مَیں سُݨاں جے رات کھامۄش نُۄں

میرے دِل 'چ کۄئی دُیا کرے

اِہ ذمِین ہۄوے سُراںگلی

اِہ درکھت ہۄݨ ہرے بھرے

ایتھۄں کُل پرِںدّے ہی اُڑ گئے

ایتھے میگھ آئُںدے وی مُڑ گئے

ایتھے کرن اجّ کل بِرکھ وی

کِتے ہۄر جاݨ دے مشورے

ن تاں کُرسِییاں نُۄں ن تکھت نُۄں

ن سلِیب سکھت کُرکھت نُۄں

اِہ مذاک کرن درکھت نُۄں

بڑے سمجھدار نیں مسکھرے

ہُݨ چِیر ہُںدِّیاں وی چُپ روے

ہُݨ آرِیاں نُۄں وی چھاں دوے

اِہ جُ آکھدا سی مَیں بِرکھ ہاں

ہُݨ وکت آئِیا ہَے سِدھّ کرے

مَیں چلا کے تِیر کمان 'چۄں

رتّ سِمّدی سۄچاں نِشان 'چۄں

تاں دُیا اِہ نِکلے ذبان 'چۄں

میرا تِیر ڈِگّ پئے اُرے پرے

میرے پِںڈّ دی نِیںد نُۄں چِیردی

گڈّی لںگھّی رات اکھِیر دی

ٹُٹّی نِیںد بِرکھ فکِیر دی

پِیلے پتّے مُسافر اُتّرے

کۄئی لپھذ لپھاذاں دے ساک وِچ

ن گھُٹن سہے کِسے واک وِچ

تدے جھِجکداں کُجھّ آکھدا

کُجھّ لِکھّدِیاں میرا من ڈرے

اُہ بݨا رہے نیں اِمارتاں

اسِیں لِکھّ رہے ہاں اِبارتاں

تاں جُ پتھّراں دے وجُۄد وِچ

کۄئی آتما وی رِہا کرے

کۄئی ساک کد ہَے ہمیش تک

اِک تاپمان وِشیش تک

جُڑے رہِݨ تتّاں دے نال تتّ

پھِر ٹُٹّ کے ہۄ جاوݨ پرے

اُہ سی یۄدھا کاہدا پھکِیر سی

اُہدے لپھذ ہی اُہدے تِیر سی

تے اُہ لپھذ کڈھّے ذبان 'چۄں

پہِلاں آپݨی رتّ 'چ ہی نم کرے

کُجھّ لۄک آئے سی بیسُرے

میری تۄڑ بِرتی چلے گئے

ہُݨ مُڑ کے راگ پِرۄ رِہاں

تے مَیں چُگ رِہاں سُر بِکھّرے

اِک واک سُݨ کے سِہر گئے

چنّ گُمِّیاں تارے بِکھر گئے

میرے من دے نِیر گںدھّل گئے

بڑی دیر تِیک ن نِتّرے

چلّ سُۄرجا٬ چلّ دھرتِیئے

مُڑ سُنّ سمادھی 'چ پرتِیئے

کلّ رات ہۄئے نیں رات بھر

ایہی تارِیاں وِچ تذکرے