اِک میری ادھکھڑ جِہی آواذ ہَے

دُۄسرے ہَے نذم سۄ ناراذ ہَے

اِہ ہَے میری نذم دی نراذگی

پِںجّرا ہاں مَیں تے اُہ پرواذ ہَے

کُچھ ناں کہِ کھامۄش رہِ اۄ شائِرا

سبھ نُۄں تیرے کہِݨ تے اِتراذ ہَے

سُݨ تیری آواذ اُہ آ جاݨگے

ہتھّ جِناں دے سِینے-وِنّواں ساذ ہَے

گِیت تیرے مُکھبری کر دیݨگے

تیری ہِک وِچ رَۄشنی دا راذ ہَے\

جۄ جگے اُس دا نِشانا بنّہدا

رات دا ہاکم نِشانیباذ ہَے

اُہ کِہ جِس دی جان ہی نہیرے 'چ ہَے

اُس نُۄں ساڈے جگݨ تے اِتراذ ہَے

تگمِیاں دی تھاں تے ہِک وِچ گۄلِییاں

اِہ وی اِک سنمان دا اںدّاذ ہَے

اِہ نہِیں آکاشواݨی دۄستۄ

اِہ تاں دھُکھدی دھرت دی آواذ ہَے