"تَینُۄں اَینِییاں گلّاں دا کِتھّۄں پتا لگّ جاںدَے کُڑے۔ " بھانۄ نیں دِیپۄ نُۄں پُچھِّیا ۔
" مُںڈّا اودا پُراݨا مۄبائیِل دے گِیا... اُہدے وِچّ سارِییاں گلّاں دا پتا لگّدَے ۔" دِیپۄ نیں دسِّیا۔
بس پھِر کی سی... بھانۄ کمّۄں کارۄں وِہلی ہۄ کے دِیپۄ کۄل چلی جاںدی۔ وَیسے وی دۄویں اِکّ پِںڈّ دِییاں سن۔ اِکّ دُۄجی نال مۄہ کردِییاں۔ پیکے جاݨا ہُںدّا اِکٹھِّییاں ہی جاںدِییاں۔ اِکّ دُۄجی دے کمّ آئُںدِییاں۔گھر وی کۄل کۄل سن۔ کئی وار اُہناں دے گھر والے مذاک وِچّ آکھدے....'جدۄں دھرمراج لَیݨ آئِیا تاں آکھݨگِییاں... کھڑھ جا مَیں نال دی نُۄں سدّ لواں۔'
بھانۄ ہر رۄذ دِیپۄ کۄل چلی جاںدی۔ اُہناں نیں آپݨے پیکے پِںڈّ وِیاہ جاݨا سی۔ اِس لئی مۄبائیِل 'تے یُۄ-ٹِئۄُب کھۄلہی رکھّدِییاں۔ جۄ چاہُںدِّییاں جاݨکاری مِل جاںدی۔ بھانۄ نُۄں مۄبائیِل 'کلپ بِرکھ' دی ترہاں جاپݨ لگّا۔ اِکّ دِن اُس نیں سُݨِیا کِہ پںجّ لِیٹر پاݨی پِیݨ نال بںدّا تںدّرُست ہۄ جاںدَے... انیکاں بِمارِییاں کھتم ہۄ جاںدِییاں نیں۔ اُس دے پتی بھانے نُۄں وی دۄ کُ دِن تۄں ہلکا بُخار ہۄ جاںدا سی۔ بس پھِر کی سی دُۄجے دِن سویرے سویرے ہی پاݨی دا جگّ بھرِیا تھۄڑھا گرم کرکے پہِلاں بھانے نُۄں اُہدے پھائِدے دسّے ۔ پھِر پِیائُݨا شُرُۄ کر دِتّا۔ دۄ کُ گلاس پِیݨ تۄں بائد بھانے دا چِتّ گھائۄُں -مائۄُں ہۄݨ لگّ پِیا۔ اُس نیں ترلا جِہا کردِیاں آکھِیا٬
" بسّ کر بھانۄ....کی ہۄ گِیا تَینُۄں.... کِئۄں میری جان لَیݨ تے تُلی ہۄئی اَیں... ?"
"میری گلّ دھِیان نال سُݨ... بسّ دۄ تِنّ دِناں دی اَۄکھ اےَ۔ پھِر دیکھِیں گھۄڑے واںگ دُڑںگّے لائُںدا پھِریںگا۔" بھانۄ نیں ہَۄسلا دِںدِّیاں آکھِیا۔
"ہائے.... ہائے .....اے.... اے...مَیں نہِیں لائُݨے دُڑںگّے ۔ مَیں جِویں ہَیگا ٹھِیک آں۔"
بھانۄ نیں پاݨی دا گلاس بھر کے بھانے نُۄں پھڑائُںدِیاں کِہا٬ "لَے ....اَۄکھا سَۄکھا ہۄ کے پی لَے۔ بسّ ہُݨ تاں اِکّ گلاس رہِ گِیا ۔"
بھانے نیں بچِّیاں واںگ بُلّہ گھُٹّ لئے اتے ہتھّ دے اِشارے نال منہاں کرن لگّا۔ پر بھانۄ نُۄں وی پُۄرا ہِساب سی۔ جِویں بِیمار کٹّرُۄیاں نُۄں کاڑھا پِیائُݨ لئی جباڑھے دبّ کے مُۄںہ کھۄلہ لَیںدی سی اُویں بھانے دا مُۄںہ کھۄلہ کے آکھری گلاس وی ادھّا کُ ڈُلّہِیا ادھّا کُ بھانے دے اںدّر ۔
"ہُݨ ڈُۄڈھ دۄ گھںٹّے بائد کھاݨَے کُش۔" بھانا نِڈھال جِہا ہۄئِیا پِیا سی۔ دبّی جِہی آواذ وِچّ بۄلِیا٬ " مَینُۄں لگّدا ہُݨ ساری اُمر نہِیں بھُکھّ لگدی مَینُۄں ...جۄ اںدّر اےَ اُہ وی باہر نُۄں آئُݨ لگِّئَے۔ "
"نالے مَیں ہُݨ اِکّ ہۄر نُسکھا سِکھِّیا اجّ۔ آہ... دیکھ تیل بݨائِیا اِہدے نال وال وی لمبّے ہُںدّے نیں تے کالے وی ۔"بھانۄ نیں کھُش ہُںدِّیاں دسِّیا ۔
"مَیں نہِیں لوائُݨا تیل جِویں دے ہَیگے نیں ٹھِیک نیں میرے تاں...۔"
"تیرے کَۄݨ لائُںدَے ? اِہ تاں مَیں اودے لائۄُں۔ ساری اُمر ہۄ گی ترسدی نُۄں کِہ میری وی لمبّی...ای... ای ساری گُتّ ہۄوے... پر رِیجھ من وِچّ ہی رہِ گئی سی۔ جِئُںدے رہِݨ جُۄ ٹُۄب (یُۄ-ٹِئۄُب) والے ....ہُݨ تاں اِہ رِیجھ وی پُۄری ہۄجُۄ میری۔" پِیڑھی تے بَیٹھ کے آپݨے سِر وِچّ اُںگلاں دے پۄٹِیاں نال تیل لائُݨ لگّ پئی اُس نُۄں کھُشی بھری بیچَینی ہۄ رہی سی ۔ " اِکّ واری آتھݨے جے لا لئۄُں ....۔" اُس نیں آپݨے آپ نُۄں کِہا۔
دُۄجے دِن سویرے اُٹھّݨ سار بھانۄ نیں آپݨی گُتّ نُۄں ہتھّ لا کے دیکھِیا ۔ اِکّ وار تاں ہَۄل جِہا پَے گِیا.... گُتّ تاں اُنّی کُ سی ....گِٹھّ کُ دی۔ پھیر ماڑا جِہا سواکھلا ہۄݨ تے اُہ دِیپۄ دے گھر چلی گئی اُس دے وال دیکھے اُس دے وی اۄنے کُ ہی سن۔ گھر کمّکار کرن والے پئے سن۔ اِس لئی اُہ جلدی گھر واپس آ گئی۔ پر اُس دا ہَۄسلا جِہا ڈِگّ گِیا۔
اجّ جدۄں اُہ بھانے کۄل پاݨی لَے کے آئی تاں اُس دی چال کُجھ مٹھّی سی ۔
"اجّ جمدُۄت دی چال نُۄں کی ہۄ گِیا ?" بھانا ہسّ کے کہِݨ لگِّیا۔
"مَینُۄں جمدُۄت کِہَے ?"
"ہۄر کی.... بسّ سِںگّ ای نہِیں ہَیگے ۔ میری جان دے پِچھّے تاں پئی ہۄئی اَیں ۔"
" تیرے بھلے لئی کردی آں جۄ کُش کردی آں۔ اجّ مَیں دھکّا نہِیں کردی اجّ آپے ہی پی لَیݨا ادھّا ادھّا گلاس کرکے ۔" پاݨی دا جگّ تے گلاس رکھّ کے بھانۄ پھِر دِیپۄ ولّ چلی گئی ۔
" ہَیں کُڑے دِیپۄ! اُہ تاں کںجّر کہِںدّا تی ....راتۄ رات وال لمبّے ہۄ جاݨگے ۔ اَینے لمبّے لمبّے والاں والی کُڑی دی پھۄٹۄ لا رکھّی تی.... اِہ تاں کُش وی نہِیں فرک پِیا ۔"
"آہ نال دے گُیاںڈھِییاں دی کُڑی تاں کہِںدّی ہُںدّی اےَ... ادھِّییاں تۄں ودھّ گلّاں گپّ ہُںدِّییاں نیں اِہناں دِییاں۔" دِیپۄ نیں کِہا۔
"پھیر ہُݨ.....? "
"گھر دے سارے کمّ رہِ جاںدے نیں کھاݨ-پکائُݨ تۄں بِناں کُش نہِیں بݨدا ۔ مَیں تاں گھردِیاں تۄں چۄرِیئۄں رںگّ گۄرا کرن والِییاں کرِیماں وی مںگّوا لئیِیاں... پر بھۄرا پھرک نہِیں پِیا۔ جِہڑے پںجّ ستّ سَۄ جۄڑ -جۄڑ رکھِّیا سی سارا کھراب کر لِیا۔ آپاں اَیں کردے آں .....جِہڑا سمان آپݨے گھرے ہُںدَّے .....اُہنُۄں ورت کے دیکھ لَینے آں.... مَیں تاں اَیویں بَۄلھی ہۄ کے پَیسے کھرچ بَیٹھی۔"
" ہۄر کی... رںگّ ساپھ کرن نُۄں کِنّا کُش دسّدے نیں۔ ٹماٹر٬ آلُۄ٬ نِمبُّۄ٬ دُدھّ٬بیسݨ آپݨے گھرے ہُںدَّے اِہ سبھ ۔ گِیاراں کُ وجے ساڈے گھریں آ جِیں... میرے کۄل سارا سمان پِیا۔" بھانۄ نیں اُس نُۄں پکّا کِیتا اتے آپݨے گھر واپس آ گئی۔
گِیاراں کُ وجے دِیپۄ آ گئی۔ دۄویں رسۄئی وِچّ چلِییاں گئیِیاں.... جِئۄں ہی ٹماٹر ادھّا ادھّا لَے کے مُۄںہ 'تے گھسائُݨ لگِّییاں.... دۄواں دے مُۄںہ لال ہۄ گئے۔ جلݨ ہۄݨ لگّی... پاݨی نُۄں بھجِّییاں۔ مُۄںہ دھۄتے... پر جلݨ نہِیں ہٹی ۔ ٹماٹر نال اَینی جلݨ۔ بھانۄ نیں متھّے 'تے ہتھّ مارِیا تے دسِّیا کِہ اِسے چاکُۄ نال تاں اُس نیں مِرچاں کٹِّییاں سن جِہڑے نال ٹماٹر کٹِّیا۔ دۄواں دِییاں اکھّاں لال ہۄ گئیِیاں۔ دِیپۄ بھانۄ نُۄں گالہاں کڈھّے , "تُۄں انّہی تی... مِرچاں والا چاکُۄ دھۄ کے نہِیں رکھِّیا ۔ "
"چُپّ کر ہَۄلی بۄل....۔" بھانۄ نیں کچِیچی جِہی وٹِّیاں آکھِیا۔
" بُۄہ.... ہ... نی تیرا تاں مُۄںہ لال ہۄئِیا پِیا۔ " دِیپۄ نیں کِہا۔
" تیرا وی تاں ...۔"
"کُڑے اِہ کی کر لِیا آپاں.... مَینُۄں تاں گھرۄں وی گالہاں پَیݨگِییاں۔ "
آہ لا لَے ٹھِیک ہۄ جُۄ۔" بھانۄ نیں دُدھّ تۄں ملائی لاہ کے پھڑائُںدِّیاں کِہا۔ تھۄڑھی دیر بائد جلݨ تاں گھٹ گئی٬ پر جِتھّے جِتھّے ٹماٹر رگڑِیا سی٬ اُتھّۄں لالی نہِیں گئی۔
"اجّ آپاں نُۄں وی سکُۄٹری چلائُݨ والِییاں کُڑِییاں واںگ مُۄںہ ولیٹݨے پَیݨگے۔ .....مَیں تاں بھَیݨے جانی آں گھرے۔"
بھانۄ وی مُۄںہ تے پلّا جِہا لَے کے مںجّے 'تے جا بَیٹھی۔ سۄچݨ لگّی 'مَیں تے دِیپۄ سچّی کملھِییاں ہۄ جاںدِییاں کدے کدے۔ بَیٹھِییاں بِٹھائیِیاں نیں کی پںگّا چھیڑ لِیا۔ اِہ نی پتا ہُݨ ڈاکٹر تۄں دوائی لَے کے ٹھِیک ہۄوے۔'
باہرۄں بھانے دی آواذ آئی٬ نال ہی دِیپۄ دے گھر والا سی۔ بھانۄ نیں پِٹھّ کر لئی اُدھر نُۄں۔
" بھانِیا... ساڈے آلھے چںدّ تے تاں داگ پَے گِیا اجّ۔ " بھانے نُۄں تاں سمجھ ناں لگّی پر بھانۄ دا متھّا ٹھݨکِیا کِہ دِیپۄ نیں دسّ دِتّا ہۄئۄُ۔
" سچّ بھانۄ!.. گُڈّی تے پْراہُݨا آئُݨ والے نیں پھُۄن آئِیا تی ... ۔" بھانے نیں جُتّی جھاڑدِیاں کِہا۔ بھانۄ تاں اُٹھّ کے پھٹاپھٹ اںدّر چلی گئی ۔ جِہڑی دھی دے آئُݨ تے اُس دا چاء نہِیں سی چُکِّیا جاںدا۔ اُس دے مُۄںہۄں نِکلِیا "لَے اجّ ای آئُݨا تی گُڈّی نیں وی۔ جمائی کی کہُۄ... اِہ تاں دسّ دیݨگے سارا کُش... دِیپۄ دے وی کُش نی پچدا۔ " اُہ سۄچ ہی رہی سی مۄٹرسائیِکل وِہڑے آ وڑِیا۔ بھانۄ نُۄں سمجھ ناں لگّے اُہ کی کرے۔ پھِر اُس نیں متھّے تکّ ململ دا دُپٹّا لَے کے نکّ مُۄںہ ڈھکّ کے باہر آ کے دھی جوائی نُۄں مِلی۔
" ماں کی ہۄئِیا... مُۄںہ ڈھکِیا۔ " گُڈّی نیں پُچھِّیا۔
"جاڑھ دُکھدی اےَ پُتّ۔ " بھانۄ نیں کِہا۔
بھانا اتے دھرما دۄویں تاڑی مار کے ہسّ پئے۔
" ہُݨ اِہ کںجّر نہِیں دھری ڈھکی چھڈّدے... اَیں نہِیں سۄچدے کِہ جمائی بھائی دے ساہمݨے اِہۄ جِہِییاں گلّاں نہِیں کرِیدِییاں۔" بھانۄ بُڑبُڑائی اُس دے مُۄںہۄں دۄواں نُۄں گالہ نِکلی۔
" تُسِیں پُتّ کِویں آئے ...بِناں کھبر کِیتے ای۔ " بھانۄ نیں گُڈّی نُۄں پُچھِّیا۔
" میری گردن تے باںہ وِچّ درد ہُںدّا سی , دوائی لَیݨ آئے سی شہِر.... سۄچِیا کِہڑا رۄج رۄج گھرۄں نِکلِیا جاںدَے... مِل چلدے آں۔ "
" کِئۄں ہُںدَّے درد؟"
"مَینُۄں سروائیِکل اےَ ماں... تَینُۄں پتا تاں ہَے۔ "
بھانۄ چاہ بݨائُݨ لگّی۔ باہرۄں اُچّی اُچّی ہسّݨ دِییاں اواذاں آ رہِییاں سن۔ بھانۄ شرم نال مری جا رہی سی۔ اُس نُۄں دِیپۄ تے گُسّا آ رِہا سی۔ دِیپۄ نُۄں سبک سِکھائُݨ دی سکِیم سُجھّی۔ اُس نیں گُڈّی نُۄں کِہا٬ "تیری ماسی نُۄں ہاک مار لَے.... 'کلّی اےَ گھرے.. اُہ وی پی لئۄُ چاہ۔ ......کاکے نُۄں وی آکھ اںدّر بَیٹھک 'چ بَیٹھ جاݨگے۔ "
گُڈّی تھۄڑھی دیر بائد واپس آئی اُس نیں باہرۄں ای آواذ ماری٬ " ماسی تاں مُۄںہ سِر لپیٹ کے سفائیِیاں کرن لگّی ہۄئی اےَ۔"
" تَینُۄں دیکھ کے لگّ گی ہۄݨی اےَ ۔ " دھرمے نیں آکھِیا۔ سارے پھِر ہسّ پئے۔ اںدّر بھانۄ کچِیچِییاں وٹّی جاوے۔ گُڈّی نیں ماں نُۄں آکھِیا٬ " باہر نِمّ ہیٹھ بَیٹھ کے ہی چاہ پِیݨگے سارے۔ " مںجِّیاں وِچکار چھۄٹا میذ رکھِّیا۔ کَۄلِییاں وِچّ پںجِّیری پا کے نال چاہ والی ٹرے گُڈّی نُۄں پھڑائُںدِیاں آکھِیا٬ "جاہ پُتّ٬ تُۄں ہی پھڑا آ چاہ۔" گُڈّی چاہ پھڑائُݨ گئی تاں دھرما آکھݨ لگِّیا٬ " تیری ماں نُۄں وی بُلا لَے۔ اُہ وی اِتھّے ہی آ کے پی لئۄُ۔"
" ماں دی جاڑھ دُکھدی اےَ۔"
" بھان کُرے آ جا باہر..... آپݨی گُڈّی وی تھۄڈی جُۄ-ٹُۄب نیں ای بِمار کِیتی اےَ۔ " بھانے نیں آواذ ماردِیاں آکھِیا۔ بھانۄ باہر آ گئی۔ جوائی نیں دسِّیا٬
"یُۄ-ٹِئۄُب تے دیکھ کے سروائیِکل دی اَیکسرسائیِذ کرن لگّی ....چھیتی ٹھِیک ہۄݨ لئی... ودھ ذۄر لا بَیٹھی..درد ودھ گِیا.... ڈاکٹر نیں سارے ٹَیسٹ تے اَیکس-رے کروائِیا٬ کہِںدّا ناڑاں 'تے ودھّ داب پئی ہۄئی اےَ۔ "
"ہۄر ......ہُݨ چار ہذار لا کے آئے آں۔ " گُڈّی نیں ڈھِلّا جِہا مُۄںہ بݨا کے آکھِیا۔
"تیری ماں تے ماسی وی ڈاکٹرنِییاں بݨِییاں پھِردِییاں نیں۔...... بھانۄ ! آودی لمبّی گُتّ تے گۄرا رںگّ وی دِکھا دے گُڈّی نُۄں۔ " اُہ پھِر ہسّ پئے۔
" بھانِیا تَینُۄں یاد اےَ ,اِہ ساری اُمر آودے کݨک ونّے رںگّ کرکے اِکّۄ بۄلی 'تے نچّدِییاں سی گِدھّے وِچّ-
......اکل ہۄوے نی بھاویں رںگّ ہۄوے کالھا ........پر ہُݨ پتا نہِیں کِئۄں اکل نُۄں پِچھّے کر 'تا۔" دھرما بۄلِیا۔
"بس کرۄ جی! ہُݨ ماں نُۄں ہۄر تںگّ ناں کرۄ۔ " جوائی نیں بھانۄ دا پکھّ لَیںدِیاں آکھِیا۔
"کۄئی ناں پُتّ کر لَیݨ دے ٹِچّراں اِہناں نُۄں۔ " بھانۄ نیں ہار منّدِیاں آکھِیا۔
" پر اِکّ گلّ اےَ... بھانۄ تے دِیپۄ نُۄں ٹَیم دا نہِیں کدے پتا لگِّیا..... جِہڑے کمّ بِناں سردا نہِیں تی اُہی کرِیا.... اِہناں نیں...پںدّراں دِن ہۄ گے۔"
" پرسۄں میری سہیلی دا پھۄن آئِیا سی.... کہِںدّی اُہدی سسّ نیں یُۄ-ٹِئۄُب تے سبذی بݨائُںدے دیکھ لِیا کِسے نُۄں..... میری سہیلی نیں اُویں سبذی بݨائی جِویں آپاں آم بݨائُنے آں..... سسّ کہے تُۄں سبذی یُۄ-ٹِئۄُب والِیاں واںگ کِئۄں نہِیں بݨائی... اکھے مَیں نہِیں رۄٹی کھاݨی...گھروالھا کہے... جِویں میری ماں آکھدی اےَ اُویں کر٬ میری ماں دا کِہا پتھّر تے لکِیر اےَ..... اُہناں دے گھریں پُۄرا کلیش پِیا۔"
" اِہ تاں ماڑی گلّ اےَ...اَیں تاں نُۄںہ دھی نُۄں تںگّ پْریشان کرن والی گلّ ہۄئی۔" دھرما بۄلِیا۔
"مَینُۄں لگّدَے ادھّی دُنِییاں آودا ٹَیم کھراب کردی اےَ... کملھے ہۄئے پئے اےَ لۄک۔ آودا دِماگ نہِیں ورتدے۔" بھانے دا جوائی بۄلِیا۔
" ...گلّ سچّی اےَ بھائی اسِیں تاں سچِّیں کملھِییاں ہۄ گِییاں۔ " دِیپۄ وِہڑے وڑدِیاں بۄلی۔