بںدّ ہۄٹھاں دے بُۄہے پِچھّے, کھامۄش تے گُمّنام بۄل
آواذ دے دے مالکا, نہِیں سہِکدے رہِ جاݨگے۔
سُپنے وِچّ وی کِںجھّ کہاں, “رہِنُما میرے نال چلّ”,
جۄ میرے پِچھّۄں آئُݨگے, راہ بھٹکدے رہِ جاݨگے۔
میری سۄچ جیکر میرِیاں نَیݨاں `تے آ کے مُکّ گئی
لہِراں دے خاب کںڈھّے اُتّے, ڈُبّ کے مر جاݨگے۔
آ, اگّ بݨکے چِیردے, تُۄں چِݨگ دی اِس چِیک نُۄں
دِن-دِہاڑے ماسُۄم وی, جُگنُۄں تۄں ڈردے رہِݨگے۔
سنّہ لا کے ہتھِّیں لُٹّی, دھرتی پہِریداراں نیں,
اُہ جۄ شہِنشاہ سُتّے پئے, سُتّے ہی سُتّے رہِݨگے۔
بھِیڑی جِہی اِس بھِیڑ نُۄں, پبّاں `تے پار کر لوِیں,
ناں تکِّیں سجّے-کھبّے تُۄں, دھکّے ہی پَیںدے رہِݨگے۔
ناں دۄستاں دی تھۄڑ دِل `چ, ناں دُشمݨاں دی لۄڑّ ہَے,
بینام جِہے کُجھّ ہادسے, سبھ تۄں کرِیب رہِݨگے۔