दिसंबर 18, 2025

writingDetail.created_by
By: नवतेज भारती

अध्धी सदी पहिलां दी कविता

दूर दुमेलों दूर

संधिआ वेले

रुख्खां नाल घिरे घर विचों

बाहर बूहे उते खहड़ के

मैनूं अज उडीके गी तूं

“नी कुड़ीए की करदी ऐं तूं

वेख अनहेरा उतर आइआ

चुल्ल्हे विच धुखा लै अगनी“

आटा गुंनहदी मां बोले गी

डुबदी संधिआ दा हत्थ फड़ के

अख्खां दे विच तारे भर के

मूंह विच चुंनी दा लड़ फड़ के

मूक बाणी विच तूं पुछ्छें गी

दस अड़ीए उह किउं नहीं आइआ

तैथों हत्थ छुडा के संधिआ

लहिंदे सूरज वल नस्से गी

उहदे पहुंचण तों पहिलां ही

सूरज बूहा भीच लवे गा

दर दे नाल मार के मत्था

संधिआ थल्ले किर जावे गी

सिंम सिंम के लहू दे तुपके

बद्दलां नूं रंग चहड़ जावेगा

अभ्भड़वाहे तूं दौड़ें गी

चुल्ल्हे दे विच अग्ग बालें गी

चुल्ल्हे मूहरे बैठी बैठी

बुक्कल विच लुका के दीवा

कल्लम कल्ली तुरें गी भालण

..................................................................