं कई वार कर चुक्की सी|
हर कौर
:
वे भाई तड़के वड्डी बहू मधाणी पाउण लग्गी तां कहिंदी मां जी जंम गरम ऐ, रणबीर दे घरों बरफ फहड़ लै| मैं खुरली उतों दी बचिंत कुर नूं वाज मारन लग्गी तां वेखिआ सारा टब्बर विहड़े *च चफाहड़ डिग्गिआ पिआ| हाए वे रब्बा तूं इह की कीता डाडिआ......|
सूतरधार
:
दरअसल इस घर विच जलण वालीआं चिंगारीआं दी अग्ग तां उदों ही मघ्घ उठ्ठी सी जदों रणबीर दे पिउ नें उसदी भैण सीती दे विआह लई पूरे तिंन लख्ख दा करज़ा लिआ सी| उही करज़ा रणबीर नूं विरासत विच मिलिआ| रणबीर दे विआह तों बाअद लगातार दो फसलां खराब हो गईआं| रणबीर नें अगली वार ज़मीन ठेके ते दे दित्ती| पर पाणी दा सतर लगातार हेठां डिग्गण कारण ज़मीन ठेके ते लैण वालिआं नें वी इनकार कर दित्ता| इस तों तंग आ के रणबीर सिंघ नें मोटर दा कुनैकहन लैण लई अर0ी दे दित्ती|
सीन 2
सलूजा
:
उहो, की गल्ल सरदार साहिब, अज्ज फिर भखे फिरदे ओ ?
रणबीर
:
की दस्सीए सलूजा साहिब, आह इक मोटर लुआणी सी घरे, कुनैकहन लैण वासते कलरक नें गदी गेड़ *च पा के रख्खता, 2ज़ गेड़े मरवा ते साले नें, कदे आह फारम लिआ, कदे उह फारम लिआ, कदे इथे साइन करा लिआ कदे उथे| अज्ज तां साले नें नवीं गल्ल कढ्ढ मारी| अखे कुनैकहन देण लई पाणी दी कपैसिटी ओ है नीं| मैं आखिआ जद सरपंच नाल आ के तेरे मूंह *च हड्ड तुंन दिंदा, फिर कपैसिटी वध जांदी ऐ| अगों नाले चोर नाले चतुराई| कहिंदा पुलस बुलाउनां| मैं आखिआ मेरा कंम तां एही तेही मरावे, पहिलां तैनूं बणाउनां मंने का सिख्ख| साले दे पंज सत्त छड्डीआं गरदन *च....|
सलूजा
:
(हस्सदा है) ओहो, सरदार साहिब करती नां जट्टां आली गल्ल| भला दस्सो आ डांगां सोटिआं नाल अज्ज तक्क कुझ खट्टिआ| उह ज़माना गिआ जदों मार के दो थप्पड़ आपणा कंम सिध्धा कर लईदा सी| अज्ज कल्ल ज़माना काग0ी कारवाई दा| जिहड़ा कंम आह कर दिंदी ऐ नां, उहो तोपां वी नी कर सकदीआ|
रणबीर
:
आपां किहड़ा दुनीआं |तहि करनी सी, साली इक टूटी लुआउणी सी|
सलूजा
:
उहो, टूटी दी किहड़ी गल्ल ऐ सरदार साहिब| आपां घरे सरकारी टूटी लुआ दीए| लओ, तुसीं आपणा जट्ट दा सौदा तां वरत के वेख लिआ, हुण वेखो सलूजे दा मंतर किवें तली ते सरों जंमदी ऐ| कढ्ढो जरा कागज़ पत्तर| देखो सलूजे दी कमाल|
रणबीर
:
(कागज़ झोले *चों कढ्ढ के दिंदा है) आह लओ जी|
सलूजा
:
लिआओ, आह वेखो किवें हुंदा बारूद तिआर| (महीन विच कागज़ लोड करदा है) आपां करदे आं तिआर तिंन चिठ्ठीआं| पहिली चिठ्ठी जाऊगी ऐस.डी.ओ. नूं, दूजी जाऊगी डी.सी. नूं ते तीजी जाऊ मुख्ख मंतरी साहिब नूं| किउं ? वेखिओ जे कलरक पातहाह दे अड़ाट नां पैंदे फिरन अते सणे सटा| तुहाडे पैरीं नां डिगिआ तां सलूजे दी मूत नाल दाड़ी मुंन दिओ| (हस्सदा है)
रणबीर
:
(आपणे आप नाल) हुण पता लग्गू साले बांदर मूंहे जे नूं| साला सूई कुत्ती वांगूं वढ्ढ-खाण नूं पैंदा सी| हुण आऊ बोती बोहड़ थल्ले| हुण पता लग्गू साडी पहुंच किथे तक्क आ|
सलूजा
:
(टाईप करदा होइआ) लओ, सरदार आह तेरा हो गिआ बारूद तिआर, लओ, आह, हैं..है...| मारो माहराज एथे घुग्गी, लओ आह लै जो डाकखाने जाओ, रजिसटरीआं करवा के रसीदां लै लो, लग्गे कंम |तहि|
रणबीर
:
सलूजा साहिब, किंने पैसे होए ?
सलूजा
:
1ज़5 होए सारे, पंज छड्डो, आपणा तां सिध्धा जट्टां आला ई हिसाब किताब ऐ|
रणबीर
:
आह लओ, ठीक आ जी मैं चलदा|
सलूजा
:
ठीक ऐ ठीक ऐ, महाराज... कोही चिंता नी करनी, आराम नाल उडीको पंज सत्त दिन| जदों जवाबी चिठ्ठी मिली, छू वज्जणा एथे... हां...हां ੍व ठीक ऐ, मौजां करो ੍व ऐह करो, सलूजे दे सिर ते ੍व सलूजा जी महाराज, चलो होर कंम वेखीए|
सीन नं. 3
(घर दा सीन)
दीपां
:
अंबां वाली टोकरी अनारां वाला विहड़ा, दस्स बाबे दा घर किहड़ा ?
पीतू
:
बेबे.......
(दोवें बच्चे भज्ज के मां नूं छूंहदे हन)
बचिंत
:
परहे मरो, परहे हो के नी खेड सकदे| जिस दिन दी इस घर *च विआही आई आं इक दिन नी सुख्ख दा देखिआ मैं| इह वी पता नी सारा सारा दिन हहिर की धक्के खांदा रहिंदै| बेबे बाबू सी तां इहनूं थोड़ा डर भैअ सी| हुण तां रस्से तड़ाई फिरदै| गुस्सा... गुस्सा तां इहदे नक्क ते रहिंदै| कदे कदे तां मैनूं चाह पाणी दिंदी नूं वी डर आउंदा बई गलास किते मोड़के मत्थे *च ई नां दे मारे| इह सारे कारे सीती दे कीते होए ऐ| जदों पता सी बई ऐना आकड़खोरा ऐ तां मेरी जून खराब करन दी की लोड़ सी ? नरक तां हुण मैं ई भोगणैं...|
वे मर जाणिउ पहड़ लउ| जे थोडा पिउ आ गिआ तां इक्क-इक्क दी खड़कैंती करदू|
(उधरों रणबीर गली विचों आउंदा दिसदा है| पिंड दा इक होर आदमी वी नाल है|)
रणबीर
:
लै बई पालिआ कहि के सलूजे नूं पवातीआं चिठ्ठीआं मुख्ख मंतरी साहिब नूं (दोवें हस्सदे हन)
(आदमी बाहरों ही चला जांदा है|)
रणबीर
:
(बचिंत कौर नूं) की बिटर-बिटर झाकदी ऐं ? पाणी लै के आ|
बचिंत
:
लै पाणी
रणबीर
:
आ लै फहड़ टिंडे
बचिंत
:
पर मैं तां दाल दा पाणी धरता सी|
रणबीर
:
ओ डोल दे पाणी| आजो बच्चिओ, खुंजे *च किउं लग्गे बैठे ओ| मैं थोडे वासते केले लिआइआं, आजो|
(बच्चे भज्जके उसतों केले लैंदे हन|)
दीपां ते पीतू
:
केले हाए भापा केले...|
(केले लै के अंदर जांदे हन|)
बचिंत
:
इक्क गल्ल पुछ्छां ?
रणबीर
:
पुछ्छ|
बचिंत
:
तेरा चित्त अज्ज बड़ा खहु लग्गदै, की गल्ल ऐ ?
रणबीर
:
बस्स, अज्ज कंम लोट आ गिआ|
बचिंत
:
किहड़ा कंम ?
रणबीर
:
जिहड़ा आपां मोटर दा कुनैकहन लवाउणा सी| कलरक साला राह नां दवे, अज्ज फेर पवातीआं चिठ्ठीआं सलूजे नूं कहि के मुख्ख मंतरी तक्क| हुण देखीं सारा बिजली महिकमा जट्ट दे पैरां *च आ के नां डिग्गिआ तां कहि देईं|
बचिंत
:
कोई पुठ्ठा पंगा नां पा लईं ੍व
रणबीर
:
तूं फिकर नां कर, चल्ल लै, तूं भांडे चक्क|
सीन नं. 4
(घर दा सीन)
(बाबे बहादर दी ऐंटरी)
बहादर
:
उए बीरिआ घरे ई ऐं|
बीरा
:
आजा बई बाबा बहादरा, किवें आ सिहत ठीक ठाक ऐ|
बहादर
:
फतहि, जमां फतहि|
रणबीर
:
आजा-आजा बैठ, होर सुणा गुरू घर दी|
बहादर
:
बई आपां तां पूरे काइम आं| हुणे सरकारी रोटीआं खा के आइआं पूरे नौं दिन|
रणबीर
:
पर चक्कर की पै गिआ सी|
बहादर
:
आही करजिआं वाला, किसानी दे संकट करके आपणे लोकां खातिर जेल कट्टके आइआं|
रणबीर
:
अछ्छा, फेर उथों दी सुणा कोई|
बहादर
:
लै उथों दी सुण लै बीरिआ| इक दिन जेल *च मैनूं नहे दी थोड़ी वाद घाट जी हो गई| मेरी सुरत हिल गी| इक ढिड्डल जिहा थाणेदार आवे मेरे वल्ल हमको तुमको जी करदा| मैं चप्पल मारी साले दे मूंह ते, उहदी पग्ग फुड़कके ओ गई खिद्दो वांग बुड़कदी मेरे पुत्त दी| ते रौले गोले जे *च रणीए के प्रधान नें वी कहि दित्ता कि जे साडे बंदे नूं जे कुझ हो गिआ तां, आवदा सोच लउ ते फेर उहनां मेरा इलाज करवाइआ| हुण मैं नहा वी जमां ई छड्डता| हुण तां बस्स आपणे लोकां दे हक्कां दी राखी लई आह डांग चक्क लई|
रणबीर
:
गुस्सा नां करीं बाबा बहादरा डांगां सोटिआं नाल कुझ नी मिलदा हुण वेला कागजी कारवाई दा ऐ|
बहादर
:
उए इही गल्ल कहिंदा सी मेरा पुत्त पीता वी, अखे वेला कागजी कारवाई दा, हुण ढाई लख्ख दा जदों करज़ई हो गिआ तां कहिंदै बापू मैं तां मरदा सपरेअ पी के, नहीं तां आपणे सिर लै करज़ा, मेरे तां कालजे दा रुग्ग भरिआ गिआ| मैं किहा भैण मरावे करज़ा, तूं किउं मरना| लै मेरा लुआ लै गुठा, हुण उतरदा उतरे नहीं तां नां सही, ऐं मरना थोड़ा ऐ, सगों लड़ांगे, डांगां चक्कके लड़ांगे| ओ लड़ो सालिउ लड़ो डांगां चक्कके लड़ो| (बहादर जांदा है) (जांदे-जांदे) हां सच्च बीरिआ असीं हाम नूं धरमहाला *च इकठ्ठे होणा, गल्ल करनी ऐ बई किद्दां लड़िआ जावे आजीं तूं वी|
रणबीर
:
आवांगा बाबा| हुण तैनूं किवें दस्सां बाबा लड़णा तां मैं वी ऐ| बस्स इक वार जवाबी चिठ्ठी आ जावे| 2 महीने होगे चिठ्ठी पाई नूं हाले तक्क जवाबी चिठ्ठी नी आई| इक वार चिठ्ठी आजे फेर मेरे खेत विच मोटर लग्ग जू, फेर मैं ज़मीन ठेके ते वी नहीं देणी| मैं खुद वाही करांगा ते कणक दे अंबार लादूं|
(दो बंदे आसे पासे कणक सिट्टदे हन)
सीन नं. 5
(डरीम सीन)
(सरपंच ते कलरक आउंदे हन)
सरपंच
:
ससरीकाल रणबीर सिआं| देख रणबीर सिआं, इस विचारे तों गलती हो गई| बाल बच्चिआं वाला आदमी ऐ मा| करदे इहनूं| चल्ल ओए, मा|ी मंग|
(कलरक पैरहां *च पैंदा है|)
कलरक
:
मा| कर दिउ जी|
रणबीर
:
इह तां पहिलां सोचणा सी| जदों मैं तेरे कोल चक्कर ते चक्कर लाउंदा सी| ओदों तां तूं मेरी कोई गल्ल नी सुणी| चल्ल निक्कल मेरे घरों बाहर|
(सारे जांदे हन| रणबीर सुपने विच बड़बड़ाउंदा है|)
रणबीर
:
उए मेरी फसल कित्थे लई जाने ओ ? बचिंत कौर बाहरों आउंदी है|
बचिंत
:
हाए वे, किदे नाल लड़ी जानैं सुत्ता पिआ वी| आ फड़ तेरी चिठ्ठी आई ऐ|
रणबीर
:
(चिठ्ठी पहड़दा है|) सरदार रणबीर सिंघ तुहाडी ੍िहकाइत ते इनकुवारी बिठा दिती गई ऐ| हुण आऊ नज़ारा|
बचिंत
:
(घबराई होई) कीहदी चिठ्ठी ऐ, दस्स तां सही|
रणबीर
:
जिहड़ी आपां मुख्ख मंतरी नूं पाई सी, उहदी जवाबी चिठ्ठी आ| मेरा झोला फहड़ा जलदी| (बाहर जाण लग्गदा है)
बचिंत
:
चाह तां पींदा जाह|
रणबीर
:
तैनूं किंनी वार किहा बई पिछ्छों वाज नां मारिआ कर| जांदा है|
सीन नं. 6
(सलूजा आपणी कुरसी ते बैठा है| रणबीर चिठ्ठी लै के दाखल हुंदा है|)
रणबीर
:
सलूजा साहिब-साहिब आ चिठ्ठी आ गई जी|
सलूजा
:
देखिआ| देखिआ फेर ੍व ओ सलूजे दे करिआं कंम नां होवे| सलूजे दा कंम तां पत्थर ते लीक हुंदै| बस्स हुण आपणा कंम समझो हो गिआ पूरा| बस्स इस फारम ते दसतखत करदे| हुण इहदी रिसटरी करा के डाकखाने *च पोसट करदे| रसीद आपणे कोल रख्ख लवीं| बाकी छड्ड सलूजे ते तूं कंम हो गिआ समझ|
रणबीर
:
मिल गिआ जी कनैकहन|
सलूजा
:
बस्स मिल गिआ समझ, खंभे लग्गगे, तारां पैगिआं बस्स करंट छड्डणा बाकी ऐ| (दोवें हस्सदे हन) बस्स हुण घर बैठो अराम नाल|
(रणबीर जांदा है|)
सलूजा
:
चिठ्ठी मिलदिआं ही मैं रणबीर नूं चिठ्ठीआं दे गेहड़ *च अजिहा घुमाइआ कि उहदे वारे निआरे हो गए| रणबीर दी पिंड विच जै-जै कार कराती| सभ तों पहिलां बैंक तों लोन दवाके मोटर दा कनैकहन ते फिर दो कमरिआं वाला पक्का मकान| फिर सारीआं सहूलतां फरिज, टी.वी., वी.सी.आर. आदि (उधर घर विच बंदे समान रख्खदे हन|)
होर तां होर सभ तों उप्पर उसदे बच्चिआं दा अंगरे0ी सकूल विच अडमीहन (बच्चे सकूल डरैस विच जांदे हन|)
दीपां ते पीतू
:
बाए बाए डैडी
रणबीर
:
बाए बाए पुत्तरो| बच्चिआं नूं अंग्रे0ी सकूल विच लाउण वेले तां मैं आना कानी कीती| पर जद मैं आपणे बच्चिआं नूं जगिंदर फौजी दे बच्चिआं नाल सकूल वैन विच जांदा वेखदा तां मेरा सेर खून वध जांदा| ते इस खहुी विच सोने ते सुहागा उदों हो जांदा जदों आथण नूं दो पैग्ग ला लैंदा| जिंदगी दा असली मज़ा तां हुण आउण लग्गिआ सी|
बचिंत
:
वे आ की लछ्छण फहड़ लए तूं| हर रोज हहिर तों कोई नवीं चीज चक्क लिआउनैं| उत्तों तेरी आह नित्त दी पीणी| वे मैं तां बरबाद होगी वे रब्बा| (अंदर जांदी है|)
डाकीआ
:
(चिठ्ठी सिट्ट के जांदा है|) रणबीर सिआं चिठ्ठी ऐ भाई|
रणबीर
:
चिठ्ठी पहड़दा है ते घबरा के झोला चुक्क के सलूजे कोल जांदा है|
सीन नं. 7
(सलूजा कुरसी ते बैठा है, रणबीर घबराइआ होइआ दाखल हुंदा है|)
रणबीर
:
सलूजा साहिब - साहिब ੍व आह डिफालटर दी चिठ्ठी आ गई जी|
सलूजा
:
यार घबराउंदा किहड़ी गल्लों ऐं, आपां अलटा पलटी करवा लैने आं|
रणबीर
:
उह किवें ?
सलूजा
:
सिध्धी गल्ल ऐ बई पहिले लोन दीआं कहितां भरन लई दूजा लोन लै के खाता कलीअर करवा दिंने आं|
रणबीर
:
पर आपां तां पहिलां ई ज़मीन दे नंबर देई बैठे आं|
सलूजा
:
मकान उसारी लई तां लै सकदे आं, तूं घर दी रजिसटरी लिआ बस्स|
(रणबीर जांदा है|)
रणबीर
:
इह तां हुरूआत सी, हुण तां चिठ्ठीआं दा तांता लग्ग गिआ|
(डाकीआ साईकल ते आउंदा है ते चिठ्ठीआं फड़ा के चला जांदा है|)
रणबीर
:
(घबराइआ होइआ|) सलूजा जी - जी आह देखो मैं तां मारिआ गिआ बस्स|
सलूजा
:
घबरा नां तूं| चिड़ी दे बच्चे जिंना दिल ऐ तेरा| किते हारट अटैक नां करवा के बहि जीं| आह लै मूंह मिठ्ठा कर पहिलां, मरूती कार लई आ आपां नवीं| भज्ज नठ्ठ बाली रहिंदी सी यार|
रणबीर
:
पर आह... (चिठ्ठी वखाउंदा होइआ)
सलूजा
:
चल्ल आपां जगतार कोल जाके कढ्ढदे आं कोई राह|
रणबीर
:
इह जगतार कौण ऐ ?
सलूजा
:
बस्स तेरे वांगू इह वी आड़ी ऐ आपणा| तूं फिकर नां कर सभ ठीक होजू| तूं मेरे हुंदे घबराइआ नां कर ऐवें| आहो...|
(दोवें जगतार कोल जांदे हन जो कुरसी ते बैठा है|)
सलूजा
:
ससरीकाल जगतार सिंघ जी|
जगतार
:
ससरीकाल, सलूजा साहिब| की हाल नें ?
सलूजा
:
ठाक-ठाक, इह रणबीर ऐ, आपणा धरम दा भरा ऐ| आपां इहनां दी गरज सारनी ऐ| बस्स ऐं समझ लो बई मेरी गरज़ सारनी ऐ|
जगतार
:
सलूजा साहिब आपां तुहाडे तों कदे भज्जे आं भला| रणबीर सिंघ जी आपां नूं थोड़ी कागजी कारवाई करनी पऊ| बस्स आ ज़मीन दा हक्क तुहानूं मैनूं देणा पऊ| साडे धंदे दे कुझ असूल हुंदे नें|
सलूजा
:
आहो बई कागजी कारवाई तां अगले नें करनी ऐ| आपां ज़मीन नज़ारे नाल वाहवांगे, जिहड़ा बणदा ठेका होऊ इहनां नूं दे दिआ करांगे| गल्ल खतम| आह लै, मार घुग्गी| मार बई रणबीर सिआं|
रणबीर
:
सलूजा साहिब, ऐं तां आपणी सारे पिंड विच हत्तक होजू| मैं तां मूंह दखाउण जोगा नी रहूं|
सलूजा
:
ओ हो, तैनूं आपणे भरावां ते भरोसा नी| बई इह गल्ल साडे तिंनां विचकार ई रहू| चल्ल मार दे घुग्गी| ए हाबाह|
(रणबीर मयूसी नाल तुरदा है| सलूजा 2 कदम पिछ्छे जा के|)
सलूजा
:
बई रणबीर जगतार कहिंदा कि इस तों पिछ्छों महुकिल हो जू| मेरा वी हत्थ कुझ तंग ई ऐ|
सीन नं. 8
(रणबीर मयूस हो के थक्किआ हारिआ घर आ के मंजे ते पै जांदा है|) बचिंत आ के उस नूं उठाउंदी है|
बचिंत
:
पीतू दे बापू सारे पिंड विच हा-हा कार मच्ची होई आ फौजीआं दा जुगिंदर बंब दी मार हेठ आ गिआ| तूं जलदी पहुंच मैं हुने आउनी आं| (अंदर जांदी है) चार आदमी गली विचों फौजी दी मौत सबंधी गल्ल करदे आउंदे हन| रणबीर वी उहनां विच जा रलदा है|)
पहिला आदमी
:
जो मरजी आ जोगिंदर दी लाह पूरे हानो हौकत नाल पिंड विच आई आ|
दूजा आदमी
:
लाह काहदी लोथड़े आ तिरंगे *च लपेटे होए|
तीजा आदमी
:
कहिंदे आ यार जोगिंदर दी पहिचाण वी उहदी वरदी ते लग्गे बैच तों होई आ|
चौथा आदमी
:
जोगिंदर दी अख्ख इंझ खुल्ली सी जिवें पिंड नूं आखरी वार देखण दी इछ्छा होवे|
रणबीर
:
जोगिंदर फौजी दी मौत दी खबर सुणके मैनूं ऐदां लग्गिआ जिवें तिरंगे *च लपेटे लाह दे टुकड़े जगिंदर दे नहीं मेरे आपणे होण| ज़मीन वेचण दी गल्ल मैं किसे नूं नहीं दस्सी, पर मेरा डरदे दा डर अग्गे आ ही गिआ|
बचिंत
:हा
बाह ए हाबाह ए| मैनूं लग्ग गिआ पता तेरीआं भद्दरकारीआं दा| मैं वी कहां चंगा भला कुंडली मारके किउं बैठा रहिंदै| मैनूं की पता बई आपणीआं करतूतां तों लुकदा फिरदै| बस्स असीं रहि गए तिंने जने सानूं वी वेचदे आपणे सलूजे कोल जे तेरा बब्बर भरजे| हे सच्चे पातहाह जोगिंदर दी जगहा इहनूं चक्क लैंदा लोक तां मरके वी आपणे बच्चिआं लई कुझ करदे नें| इहने तां जिउंदे जी इहनां दे मूंह *चों बुरकी खोह लई|
रणबीर
:
रोज वरंट ते वरंट निकली आउंदे सी| फिर किवें मैं बचदा फिरदा पुलस तों|
बचिंत
:
इक वार लजांदी सौ वार लै जांदी पुलस| ऐदू तां जेल दी रोटी चंगी सी| आपे छुडा लैंदा तेरा सलूजा| कहिंदा सी सलूजा कहिंदा ऐं करलो, सलूजा कहिंदै ऊं करलो| अजिहा फसाइआ भैण दे खसम बुहड़ी मूहे जे नें मेरा तां घर ई पट्टके रख्खता| लै रणजीत बंदिआ तूं जो मेरे नाल कीतीऐ नां सुख तां तूं वी नी पाएंगा| अज्ज तों मर गई मैं तेरे लई ते तूं मेरे लई (बच्चिआं नूं लै के रोंदी होई अंदर जांदी है| रणबीर प्रहेानी विच बाहर जांदा है) (उधर सलूजा ते जगतार आपस विच हस्सदे हन| रणबीर उहनां नूं देख होर टुट्ट जांदा है| मन विच उतरा चहड़ा रेल गड्डी दी आवाज छखठलर;)
(रणबीर दारू दी बोतल लैंदा है| दारू पीण तों बाद उथों ही ज़हिर लैंदा है| साईकल लै के वापस उसे खिड़की तों घर जांदा है|)
रणबीर
:
प्रीतो पुत्तर पाणी तां फड़ाईं (बच्चे उठके अंदर चले जांदे हन| उठके चौंके *च बचिंत कोल जांदा है पर उह वी उठके अंदर चली जांदी है| आसा पासा देख प्रहेानी विच ज़हिर सबजी विच मिला दिंदा है|
(बच्चे अते बचिंत आउंदी है|)
दीपां ते पीतू
:
मंमी-मंमी रोटी दे दो|
दीपां
:
रणबीर नूं वी रोटी दिंदी है| रणबीर सारिआं नूं ज़हिर मिली रोटी खांदे होए बेबसी नाल देखदा है|
बचिंत
:
(रोटी दी बुरकी खांदे होए) इह रुख्खी मिस्सी नां खोहीं सच्चे पातहाह
(सारे मर जांदे हन|)
जिथे किसान मरदा है उह धरती फलदी नहीं| उह धरती बठिंडा, मानसा होवे जां बारबादी है : यवदमाल है जां नारकोडां है जां विदरभ होवे| इस नूं बचा सकदे हो तां बचा लवो| ज़मीन ते पहिला हक्क किसान दा है|

