وسّدا رسّدا گھر۔ سبر, سںتّۄکھ دا پْرِیوار وِچّ پسارا۔ اِکّ دُۄجے دے ساہِیں جِئُںدے۔ اِکّ دا درد, سبھ دا درد۔ سمیں دی مٹکوِیں تۄر `چ, چیتِیاں چۄں کھُرّ چُکّا, وکت دے بِیتݨ دا اہِساس۔ وکت دا کہِر کِہ پْرِیوار دی پچھاݨ سِرجݨ والا سدا لئی تُرّ گِیا تے وکت دی ہِکّ تے وکھت بِیج گِیا۔
وکت تُہاڈِییاں تلِییا `تے مہِںدّی وی لائُںدا اے, پھَیلی ہۄئی بہُرُۄپتا دی سرۄں وی اُگائُںدا اے تے تُہانُۄں, تُہاڈے اںتّرِیو دی تھاہ وی پوائُںدا اے۔
وکھت, وکت دا کرُۄر سچّ۔ ہۄݨِییاں دا ناجل ہۄئِیا ہٹھّ۔ بیرہِم سۄچ دا پَیراں `چ کھِلّرِیا کچّ۔ تے اُس کچّ `چۄں لِشکۄردا سچّ۔
وکھت ہی بݨدا اے کھرے کھۄٹے دی پچھاݨ۔ منُکھّ `چ سمۄئِیا ہَیوان جاں اِنسان۔ کرم تے دھرم `چ لِپٹِیا دھُںدھّلا وِکھِیان۔ بۄل تے سۄچ دے اساںویمپݨ دی تھِڑکدی جُبان اتے اُمر کَید ہںڈھّائُںدا بھگوان۔
وکھت تے وکت نالۄ نال۔ کدے اِکّ دُۄجے دا ہُںگّارا۔ کدے اِکّ دُۄجے دی ہۄںد تے اݨہۄںد دا ہائُکا بھردے۔
وکھت ہۄݨی دا دھکڑشاہی رُۄپ۔ رُۄپ `چۄں اُبھردا پْرتِیرُۄپ تے پْرتی رُۄپ دے مکھَۄٹِیاں دا بݨ جاݨا بہُرُۄپ۔
جد وکت دے وِہڑے `چ وکھت وِگسدا اے تاں رۄںدی اے پھِجا, وِلکدے نیں ہتھِّیں لائے نِکّے نِکّے بُۄٹے, اتھّرُۄ `چ دھۄتِییاں جاںدِییاں نیں پھُلّاں دِییاں پتِّییاں, سدمے دے کۄہرے دی مار ہیٹھ آ جاںدِییاں نیں کرُۄمبلاں تے چمن `تے پسر جاںدی اے اُداسی دی پرت۔
وکت تے وکھت دۄ سمرُۄپ۔ دۄ وکھّۄ وکھّرِییاں سِیماواں تے سمبھّاوناواں `چ پھَیلے ہۄئے جِںدّگی دے گُجھّے ارتھ۔ سمُچّا جِیون اِہناں دُیالے ہی آپݨے آپ نُۄں پْرِیبھاشت کردا تے نِردھارت کردا۔ اِکّ دُۄجے `چۄں نویں تے نرۄئے ارتھاں دی سُچّی پیشکاری۔
کھُدّی دا شِکار ہۄئے لۄک بھُلّ جاںدے نیں اُہناں سمِیاں نُۄں جد کِسے دے ٹھُمّݨے نیں اُہناں لئی کھڑے ہۄݨ دا سببّ بݨائِیا۔ بڑے بیلِہاج تے بینِیاج ہۄ جاںدے نیں اُس بۄلدے جِس نیں اُہناں لئی وکت دے سِرلیکھ دے نکش سِرجے ہۄݨ۔
جے وکت دی بِیہی `چ وکھت گیڑا ناں پاوے تاں کۄئی کِںجھّ جاݨ سکیگا ہائُکے دی جُۄن بھۄگدے منُکھّ دی ہۄݨی۔ اِکّ امِیر لئی اُس مجدُۄر دی مانسکتا نُۄں سمجھݨا بہُت اسمبھّو ہَے جِسنُۄں سویرے کمّ `تے آئُݨ سار, بِنہاں کِسے کارن دسّے کمّ تۄں کڈھّ دِتا جاوے۔ بھُکھّے پْرِیوار لئی دۄ ڈںگّ دی رۄٹی دا جُگاڑ جد سِسّک کے مر جاںدا ہَے تاں کَۄݨ پڑیگا اُسدے من `چ پنپی ویدنا دی اِبادت۔
وکھت سدِیوی نہِیں ہُںدّا۔ سمیں دے بِیتݨ نال اِسدے نکش دھُںدھّلے پَیݨے شُرُۄ ہۄ جاںدے نیں تے کُجھّ نِشان ہی باکی رہِ جاںدے نیں جۄ سانُۄں یاد دِوائُںدے نیں کِہ اسِیں آپݨی اَۄکات ناں بھُلّ جائیِئے۔
وکھت دے نَیݨاں `چ جھاکݨ دی تُہاڈے `چ کِنّی تِیبرتا ہَے؟ تُسِیں کِس رُۄپ `چ اِس پہِر نُۄں لَیںدے ہۄ؟ کِہڑے سرۄکاراں نال ستھِرتا تے سبُۄتیپݨ نُۄں کائِم رکھّدے ہۄ, اِہ تُہاڈے وِئکتِیتوّ `تے اُکری چِتّرکاری نِردھارت کردی ہَے۔
اسِیں سمیں نُۄں آپݨِییاں اکھّاں راہِیں نِہاردے, آپݨے اںدّرلے رںگّاں نال چِتردے ہاں۔ آپݨِییاں سںوّیدناواں دے چانݨ `چ اُسدی توارِیکھ نُۄں پڑن `چ مسرُۄپھ ہُںدّے ہاں پر جد اچنچیت ہی وکت دے دِیدیاں `چ وکھت دے کُکّرے پَے جاںدے نیں تاں جھائُلے نجر دے دِسہدّے, ساڈِییاں مںذّلاں نُۄں ساتھَۄں دُۄر لَے جاݨ دی کۄشِش کردے نیں۔
وکھت سِیاݨپاں دی سگّوِیں سۄچ۔ تُسِیں اݨکِیاسے ہالاتاں `چۄں گُجردے, اُہناں دے رُۄ برُۄ ہُںدّے, گُپھتگُۄ کردے, اُس نال جِئۄُںݨ دا ولّ سِکھدے ہاں۔
اسِیں سبھ وکت دی بیداگ تے سُۄہی پچھاݨ دے ابھِلاشی ہُںدّے ہاں۔ ساڈی سۄچ `چۄں کھُرّ چُکّی ہُںدّا ہَے وکت دا اُہ دَۄر جد اسِیں وکت `چ آپݨی پچھاݨ سِرجݨ لئی یتنشِیل ہُںدّے ہاں۔ ساڈا ہر کدم, اِکّ جدۄجہِد دا پْرتِیک تے ہر بۄل, کںدھّاں `تے اُکری ہۄئی لِیک۔
نِجّ دے دُیالے سُںگھّڑے ہۄئے سۄچ دے دائِرے, مانوی بھاوناواں دی ہِکّ `چ ڈُۄںگھا جکھم دھردے, سماجِک سرۄکاراں دا سجّرا تے سُۄکھم سںتّاپ بݨدے نیں۔
وکھت سانُۄں آپے نال جۄڑدا ہَے۔ پرکھے جادے نیں ساںجھے دے اُسرے ہۄئے کاگجی پُلّ, لِیراں لِیراں ہۄ جاںدی ہَے رِشتِیاں دی امانوی تپھسِیل۔ کھۄکھلے سابت ہُںدّے نیں دائوِیاں دے وڈّے وڈّے ہۄکرے, پتال وِچّ گرک جاںدی ہَے, ہمدردی دی اُچّی دِیوار۔
یاد رکھِّٔ! وکھت سدِیوی نہِیں رہِںدّا۔ تھۄڑ چِرا۔ تُہاڈے پرکھ دی گھڑی۔ تُہاڈے تہمّل دا اِمتِہان۔ تُہاڈی سۄچ وِچلی پرپکتا تے ٹھہِرائۄ دی اجمائِش۔ تُہاڈے سمُچّ دی سمبھّلتا تے ستھِرتا دا وہِیکھاتا۔
جد وکھت آئُںدا اے تاں سماج `چ پسّری مکھَۄٹِیاں دی بھِیڑ جگّ جاہر ہُںدّی ہَے۔ تُسِیں سچّ تے کُۄڑ دے سںدّربھ سمجھݨ دے سمرتھّ ہُںدّے ہۄ۔
بارشاں `چ ڈِگُۄں ڈِگُۄں کردے ڈھارے دی تھمّی, جد مِیںہ مُۄہرے ہِکّ ڈاہ لوے تاں تُپھان تے ہڑ وی آپݨی دِشا بدلݨ لئی مجبُۄر ہۄ جاںدے نیں۔
کدے گھُپّ ہنیرے `چ ٹِمٹِمائُںدے جُگنُۄں ونِّیں جھاکِئۄ تاں تُہانُۄں اہِساس ہۄ جائیگا کِہ چانݨ دی نِکّی جہی کاتر وی, ہنیرے نال آڈھا لائُݨ تۄں کنِّیں نہِیں کترأںدی۔ لۄڑ تاں جُگنُۄں بݨن دی ہَے, ہنیرِیاں دی رُتّ پرائی ہۄݨ لگِّیاں دیر نہِیں لائُںدی۔
وکھت سانُۄں پرکھدا ہَے, ساڈے سمبّںدھّاں نُۄں, ساڈِییاں رِشتیدارِییاں نُۄں, ساڈِییاں سماجِک تںدّاں دی تاکت نُۄں, ساڈِییاں بھاوناواں دے سُچّم نُۄں, ساڈِییاں ترجِیہاں دے اُچّم نُۄں اتے ساڈی پسںدّ دے سُچّے سرۄکاراں نُۄں۔
وکت دی دھُںدّ `چۄں, وکت دے متھّے `تے سُۄرج اُگائُںݨ والے ہی بݨدے نیں وکت دے شاہ-اسوار تے جِیون دے پبّاں `چ چھݨکدی سچّے-سُچّے ارتھاں دی چھݨکار۔
کدے وکت دِییاں اکھّاں `چ اکھّاں پا کے دیکھِئۄ, وکھت تُہانُۄں اِکّ سیدھ دیویگا۔ رستے دے نکش مستک وِچّ اُگھڑنگے, تُہاڈے پَیراں نُۄں بل مِلیگا تے مںذّل تُہاڈی امانت بݨ جاݨگِییاں۔
وکھت نُۄں گلت تے بینِیاج ناں سمجھۄ۔ اِہ تُہانُۄں وکت دی تکّڑی `چ تۄلدا, تُہاڈے لئی نِیامتاں لَے کے بہُڑدا ہَے۔ ذپھر جالݨ والے ہی ہر ترہاں دی پراپتی دے سِرلیکھ بݨدے نیں۔
وکت ساڈی جھۄلی نِیامتاں وی پائُںدا اے تے کھِیانتاں وی۔ لۄڑاں وی تے تھۄڑاں وی۔ ہائُکا وی تے ہاسا وی۔ کۄسی کۄسی رُتّ وی تے چَۄماسا وی۔ درد وی تے دوا وی۔ غم وی تے چاء وی۔ بھرپّݨ وی تے کھلاء وی۔ امبّر دی گہِر وی تے نِیلتّݨ دی بھاء وی۔
وکھت `چۄں وکت دے سںدّلے نکش نِہارن دی سُۄکھم جاچ جانݨ والے وِئکتی, آپݨی تکدِیر دے کھُدّ سِرجݨہارے, تدبِیراں دے رچنہارے تے وکت دے امبّر `تے اُگّمدے تارے۔