دُۄر دُمیلۄں دُۄر
سںدھِّیا ویلے
رُکھّاں نال گھِرے گھر وِچۄں
باہر بُۄہے اُتے کھڑھ کے
مَینُۄں اج اُڈِیکے گی تُۄں
“نی کُڑِیئے کی کردی اَیں تُۄں
ویکھ انہیرا اُتر آئِیا
چُلّہے وِچ دھُکھا لَے اگنی“
آٹا گُنّہدی ماں بۄلے گی
ڈُبدی سںدھِّیا دا ہتھّ پھڑ کے
اکھّاں دے وِچ تارے بھر کے
مُۄںہ وِچ چُنّی دا لڑ پھڑ کے
مُۄک باݨی وِچ تُۄں پُچھّیں گی
دس اڑِیئے اُہ کِئۄں نہِیں آئِیا
تَیتھۄں ہتھّ چھُڈا کے سںدھِّیا
لہِںدّے سُۄرج ول نسّے گی
اُہدے پہُںچّݨ تۄں پہِلاں ہی
سُۄرج بُۄہا بھِیچ لوے گا
در دے نال مار کے متھّا
سںدھِّیا تھلّے کِر جاوے گی
سِمّ سِمّ کے لہُۄ دے تُپکے
بدّلاں نُۄں رںگّ چڑھ جاویگا
ابھّڑواہے تُۄں دَۄڑیں گی
چُلّہے دے وِچ اگّ بالیں گی
چُلّہے مُۄہرے بَیٹھی بَیٹھی
بُکّل وِچ لُکا کے دِیوا
کلّم کلّی تُریں گی بھالݨ
..................................................................