फ़रवरी 25, 2025

writingDetail.created_by
By: वरिआम सिंघ संधू

काली धुप्प

तिख्खड़ दुपहिर। किरनां दे मूंह विचों अग्ग वरहदी पई सी।

सवेरे सूरज चहड़न तों पहिलां दीआं दोवें मावां धीआं, पैली-पैली फिर के वढ्ढां विच्चों सिट्टे चुण रहीआं सन।सारे दिन दी हड्ड भंनवीं मिहनत, मसां मरके इक्क डंग दी रोटी।

बुढ्ढड़ी मां थक्क के वढ्ढ दे किनारे इक छोटी जिही बेरी हेठां बैठ गई।पर धी सिट्टे चुणदी जा रही सी।चुणदी जा रही सी।पसीना चो चो के उस दे सांवले रंग विच घुलदा पिआ सी।

परहे सड़क उतों उतर के डंडी डंडी, महिलां वाले सरदारां दीआं दोवें कुड़ीआं शहिरों पहड़ के मुड़ रहीआं सन।कालीआं ऐनकां लाई,छतरीआं ताणी। फिट्ट कप्पड़िआं विच उहनां दे सरीर दीआं गोलाईआं मछ्छीआं वांग मचल रहीआं सन।रुमालां नाल मूंह नूं हवा दिंदीआं,आपो विच गल्लां करदीआं,खिड़-खिड़ हस्सदीआं उहनां कोलों गुज़र गईआं।

धी उहनां नूं जांदिआं किंनहा चिर पिछों वेखदी रही।पसीना उसदे सिर तों लै के पैरां ताईं चो रिहा सी।थकावट नाल उहदे लक्क विचों पीड़ां निकल रहीआं सन।ढिड्ड विच भुख्ख नाल वट्ट पै रहे सन।पिंडे विच जिवें सूईआं चुभ रहीआं होण।उस नूं लग्गा जिवें उह हुणे डिग्ग पवेगी।काहली-काहली उह मां दे कोल बेरी हेठां जा के बैठ गई।बेरी दे पत्तिआं दीआं विरलां राहीं धुप्प छण-छण के पै रही सी।

टाकीआं लग्गी सलवार नूं उस गिट्टिआं तों उतांह चुक्किआ।फिर पाटी चुंनी नाल मुहड़का पूंझिआ।उस दे सरीर दा अंग- अंग थकावट विच निंदराइआ पिआ सी। उस दा जीअ कीता छावें लंमी पै जावे।सौं जावे,बस्स,सौं जावे।

ते फिर पता नहीं महिलां वालिआं दीआं दूर पिंड वड़दीआं कुड़ीआं दीआं पिठ्ठां ते नज़र गड्डी उस नूं की ख़िआल आइआ।मां नूं पुछण लग्गी, 'मां,नी मां ! अड़ीए! भला जवानी कदों कु आउंदी है?'

बुढ्ढड़ी मां नें चुच्चीआं अख्खां विचों धी दे चिहरे वल्ल डूंघा तक्किआ। फिर जिवें कोई फ़िलासफ़र बोलदा है, 'पुत्त! जदों बहुता हासा आवे।खिड़-खिड़ा के। बिनां किसे गल्ल तों।'

कुड़ी दे बोलां विच जिवें सारे जहान दा दरद इकठ्ठा हो गिआ, 'हाइ!हाइ! नीं मां! इह तां पिछले साल बड़ा आइआ सी।'

हत्थ विच फड़िआ सिट्टा उस उंगलां विच मळ दित्ता।

दूर तक्क चारे पासे काली धुप्प धरती दा पिंडा लूह रही सी।