اساڈی تُہاڈی مُلاکات ہۄئی

جِویں بلدے جںگّل تے برسات ہۄئی

سی چارے دِشا رات ہی رات ہۄئی

تیرا مُکھڑا دِسِیا تاں پربھات ہۄئی

تُۄں تکِّیا تاں رُکھّاں نُۄں پھُلّ پَے گئے سن

میرے تکّدے تکّدے کرامات ہۄئی

مَیں اُسدا ہی لپھذاں انُواد کِیتا

جُ رُکھّاں تے پَۄݨاں 'چ گلّبات ہۄئی

اُدے نَیݨاں وِچّۄں میرے ہںجھُّۄ سِمّے

اجب گلّ کھواتِینۄ-ہذرات ہۄئی

پلک تیری مِذراب٬ دِل ساذ میرا

سی انُراگ دی اِئۄں شُرُۄیات ہۄئی

اُہ اۄنا کُ کھُرِیا پِگھلِیا تے رُلِیا

ہَے جِنّی کُ جِس جِس دی اَۄکات ہۄئی

اُنہے ذہِر پِیتی جِویں ہۄوے امّْرِت

نہِیں اَیویں سُکرات سُکرات ہۄئی

رگاں راگ ہۄئیِیاں لہُۄ لپھذ بݨِیاں

کوی دی تے کوِتا دی اِک ذات ہۄئی