جد اُہ سِینے نُۄں لگّ کے مِلے ہۄݨگے

درمِیان اۄدۄں وی پھاسِلے ہۄݨگے

کۄئی دبّے دِلاں وِچ گِلے ہۄݨگے

اِہ پُراݨے کۄئی سِلسِلے ہۄݨگے

مَینُۄں دِتّے جے اُس نیں تاں اَیویں نہِیں

ذکھم اُس نُۄں وی کِتِئۄں مِلے ہۄݨگے

ڈھک لئے ہۄݨگے وکت دی دھُۄڑ نیں

ذکھم کَۄماں دے کِتھّے سِلے ہۄݨگے

جِدّاں پاݨی نُۄں مِلدا اے پاݨی اجے

آدمی بہُت پہِلاں مِلے ہۄݨگے

اِک مُدّت لہُۄ دھرت نیں جِیرِیا

پھیر جا کے کِتے پھُلّ کھِلے ہۄݨگے

سچّ دے اِک سُکھن سںگّ جۄ ڈھہِ گئے

اُہ کِسے کُپھر دے ہی کِلے ہۄݨگے

جال 'چۄں مچھلِییاں جل 'چ پھِر سُٹّ گئے

میرے ورگے کۄئی کم-دِلے ہۄݨگے

چلّ اسِیں ن سہی٬ ساڈی اُمّت سہی

سچّے راہِیں سدا کاپھِلے ہۄݨگے