मई 09, 2018

writingDetail.created_by
By: गुरदास मिनहास

शाने-पंजाब किरपाल सिंघ पंनूं

दस कु साल तों,  मौका मिल रिहै,  पंनं साहब नं जानण दा,

हसदे, खिड़े चिहरे नं तक्कदिआं, कदी-कदी संगत मानण दा;

 

उमर पंझत्तर साल सुणीदी,  होऊगी! पर दिल नहीं मंनदा,

उठत-बैठत, चाल जवां है, दिल, दिमाग है इस दा धंनदा;

 

आम लोक, रिटाइर उमर विच्च, मल्लण सोफ़े, खाण दवाईआं,

मीआं-बीवी, इक्क दूजे तों,  वध्ध ’ते उची  पाउण दुहाईआं;

 

उलट एस दे, सगों पंनं नें, सिख्खीआं नवयुग दीआं तकनीकां,

उस दी मिहनत,  लगन नें पाए,  नवें पूरने,  नवीआं लीकां;

 

कंपिऊटर नं, वरत जो लेखक, लिखण पंजाबी दे विच्च परचे,

उह सभ पंनं साहब नं जानण, अकसर करन उनहां दे चरचे;

 

गुरमुखी-शाहमुखी बदलण दा उस, नवां जोड़िआ इक्क जुगाड़,

मेट दित्ता उस सदीआं तों पिआ, साडीआं लिपीआं विच्चला पाड़!

 

लिपीआं ’ते वी गल्ल नहीं मुक्की,  ठीक वी करदा विगड़े यंतर,

मुफ़त कलासां ला सिखलाए,  अणसिख्ख तोते,  दे के  गुरमंतर;

 

कोई कहे इह कंपिऊटर दा, धंना जट्ट,   कोई कहिंदा लालो,

किसे नें नाम घनई्ईआ रख्खिआ,  जो मरज़ी इस तों करवा लो;

 

हाकी दा रहि अव्वल खिडारी, पुलिस दा बणिआ वड्डा अफ़सर,

जो वी कीता, वधीआ कीता,  नहीं गुआइआ  इक्क वी अवसर;

 

पुलिस कमांडैंट जो हुंदा सी,  कंपिऊटर ’ते  अज्ज हुकम चलावे,

संजम, हलीमी, गुणां दा मालिक,  सच्चीआं ख़रीआं आख सुणावे!

 

इनसानां दी फुलवाड़ी दे विच्च, खिड़िआ सुरख़ गुलाब है पंनं,

सच्च  कहिंदा हां,  सच्च ही मंनणा, साडा शाने-पंजाब है पंनं!