वस्सदा रस्सदा घर। सबर, संतोख दा प्रीवार विच्च पसारा। इक्क दूजे दे साहीं जिउंदे। इक्क दा दरद, सभ दा दरद। समें दी मटकवीं तोर `च, चेतिआं चों खुर्र चुक्का, वकत दे बीतण दा अहिसास। वकत दा कहिर कि प्रीवार दी पछाण सिरजण वाला सदा लई तुर्र गिआ ते वकत दी हिक्क ते वखत बीज गिआ।
वकत तुहाडीआं तलीआ `ते महिंदी वी लाउंदा ए, फैली होई बहुरूपता दी सरों वी उगाउंदा ए ते तुहानूं, तुहाडे अंतरीव दी थाह वी पवाउंदा ए।
वखत, वकत दा करूर सच्च। होणीआं दा नाजल होइआ हठ्ठ। बेरहिम सोच दा पैरां `च खिल्लरिआ कच्च। ते उस कच्च `चों लिशकोरदा सच्च।
वखत ही बणदा ए खरे खोटे दी पछाण। मनुख्ख `च समोइआ हैवान जां इनसान। करम ते धरम `च लिपटिआ धुंधला विखिआन। बोल ते सोच दे असांवेंपण दी थिड़कदी जुबान अते उमर कैद हंढाउंदा भगवान।
वखत ते वकत नालो नाल। कदे इक्क दूजे दा हुंगारा। कदे इक्क दूजे दी होंद ते अणहोंद दा हाउका भरदे।
वखत होणी दा धकड़शाही रूप। रूप `चों उभरदा प्रतीरूप ते प्रती रूप दे मखौटिआं दा बण जाणा बहुरूप।
जद वकत दे विहड़े `च वखत विगसदा ए तां रोंदी ए फिजा, विलकदे नें हत्थीं लाए निक्के निक्के बूटे, अत्थरू `च धोतीआं जांदीआं नें फुल्लां दीआं पत्तीआं, सदमे दे कोहरे दी मार हेठ आ जांदीआं नें करूंबलां ते चमन `ते पसर जांदी ए उदासी दी परत।
वकत ते वखत दो समरूप। दो वख्खो वख्खरीआं सीमावां ते संभावनावां `च फैले होए जिंदगी दे गुझ्झे अरथ। समुच्चा जीवन इहनां दुआले ही आपणे आप नूं प्रीभाशत करदा ते निरधारत करदा। इक्क दूजे `चों नवें ते नरोए अरथां दी सुच्ची पेशकारी।
खुद्दी दा शिकार होए लोक भुल्ल जांदे नें उहनां समिआं नूं जद किसे दे ठुंमणे नें उहनां लई खड़े होण दा सबब्ब बणाइआ। बड़े बेलिहाज ते बेनिआज हो जांदे नें उस बोलदे जिस नें उहनां लई वकत दे सिरलेख दे नकश सिरजे होण।
जे वकत दी बीही `च वखत गेड़ा नां पावे तां कोई किंझ जाण सकेगा हाउके दी जून भोगदे मनुख्ख दी होणी। इक्क अमीर लई उस मजदूर दी मानसकता नूं समझणा बहुत असंभव है जिसनूं सवेरे कंम `ते आउण सार, बिनहां किसे कारन दस्से कंम तों कढ्ढ दिता जावे। भुख्खे प्रीवार लई दो डंग दी रोटी दा जुगाड़ जद सिस्सक के मर जांदा है तां कौण पड़ेगा उसदे मन `च पनपी वेदना दी इबादत।
वखत सदीवी नहीं हुंदा। समें दे बीतण नाल इसदे नकश धुंधले पैणे शुरू हो जांदे नें ते कुझ्झ निशान ही बाकी रहि जांदे नें जो सानूं याद दिवाउंदे नें कि असीं आपणी औकात नां भुल्ल जाईए।
वखत दे नैणां `च झाकण दी तुहाडे `च किंनी तीबरता है? तुसीं किस रूप `च इस पहिर नूं लैंदे हो? किहड़े सरोकारां नाल सथिरता ते सबूतेपण नूं काइम रख्खदे हो, इह तुहाडे विअकतीतव्व `ते उकरी चित्तरकारी निरधारत करदी है।
असीं समें नूं आपणीआं अख्खां राहीं निहारदे, आपणे अंदरले रंगां नाल चितरदे हां। आपणीआं संवेदनावां दे चानण `च उसदी तवारीख नूं पड़न `च मसरूफ हुंदे हां पर जद अचनचेत ही वकत दे दीदआं `च वखत दे कुक्करे पै जांदे नें तां झाउले नजर दे दिसहद्दे, साडीआं मंज़लां नूं साथौं दूर लै जाण दी कोशिश करदे नें।
वखत सिआणपां दी सग्गवीं सोच। तुसीं अणकिआसे हालातां `चों गुजरदे, उहनां दे रू बरू हुंदे, गुफतगू करदे, उस नाल जिऊंण दा वल्ल सिखदे हां।
असीं सभ वकत दी बेदाग ते सूही पछाण दे अभिलाशी हुंदे हां। साडी सोच `चों खुर्र चुक्की हुंदा है वकत दा उह दौर जद असीं वकत `च आपणी पछाण सिरजण लई यतनशील हुंदे हां। साडा हर कदम, इक्क जदोजहिद दा प्रतीक ते हर बोल, कंधां `ते उकरी होई लीक।
निज्ज दे दुआले सुंघड़े होए सोच दे दाइरे, मानवी भावनावां दी हिक्क `च डूंघा जखम धरदे, समाजिक सरोकारां दा सज्जरा ते सूखम संताप बणदे नें।
वखत सानूं आपे नाल जोड़दा है। परखे जादे नें सांझे दे उसरे होए कागजी पुल्ल, लीरां लीरां हो जांदी है रिशतिआं दी अमानवी तफसील। खोखले साबत हुंदे नें दाअविआं दे वड्डे वड्डे होकरे, पताल विच्च गरक जांदी है, हमदरदी दी उच्ची दीवार।
याद रख्खिउ! वखत सदीवी नहीं रहिंदा। थोड़ चिरा। तुहाडे परख दी घड़ी। तुहाडे तहम्मल दा इमतिहान। तुहाडी सोच विचली परपकता ते ठहिराउ दी अजमाइश। तुहाडे समुच्च दी संभलता ते सथिरता दा वहीखाता।
जद वखत आउंदा ए तां समाज `च पस्सरी मखौटिआं दी भीड़ जग्ग जाहर हुंदी है। तुसीं सच्च ते कूड़ दे संदरभ समझण दे समरत्थ हुंदे हो।
बारशां `च डिगूं डिगूं करदे ढारे दी थंमी, जद मींह मूहरे हिक्क डाह लवे तां तुफान ते हड़ वी आपणी दिशा बदलण लई मजबूर हो जांदे नें।
कदे घुप्प हनेरे `च टिमटिमाउंदे जुगनूं वंनीं झाकिउ तां तुहानूं अहिसास हो जाएगा कि चानण दी निक्की जही कातर वी, हनेरे नाल आढा लाउण तों कंनीं नहीं कतराउंदी। लोड़ तां जुगनूं बणन दी है, हनेरिआं दी रुत्त पराई होण लग्गिआं देर नहीं लाउंदी।
वखत सानूं परखदा है, साडे संबंधां नूं, साडीआं रिशतेदारीआं नूं, साडीआं समाजिक तंदां दी ताकत नूं, साडीआं भावनावां दे सुच्चम नूं, साडीआं तरजीहां दे उच्चम नूं अते साडी पसंद दे सुच्चे सरोकारां नूं।
वकत दी धुंद `चों, वकत दे मत्थे `ते सूरज उगाउंण वाले ही बणदे नें वकत दे शाह-असवार ते जीवन दे पब्बां `च छणकदी सच्चे-सुच्चे अरथां दी छणकार।
कदे वकत दीआं अख्खां `च अख्खां पा के देखिउ, वखत तुहानूं इक्क सेध देवेगा। रसते दे नकश मसतक विच्च उघड़नगे, तुहाडे पैरां नूं बल मिलेगा ते मंज़ल तुहाडी अमानत बण जाणगीआं।
वखत नूं गलत ते बेनिआज नां समझो। इह तुहानूं वकत दी तक्कड़ी `च तोलदा, तुहाडे लई निआमतां लै के बहुड़दा है। ज़फर जालण वाले ही हर तरहां दी परापती दे सिरलेख बणदे नें।
वकत साडी झोली निआमतां वी पाउंदा ए ते खिआनतां वी। लोड़ां वी ते थोड़ां वी। हाउका वी ते हासा वी। कोसी कोसी रुत्त वी ते चौमासा वी। दरद वी ते दवा वी। ग़म वी ते चाअ वी। भरप्पण वी ते खलाअ वी। अंबर दी गहिर वी ते नीलत्तण दी भाअ वी।
वखत `चों वकत दे संदले नकश निहारन दी सूखम जाच जानण वाले विअकती, आपणी तकदीर दे खुद्द सिरजणहारे, तदबीरां दे रचनहारे ते वकत दे अंबर `ते उग्गमदे तारे।

