راوِںدّر سِںگھّ سۄڈھی بہُ-وِدھاوی تے بہُ-پرتی ساہِتکار ہَے۔ اُس دِییاں ہُݨ تکّ اِکّ درجن تۄں ودھیرے مَۄلِک٬ دۄ سمپّادن اتے دۄ انُواد دِییاں پُستکاں پْرکاشت ہۄ چُکِّییاں ہن۔ اُسدی ساہِت دی ہر وِدھا ’تے پکڑ ہَے۔ اِکّ ادھِیاپک ہۄݨ کرکے پںجّابی تے اںگّریذی دۄہاں بھاشاواں وِچّ اُسنُۄں مُہارت ہَے۔ ’ساںجھے پھُلّ‘ انُواد دی اُسدی تِیجی پُستک ہَے۔ اِس پُستک وِچّ اںگّریذی دِییاں 25 کہاݨِییاں دا اُسنے پںجّابی وِچّ انُواد کِیتا ہَے۔

انُواد کرنا ہر وِئکتی دے وس دی گلّ نہِیں ہُںدّی۔ راوِںدّر سِںگھّ سۄڈھی دا انُواد وی مَۄلِک کہاݨِییاں دی ترہاں لگّدا ہَے۔ اُسنے اِنہاں کہاݨِییاں راہِیں آپݨی انُواد دی کلا دی پْرتِبھا دا پْرگٹاوا کِیتا ہَے۔ راوِںدّر سِںگھّ سۄڈھی نیں انُواد کرن لئی بِہترِین کہاݨِییاں دی چۄݨ کِیتی ہَے۔ اِہ سارِییاں کہاݨِییاں سماجِک سرۄکاراں دی بات پائُںدِییاں ہن۔ ہر لیکھک دی کہاݨی لِکھݨ دی آپݨی مَۄلِک تکنِیک ہُںدّی ہَے۔ راوِںدّر سِںگھّ سۄڈھی نیں 25 کہاݨِیکاراں دی آپۄ آپݨی تکنِیک نُۄں آپݨی شَیلی وِچّ لِکھکے مَۄلِک کہاݨِییاں دی ترہاں پیش کر دِتّا ہَے٬ کِئُںکِہ ہر کہاݨِیکار دی بھاونا نُۄں سمجھکے لیکھک دی رُۄہ دی آواذ نُۄں پچھاݨکے پںجّابی بۄلی وِچّ رُۄہ بھر دِتّی ہَے۔

سارِییاں کہاݨِییاں نُۄں اگّے پڑھن دی پْروِرتی بھارُۄ رہِںدّی ہَے٬ بھاو کہاݨِییاں وِچّ دِلچسپی بݨی رہِںدّی ہَے۔ سارِییاں کہاݨِییاں اِکّ دُۄُجی تۄں ودھیرے دِلچسپ لگّدِییاں ہن۔ کِسے کہاݨی وِچّ رُکھّاپݨ نہِیں ہَے۔ پہِلی کہاݨی ’پِیارا جِہا رُکّا‘ اِستری دی مانسِکتا دا بِہترِین پْرگٹاوا ہَے۔ اِہ کہاݨی پاٹھکاں نُۄں اَۄرتاں دِییاں بھاوناواں دا اہِساس کروائُںدی ہَے۔ اِسے ترہاں ’سُنّے راہاں دے پاںدھی‘ کہاݨی اِکّ وِلکھّݨ ترہاں دِییاں بھاوناواں نال بھرپُۄر کہاݨی ہَے۔ اِہ کہاݨی وی ورتمان آدھُنِک سماج دی تِیجے لںگّ پْرتی ہمدردی اتے برابرتا بݨائی رکھّݨ دی اہِمِیئت درسائُںدی ہۄئی٬ اِنسان دی سۄچ وِچّ بدلائۄ دا ورݨن کردی ہَے۔

’بدلدے نذرِیئے‘ کہاݨی وی باکمال ہَے٬ جِس وِچّ درسائِیا گِیا ہَے کِہ ہر گھٹنا بارے نذرِییا ہر وِئکتی دا آپۄ آپݨا آپۄ آپݨی سۄچ تے ہالات انُسار بݨدا تے بدلدا رہِںدّا ہَے٬ جِویں پْرۄ.اۄرلۄو جںگّ بارے پہِلاں ہۄر سی٬ پْرںتُّۄ جدۄں اُسدا پُتّر شہِید ہۄئِیا تاں اُسدا نذرِییا بِلکُل اُلٹ پاسے بدل گِیا۔ اِسے ترہاں ’چِہرے دے بدلدے رںگّ‘ کہاݨی دا پْربھاو جاںدا ہَے٬ جدۄں برُن دی چَیٹ اُسدی پتنی تے لڑکی پڑھ لَیںدے ہن تاں تِنّاں دے چِہرِیاں دے رںگّ بدل جاںدے ہن۔ ’چُپّ دی چِیک‘ کہاݨی بہُ-مںتّوی تے بہُ-پرتی ہَے٬ کِئُںکِہ اِس وِچّ اِکّ غرِیب پرِوار دے سارے مَیمبراں دے وکھّرے سُبھاء٬ جِویں راجُۄ شرابی٬ مِیرا ذِمّیوار٬ مۄہک ہُشِیار تے ذِمّیوار اتے تِنّے کُڑِییاں تے چھۄٹا لڑکا وفدار تے گُیاںڈھݨ, اُسدا پتی تے لڑکی نِدھی نُۄں اِنسانِیئت دی پْرتِیک وِکھائِیا گِیا ہَے۔

’ہادسا‘ کہاݨی ہِںدُّۄ سِکھّ دی ایکتا دی پْرتِیک ہَے۔ ’خُۄن دے رِشتے‘ کہاݨی ورتمان سماجِک تاݨے-باݨے وِچّ پرِواراں دے رِشتِیاں وِچّ پئیِیاں تْریڑاں دی کھٹاس دا ورݨن کردی ہَے۔ اِس کہاݨی تۄں اِہ وی پتا لگّدا ہَے کِہ پرِوارِک رِشتِیاں وِچّ کھُدگرذی دا بۄلبالا ہَے۔ سماج وِچّ آپسی پِیار دے رِشتے بِہتر نِبھدے ہن۔ ’سماں بدل گِیا‘ کہاݨی پرِواراں وِچّ تِئۄہاراں مَۄکے وِکھاوے دی ودھّ رہی پْروِرتی دی جاݨکاری دِتّی گئی ہَے۔ اِہ وی درسائِیا ہَے کِہ آدھُنِک نَۄجوان پِیڑھی وِچّ سمیں دے نال وِوہارِک تبدِیلی ہۄ رہی ہَے۔ ’پتا نہِیں‘ کہاݨی اِسترِییاں دی ذِںدّگی دی دُکھّ٬ درد اتے مُسِیبتاں دا پُلںدّا ہَے٬ پْرںتُّۄ اجِہی ستھِتی وِچّ وی اَۄرت وِچردی ہۄئی ہِمّت نہِیں ہاردی۔ اَۄرت بھاویں کِتنِییاں ہی اُلجھݨا وِچّ ہۄوے اِشک/پِیار/ رُماںس تۄں مُکھّ نہِیں مۄڑ سکدی۔ ’کَۄݨ لِکھے لیکھ‘ کہاݨی اِشک/پِیار دے گۄرکھ دھںدھّے دی دی تْراسدی دا ورݨن کردی ہَے۔ سمیں دی کروٹ سبھ کُجھ بدل دِںدّی ہَے۔ اِشک/پِیار وِچّ دھۄکھے کدم-کدم ’تے ویکھݨ نُۄں مِلدے ہن۔

’دھِیان نال سُݨۄ: اِک پِیار کہاݨی‘ بہُت ہی ہِردیویدِک تے ورتمان سماج ’تے کِںتُّۄ-پْرںتُّۄ کردی ہَے٬ کِئُںکِہ اِسترِییاں نال اُنہاں دے نذدِیکی ہی ذبر جناہ کردے ہن۔ اِس کہاݨی دا دُۄجا پکھّ اِہ سُجھاء دِںدّا ہَے کِہ الہڑ کُڑِییاں نُۄں اُنہاں دے ماپِیاں نُۄں اِشک/پِیار بارے جاݨکاری دیݨی چاہِیدی ہَے تاں جۄ اُہ سُہاوݨا جِیون جِیء سکݨ۔ ’اُہ اسلی اِنسان ہَے‘ کہاݨی سماجِک تاݨے-باݨے وِچّ نِگھار دا پْرگٹاوا کردی ہَے٬ جِس وِچّ لالچ وس پرِوارِک خُۄن دے رِشتِیاں ولّۄں دھۄکھے کِیتے جاݨ اتے چھُۄت-چھات دی پْروِرتی دا پردا پھاش کِیتا گِیا ہَے۔ ’اُہ سبھ دیکھدا ہَے‘ کہاݨی ساہِتک سںسّتھاواں وِچّ ہۄ رہے دُراچار دی مُۄںہ بۄلدی تسوِیر پیش کردی ہَے۔

وِواہت شِکاری ساہِتکار ساہِتک اَۄرتاں نُۄں آپݨے مکڑجال وِچّ پھساکے اُنہاں دِییاں بھاوناواں نال کھیڈݨ دی چال چلدے ہن اتے اجِہے ساہِتکار مرد ہئۄمَے گْرست وی ہُںدّے ہن۔ اَۄرت نُۄں نِیوِیں وِکھائُݨ وِچّ وی مۄہری بݨدے ہن٬ پْرںتُّۄ کئی وار ہالات پُٹھّا گیڑا دے دِںدّے ہن۔ ’آشرم اِک سہارا‘ کہاݨی بہُ-پکھّی تے بہُ-مںتّوی ہَے۔ اِس کہاݨی وِچّ اَۄرت دی ذِںدّگی وِچّ آئُݨ والِییاں سمسِّیاواں جِنہاں وِچّ ہاں پکھّی سۄچ٬ مرد دی اَۄرتاں بارے مانسِکتا٬ باںجھپݨ, کَیںسر ورگی نامُراد بِماری٬ ہر مُشکل دا مُکابلا کرن٬ پُراݨِییاں گھٹناواں نُۄں بھُلّکے نواں جِیون جِئۄݨ, انُشاسن وِچّ رہِݨ اتے اُمِید ناں چھڈّݨ آدِ بھکھویں مُدِّیاں نُۄں لِیا گِیا ہَے۔ ’دِن دے سپنے‘ کہاݨی اِںدُۄ تے راکیش دی وِواہت ذِںدّگی سمیں اَۄرت دے سپنِیاں دا ٹُٹّݨا٬ ہِمّت ذاری رکھّݨا اتے مُسِیبت دا رل مِلکے مُکابلا کرکے جِئُݨا کمال دا بْرِتاںت ہَے۔ ’سُپنِیاں دی اُڈاݨ’ کہاݨی سماج ولّۄں مُںڈّے اتے کُڑی وِچّ رکھّے جاںدے اںتّر دی مُۄںہ بۄلدی تسوِیر پیش کردی ہَے٬ پْرںتُّۄ مالتی دی دْرِڑھتا٬ لگن٬ ہُشِیاری اتے بہادری نیں اِس سماجِک بِماری وِرُدھّ جاگْرتی پَیدا کرکے لڑکِییاں لئی پْریرنا سْرۄت بݨی ہَے۔

بال وِیاہ٬ داج اتے بیجۄڑ وِیاہاں وِرُدھّ اَۄرتاں نُۄں لاموںدّ کرن دی کۄشِش کہی جا سکدی ہَے۔ ’منُکھّی کلۄن‘ نِراش لۄکاں دی تْراسدی دا ذِکر کردی ہَے٬ اُنہاں لئی آس اتے سِرجݨا دی کِرن وِکھائی دِںدّی ہَے٬ پْرںتُّۄ کُدرت نال ٹکرائۄ سفل ہۄݨا اسمبھّو ہَے۔ ’سراپ‘ کہاݨی وہِما-بھرما دا کھںڈّن کردی ہَے تے اِسدے نال ہی اِہ وی سابت کردی ہَے کِہ اِشک/پِیار تۄں مرد/اَۄرت دُۄر نہِیں جا سکدے٬ اِہ کُدرت دی وِرۄدھی Çلںگّ دی کھِچ دا پْرتِیک ہَے۔ اِہ کہاݨی اَۄرت ہۄݨ دی مہتّتا اتے اُس نال بِہترِین وِوہار دی مںگّ کردی ہَے۔ اِہ سںدّیش وی مِلدا ہَے کِہ اَۄرت دے ستِکار تۄں بِنا سماج خُشہال نہِیں ہۄ سکدا۔ ’مَۄت اتے آس‘ کہاݨی وی اںدھّ وِشواساں دا کھںڈّن کردی ہَے۔ اِشک/پِیار مرد اَۄرت دی کمذۄری وی سابت کردی ہَے۔ ’چۄر نہِیں بھُکھّا‘ غرِیبی دا سںتّاپ٬ امِیری دا گھُمںڈّ اتے دھۄکھے دا بْرِتاںت ہَے۔

’ایتھے کۄئی ذنت نہِیں‘ اِہ کہاݨی پِںڈّاں دے لۄکاں دی مانسِکتا جِس وِچّ لڑکِییاں نُۄں اگّے ودھّݨ تۄں رۄکݨا٬ پڑھن نہِیں دیݨا تاں جۄ وِگڑ ناں جاݨ۔ پِںڈّاں وِچّ لڑکِییاں نِراشا دی ذِںدّگی جِیء رہِییاں ہن٬ اِہ کہاݨی اَۄرت دی ہۄݨی دا پْرتِیک بݨدی ہَے۔ ’کی اُہ آئیگا؟‘ رُماںٹِک کہاݨی ہَے٬ جِہڑی مرد اَۄرت دِییاں بھاوناواں درسائُںدی ہۄئی کہِ رہی ہَے کِہ اِشک/پِیار اِکّ گُںجھّلدار بُجھارت ہَے۔ ’چِڑِییاں دا آلہݨا‘ غرِیباں دے دُکھ درد دی کہاݨی تے اُس درد نُۄں وںڈّائُݨ دی پْروِتی دی دْرِشٹاںتِک پیشکاری کردی ہَے۔ ’سمُںدّر دِییاں تارِییاں‘ کہاݨی تۄں دۄ سبک مِلدے ہن٬ پہِلی گلّ تاں اِہ ہَے کِہ خترے والِییاں ہرکتاں ناں کرۄ اتے ہر دُکھّ-سُکھّ وِچّ ہَۄسلا ناں چھڈّۄ٬ اِچھّا شکتی مذبُۄت بݨائۄ جِویں سمِیہتا نیں کِیتا ہَے۔ ’لال پھُلّ گئے مُرجھا‘ کہاݨی تۄں پْریرنا مِلدی ہَے کِہ ماں دی نسِیہت ’تے لڑکِییاں نُۄں امل کرنا چاہِیدا ہَے اتے ہر دیش دی پُلِس لگپگ اِکّۄ ترہاں دا وِوہار کردی ہَے۔ اخِیر وِچّ کِہا سکدا ہَے کِہ روِںدّر سِںگھّ سۄڈھی آپݨی انُواد دی کلا وِچّ سپھل رِہا ہَے۔

182 پنِّیاں٬ 300 رُپئے کِیمت والا کہاݨی سںگّْرہِ مان بُکّ سٹۄر پبلِیکیشن پِںڈّ تُںگّوالی ذِلہا بٹھِںڈّا نیں پْرکاشت کِیتا ہَے۔

سمپّرک: راوِںدّر سۄڈھی 001 604 369 2371