अप्रैल 06, 2026

writingDetail.created_by
By: सुरजीत पातर

मैं सुणां जे रात खामोश नूं

मैं सुणां जे रात खामोश नूं

मेरे दिल 'च कोई दुआ करे

इह ज़मीन होवे सुरांगली

इह दरखत होण हरे भरे

एथों कुल परिंदे ही उड़ गए

एथे मेघ आउंदे वी मुड़ गए

एथे करन अज्ज कल बिरख वी

किते होर जाण दे मशवरे

न तां कुरसीआं नूं न तखत नूं

न सलीब सखत कुरखत नूं

इह मज़ाक करन दरखत नूं

बड़े समझदार नें मसखरे

हुण चीर हुंदिआं वी चुप रवे

हुण आरिआं नूं वी छां दवे

इह जु आखदा सी मैं बिरख हां

हुण वकत आइआ है सिध्ध करे

मैं चला के तीर कमान 'चों

रत्त सिंमदी सोचां निशान 'चों

तां दुआ इह निकले ज़बान 'चों

मेरा तीर डिग्ग पए उरे परे

मेरे पिंड दी नींद नूं चीरदी

गड्डी लंघी रात अखीर दी

टुट्टी नींद बिरख फ़कीर दी

पीले पत्ते मुसाफ़र उत्तरे

कोई लफज़ लफाज़ां दे साक विच

न घुटन सहे किसे वाक विच

तदे झिजकदां कुझ्झ आखदा

कुझ्झ लिख्खदिआं मेरा मन डरे

उह बणा रहे नें इमारतां

असीं लिख्ख रहे हां इबारतां

तां जु पत्थरां दे वजूद विच

कोई आतमा वी रिहा करे

कोई साक कद है हमेश तक

इक तापमान विशेश तक

जुड़े रहिण तत्तां दे नाल तत्त

फिर टुट्ट के हो जावण परे

उह सी योधा काहदा फकीर सी

उहदे लफज़ ही उहदे तीर सी

ते उह लफज़ कढ्ढे ज़बान 'चों

पहिलां आपणी रत्त 'च ही नम करे

कुझ्झ लोक आए सी बेसुरे

मेरी तोड़ बिरती चले गए

हुण मुड़ के राग पिरो रिहां

ते मैं चुग रिहां सुर बिख्खरे

इक वाक सुण के सिहर गए

चंन गुंमिआं तारे बिखर गए

मेरे मन दे नीर गंधल गए

बड़ी देर तीक न नित्तरे

चल्ल सूरजा, चल्ल धरतीए

मुड़ सुंन समाधी 'च परतीए

कल्ल रात होए नें रात भर

एही तारिआं विच तज़करे