کدم چُکّۄ ولّ مںذّل٬ سبھ مِٹیگا پھاسلا۔

آ مِلݨ پاںدھی نویں٬ ودھدا رہے اِہ کاپھلا۔

دِل چ نِشچا دھار جِہڑا٬ آ مِلے تُۄفان نُۄں

پا رِہا اِتِہاس اُس دی٬ اجّ تِیکر وارتا۔

سچّ جھکھّڑ سںگّ ٹکراںدا رِہا اذلاں تۄں ہی٬

رُک نہِیں سکدا کدے ,چلدا روے اِہ سِلسِلا۔

رۄشنی سُۄرج نیں دیݨی دِن نیں تاں چڑھنَے جرُۄر٬

تھاں کِسے وی رہِ سکے ناں٬ سد ہی پہِرا رات دا۔

ہسّدے رہِݨا تے سبھ نُۄں وںڈّݨا بس پِیار ہی٬

میل بݨِیا ہی رہے رکھّݨا بݨا کے رابتا۔

مَۄت وی تاں کھتم مُۄلۄں ایس نُۄں ناں کر سکے٬

جِںدّگی ہَے اِس تراں دا اِکّ سُہاݨا ہادسا۔

وںڈّدے رہِݨا مُہبّت کھتم ہۄوے ہر سِتم

دھُر دِلۄں ’رُۄپال‘ دی تاں اِکّ ایہۄ کامنا۔