تِکھّڑ دُپہِر۔ کِرناں دے مُۄںہ وِچۄں اگّ ورہدی پئی سی۔

سویرے سُۄرج چڑھن تۄں پہِلاں دِییاں دۄویں ماواں دھِییاں٬ پَیلی-پَیلی پھِر کے وڈھّاں وِچّۄں سِٹّے چُݨ رہِییاں سن۔سارے دِن دی ہڈّ بھنّوِیں مِہنت٬ مساں مرکے اِکّ ڈںگّ دی رۄٹی۔

بُڈھّڑی ماں تھکّ کے وڈھّ دے کِنارے اِک چھۄٹی جِہی بیری ہیٹھاں بَیٹھ گئی۔پر دھی سِٹّے چُݨدی جا رہی سی۔چُݨدی جا رہی سی۔پسِینا چۄ چۄ کے اُس دے ساںولے رںگّ وِچ گھُلدا پِیا سی۔

پرہے سڑک اُتۄں اُتر کے ڈںڈّی ڈںڈّی٬ مہِلاں والے سرداراں دِییاں دۄویں کُڑِییاں شہِرۄں پڑھ کے مُڑ رہِییاں سن۔کالِییاں اَینکاں لائی٬چھترِییاں تاݨی۔ پھِٹّ کپّڑِیاں وِچ اُہناں دے سرِیر دِییاں گۄلائیِیاں مچھِّییاں واںگ مچل رہِییاں سن۔رُمالاں نال مُۄںہ نُۄں ہوا دِںدِّییاں٬آپۄ وِچ گلّاں کردِییاں٬کھِڑ-کھِڑ ہسّدِییاں اُہناں کۄلۄں گُذر گئیِیاں۔

دھی اُہناں نُۄں جاںدِیاں کِنّہا چِر پِچھۄں ویکھدی رہی۔پسِینا اُسدے سِر تۄں لَے کے پَیراں تائیِں چۄ رِہا سی۔تھکاوٹ نال اُہدے لکّ وِچۄں پِیڑاں نِکل رہِییاں سن۔ڈھِڈّ وِچ بھُکھّ نال وٹّ پَے رہے سن۔پِںڈّے وِچ جِویں سُۄئیِیاں چُبھ رہِییاں ہۄݨ۔اُس نُۄں لگّا جِویں اُہ ہُݨے ڈِگّ پویگی۔کاہلی-کاہلی اُہ ماں دے کۄل بیری ہیٹھاں جا کے بَیٹھ گئی۔بیری دے پتِّیاں دِییاں وِرلاں راہِیں دھُپّ چھݨ-چھݨ کے پَے رہی سی۔

ٹاکِییاں لگّی سلوار نُۄں اُس گِٹِّیاں تۄں اُتاںہ چُکِّیا۔پھِر پاٹی چُنّی نال مُڑھکا پُۄںجھِیا۔اُس دے سرِیر دا اںگّ- اںگّ تھکاوٹ وِچ نِںدّرائِیا پِیا سی۔ اُس دا جِیء کِیتا چھاویں لمّی پَے جاوے۔سَۄں جاوے٬بسّ٬سَۄں جاوے۔

تے پھِر پتا نہِیں مہِلاں والِیاں دِییاں دُۄر پِںڈّ وڑدِییاں کُڑِییاں دِییاں پِٹھّاں تے نذر گڈّی اُس نُۄں کی خِیال آئِیا۔ماں نُۄں پُچھݨ لگّی٬ 'ماں٬نی ماں ! اڑِیئے! بھلا جوانی کدۄں کُ آئُںدی ہَے؟'

بُڈھّڑی ماں نیں چُچِّییاں اکھّاں وِچۄں دھی دے چِہرے ولّ ڈُۄںگھا تکِّیا۔ پھِر جِویں کۄئی فِلاسفر بۄلدا ہَے٬ 'پُتّ! جدۄں بہُتا ہاسا آوے۔کھِڑ-کھِڑا کے۔ بِناں کِسے گلّ تۄں۔'

کُڑی دے بۄلاں وِچ جِویں سارے جہان دا درد اِکٹھّا ہۄ گِیا٬ 'ہائ!ہائ! نِیں ماں! اِہ تاں پِچھلے سال بڑا آئِیا سی۔'

ہتھّ وِچ پھڑِیا سِٹّا اُس اُںگلاں وِچ ملھ دِتّا۔

دُۄر تکّ چارے پاسے کالی دھُپّ دھرتی دا پِںڈّا لُۄہ رہی سی۔