हिक विच ख़ंजर डोब के सौं गए, अजकल्ह इउं नईं करदे लोक
हुण तां दिल नूं दुख जिहा ला के, हौली हौली मरदे लोक
मैं कद सूहे बोल उगाए, मैं कद रौशन बात कही
मेरे पेश तां ऐवें पै गए, इस बेनूर नगर दे लोक
जिहड़ी रुत नूं ‘उमरा’ कहिंदे उस दी ठंड वी कैसी है
जिस दिन तीक सिवा नां सेकण रहिण विचारे ठरदे लोक
रेते उतों पैड़ मिटदिआं फिर वी कुछ चिर लगदा है
किंनी छेती भुल्ल गए सानूं तेरे यार नगर दे लोक
लिशकदीआं तलवारां कोलों अजकल किहड़ा डरदा है
डरदे नें तां केवल अपणे शीशे कोलों डरदे लोक
जो तलीआं ते चंद टिका के गलीआं दे विच फिरदा है
ओस खुदा दे पिछ्छे लग्गे पागल पागल करदे लोक
इह इक धुखदा रुख्ख आइआ है, इह आई धुन मातम दी
इनहां लई दरवाज़ा खोलो इह तां अपणे घर दे लोक
ऐसी रात वी कदी कदी तां मेरे पिंड ते पैंदी है
दीवे ही बुझ जाण नां किधरे हौका लैण नां डरदे लोक
पैसा धेला, जग्ग झमेला, रौणक मेला, मैं मेरी
सिविआं कोलों काहली काहली लंघे गल्लां करदे लोक
राजे-पुत्तरां बाग उजाड़े, दोश हवा सिर धरदे लोक
बाग तां उजड़े, जान नां जावे, एसे गल्लों डरदे लोक

