ٹِکی رات

سَۄں رہے بِرکھاں وِچدی

لںگھّ رہے سی آپاں

پَیراں دِییاں اُںگّلاں دے پھُلّ دھر دھر

شبداں وِچالے چُپ رکھ رکھ

کِتے ٹل ناں جائے نِیںد بِرکھاں دی

سُتے بِرکھ دا ہر پتّا کنّ ہُںدَّے

اج دی رات آپاں بِرکھاں دے

سُپنے `چ پرویش کر جاںدے ہاں

گلّا کراںگے

اُہ جاگݨگے نہِیں

“پہِلاں تیری واری”

تُۄں کِہا

“کہِںدّے نیں

جِنّا چِر آہلݨِیاں ’چ

پںچھّی سَۄں نہِیں جاںدے

بِرچھ جاگدے رہِںدّے نیں”

“سچِّیں؟”

“تے جِنّا چِر امبّاں تے

کۄئِل نہِیں کُۄکدی

امبّ مِٹھّے نہِیں ہُںدّے”

کَۄݨ کہِںدَّے؟

تُۄں پُچھِیا

کَۄݨ? …ا ا

یاد نہِیں آ رِہا

تَینُۄں ہاسا آ گِیا

اِہۄ جِہِییاں گلّاں تُۄں

کِویں بݨا لَینَیں

جھُۄٹھِییاں جِہِییاں

جِویں تُۄں ہس لَینی اَیں

کںوّلا جِہا

................................................................................