بچِّیاں دِییاں چںگِّییاں ماڑِییاں آدتاں وِچّۄں سدا ہی اُنہاں دے ماپِیاں دا اکس نذر آئُںدا ہَے۔ بچِّیاں دِییاں چںگِّییاں آدتاں ویکھکے اُنہاں بچِّیاں نُۄں ویکھݨ والے لۄکاں دے مُۄںہاں تۄں آپ مُہارے اِہ شبد نِکل پَیںدے ہن٬ “اِنہاں بچِّیاں دے ماپِیاں نیں کِنّی سۄہݨی پرورِش کِیتی ہۄئی ہَے اِنہاں بچِّیاں دی۔ کِنِّییاں چںگِّییاں آدتاں سِکھائیِیاں ہۄئیِیاں ہن اِنہاں بچِّیاں نُۄں اِنہاں دے ماپِیاں نیں۔ کِنّے چںگّے سںسّکار دِتّے ہۄئے نیں اِنہاں بچِّیاں نُۄں اِنہاں دے ماپِیاں نیں۔” پر جیکر اُنہاں بچِّیاں دِییاں آدتاں چںگِّییاں ناں ہۄݨ تاں اُنہاں بچِّیاں نُۄں ویکھݨ والا ہر وِئکتی اِہ شبد کہِںدّا ہۄئِیا سُݨِیا جاںدا ہَے٬ “کِنِّییاں ماڑِییاں آدتاں ہن اِنہاں بچِّیاں دِییاں٬ کِنّے شرارتی ہن اِہ بچّے! کی سِکھائِیا ہۄئِیا ہَے اِنہاں بچِّیاں نُۄں اِنہاں دے ماپِیاں نیں؟”
بچِّیاں دِییاں چںگِّییاں ماڑِییاں آدتاں اُنہاں دے ماپِیاں ولّۄں کِیتے جاݨ والے پالݨ پۄسݨ اُتّے نِربھر کردِییاں ہن۔ ہر ماں باپ چاہُںدّا ہَے کِہ اُنہاں دے بچِّیاں دِییاں آدتاں چںگِّییاں ہۄݨ۔ اُنہاں نُۄں ویکھݨ والا ہر وِئکتی اُنہاں دِییاں چںگِّییاں آدتاں دی تارِیف کرے پر آدتاں اُنہاں بچِّیاں دِییاں ہی چںگِّییاں ہُںدِّییاں ہن٬ جِنہاں دے ماپے اُنہاں نُۄں چںگّا اِنسان بݨائُݨ لئی اُنہاں نُۄں چںگّے سںسّکار دِںدّے ہن٬ چںگِّییاں نَیتِک کدراں کِیمتاں دا پاٹھ پڑھائُںدے ہن٬ اُنہاں نُۄں سچّ جھُۄٹھ٬ چںگّے ماڑے٬ نِیاں انِیاں٬ گلت ٹھِیک٬ پاپ پُنّ اتے ہِںسّا اہِںسّا وِچّ پھرک سمجھݨا سِکھائُںدے ہن۔
اُنہاں ماپِیاں دے بچِّیاں دِییاں آدتاں کدے وی چںگِّییاں نہِیں ہۄ سکدِییاں جِہڑے ماں باپ آپݨے بچِّیاں نُۄں ذرُۄرت تۄں ذِیادا لاڈ پِیار کردے ہن٬ جِہڑے اُنہاں نُۄں ماڑا کرن اتے بۄلݨ سمیں ٹۄکݨ دی بجائے اُنہاں نُۄں نذر اںدّاج کردے ہن۔ سمجھدار ماں باپ آپݨے بچِّیاں نُۄں لاڈ پِیار کرن دے نال نال اُنہاں نال سختی کرن وِچّ وی کۄئی کسر نہِیں چھڈّدے۔ اُہ آپݨے بچِّیاں نُۄں سہُۄلتاں دیݨ لگِّیاں اِس گلّ دا اُچیچا دھِیان رکھّدے ہن کِہ اُہ وِگڑ ناں جاݨ۔ آپݨے بچِّیاں نُۄں اسلی سرمائِیا سمجھݨ والے ماپے اُنہاں ولّ بݨدا دھِیان دِںدّے ہن٬ اُہ اُنہاں لئی بَیںکاں وِچّ دھن جۄڑن دی بجائے٬ اُنہاں دی پڑھائی لِکھائی اتے اُنہاں نُۄں چںگّا اِنسان بݨائُݨ ولّ ذِیادا دھِیان دِںدّے ہن۔ اُہ آپݨے بچِّیاں دی ذِد نال کدے سمجھَۄتا نہِیں کردے۔ سمجھدار ماں باپ آپݨے بچِّیاں نُۄں چںگِّییاں آدتاں سِکھائُݨ لئی اُنہاں ساہمݨے کھُد آدرش بݨکے وِچردے ہن۔ اُہ اُنہاں نُۄں اِہ سِکھائُںدے ہن کِہ سماج وِچّ کِویں وِچرنا ہَے٬ آپݨے پرِوارک رِشتِیاں نُۄں کِویں نِبھائُݨا ہَے۔ اُہ اُنہاں نُۄں سبر سںتّۄکھ رکھّݨا٬ گُسّے اُتّے کابُۄ رکھّݨا٬ اکل نال گلّبات کرنا٬ تہِذِیب وِچّ رہِݨا٬ دُۄر اںدّیش ہۄݨا سِکھائُںدے ہن۔ اُہ اِس گلّ بارے سُچیت ہُںدّے ہن کِہ اُنہاں دے بچّے مۄبائِل٬ کمپِّئۄُٹر اتے ٹَیلِیوِذن اُتّے کی ویکھدے ہن۔ سمجھدار ماواں آپݨے بچِّیاں نُۄں آپݨے پتی دی اِچھّا دے وِرُدھّ کدے شَیء نہِیں دِںدِّییاں۔ کئی وار بچِّیاں نُۄں وِگڑن وِچّ اُنہاں دے ماں باپ دا اِکّ دُۄجے دا کِیتے جاݨ والا وِرۄدھ وی ذِمّیوار ہُںدّا ہَے۔ اجۄکے یُگ وِچّ جدۄں بچّے آپݨے آلے دُیالے٬ سماج اتے آپݨے نال دے بچِّیاں تۄں بہُت کُجھ ماڑا سِکھّ رہے ہن۔ مۄبائِل٬ ٹَیلِیوِذن اتے کمپِّئۄُٹر اُنہاں نُۄں وِگڑن وِچّ بہُت وڈّی بھُۄمِکا نِبھا رہے ہن۔ نَۄکری پیشا پتی پتنی کۄل آپݨے بچِّیاں ولّ دھِیان دیݨ لئی سماں بہُت گھٹّ ہَے تاں اجِہے ماہَۄل وِچّ بچِّیاں دے ماپِیاں دی اُنہاں ولّ دھِیان دیݨ دی ذِمّیواری ہۄر وی ذِیادا ودھ جاںدی ہَے۔
* * * * *