پْرسِدھ پںجّابی کوی کرتار سِںگھّ بلگّݨ دے لڑکے دا وِیاہ سی۔ سویرے جںجّ چڑھنی سی۔ رات دی مہِفِل وِچّ شائِر مِتّراں دی بھِیڑ سی٬ ہاسا سی٬ کھُشِییاں سن٬ گپّاں سن۔ لتِیفے تے لتِیفا ٹھاہ لتِیفا! وِئںگّمئی تے تِکھّے بۄلاں دے کاٹویں وار سن٬ شِئر سن٬ ہُسن سی٬ لتافت سی۔

"سائیِں تاں رہِ گِیا فِر!" وِدھاتا سِںگھّ تِیر نیں اِکّدم گلّاں دا رُخ پلٹ دِتّا۔

"لگّدا تاں اِںج ہی ہَے۔ آئُݨا ہُںدّا تاں چانݨے چانݨے ہی آ جاݨا سی۔ ہۄ سکدَے وِیذا ناں لگّا ہۄوے۔" بلگّݨ دا جواب سی۔

فِر اُس نیں آپ ہی آکھِیا٬ "اِنوِیٹیشن کارڈ وِکھا کے وِیذا لگّ تاں جاںدا ہی ہَے……۔"

دیش دی وںڈّ ہۄ چُکّی سی پر پُراݨِییاں مُہبّتاں تے دۄستِییاں اجے کھِچّاں ماردِییاں سن۔ مُہبّت دا تُݨکا کدی اِدھرلے تے کدی اُدھرلے شائِر مِتّراں نُۄں ایدھر-اۄدھر کھِچّ لِیاںدا سی۔ ہُݨ وی ساںجھے مِتّر٬ پسرُۄر دے رہِݨ والے سائیِں ہیات پسرُۄری نُۄں یاد کِیتا جا رِہا سی۔

اِس ویلے وی اَین نانک سِںگھّ دے ناولاں والا مَۄکا میل واپرِیا۔ بلگّݨ دِییاں بچِّییاں دَۄڑِییاں آئیِیاں۔

"لۄٹے والا چاچا آ گِیا! لۄٹے والا چاچا آ گِیا!"

اُہناں دے بۄلاں وِچّ کھُشی اتے سُۄچنا اِکٹھّی سی۔

سائیِں ہیات پسرُۄر پںجّ ویلے نماذ پڑھن والا پکّا نماذی سی۔ بچّے اُس نُۄں جدۄں تۄں سُرت سمبھّالی سی٬ اُدۄں تۄں جاݨدے سن۔ جد کدی اُہ امّْرِتسر بلگّݨ کۄل ٹھہِردا٬ اُہ نال لِیاںدے لۄٹے نال باکائِدا وُذُۄ کردا٬ نماذ پڑھدا۔ بچِّیاں نیں اُس دا نام 'لۄٹے والا چاچا' دھر دِتّا سی۔

"اُہنُۄں آکھۄ اُپّر آوے مرے مِیانی 'چ۔ ہیٹھاں کی پِیا کردا اے" کِسے نیں مۄہ وِچّ بھِجّ کے آکھِیا۔

"اُہ درواذے دے باہر کھڑھا اےَ۔ اںدّر نہِیں آئُںدا۔ کہِںدّا٬ 'بھاپے نُۄں آکھۄ سُچّے بھاںڈے 'چ پاݨی لَے کے آوے'……۔"

بچِّییاں نیں دسِّیا تے دُڑںگّے ماردِییاں چلِییاں گئیِیاں۔

بلگّݨ دے نال دۄ چار ہۄر دۄست وی کھڑھے ہۄ گئے۔ اُہ رہسّ جاݨنا چاہُںدّے سن کِہ سائیِں درواذا کِئۄں نہِیں لںگھّ رِہا۔

سائیِں درواذے وِچّ کھلۄتا سی۔ دُشالے وِچّ کۄئی چِیذ لپیٹ کے سِر 'تے رکھّی ہۄئی سی۔ پَیراں تۄں نںگّا سی۔ اُہدے کہِݨ 'تے گڑوی 'چ سُچّا پاݨی لِیاںدا گِیا اتے اُہدے اگّے-اگّے پاݨی ترَۄںکدے اُس دا 'گْرہِ-پْرویش' کروائِیا۔

اسل وِچّ اُسدے سِر اُپّر سْری گُرُ گْرںتھّ ساہِب دی بِیڑ سی۔ تے جدۄں اُہ یاراں دی بھِیڑ وِچّ گلوکّڑِییاں دی جکڑ تۄں آذاد ہۄ کے بَیٹھا تاں 'بِیڑ' دی کہاݨی اِںج چھۄہ لئی۔

"جدۄں مَینُۄں کرتار دا سدّا مِلِیا تاں سۄچِیا آپݨی نُۄںہ لئی کِہڑی کِیمتی سَۄگات لَے کے جاواں۔ مَیں ہۄئِیا مِٹّی دِییاں پِیالِییاں تے کَۄلِییاں بݨا کے ویچݨ والا غرِیب تے فکِیر شائِر۔ میری اینی پائِیاں کِتھّے کِہ کِیمتی تۄہفے کھرِید سکاں! تاں ہی خَیر مَینُۄں دسّ پئی کِہ پسرُۄر تۄں دس باراں کۄہ دی واٹ 'تے کِسے کۄل گُرُۄ مہاراج دی بِیڑ سامبھی پئی ہَے۔ مَیں اُہناں کۄل گِیا تے گل وِچّ پلّا پا کے آپݨا مکسد دسّدِیاں مںگّ کِیتی کِہ جے کِیمت مںگّدے اۄ تاں اُہ لَے لئۄ تے جان مںگّدے اۄ تاں اُہ لَے لئۄ……پر اِہ بِیڑ مَینُۄں بخش دِئۄ۔ اُہ مِہربان لۄک٬ جِنہاں نیں ہُݨ تکّ اِہ مُتبرک گْرںتھّ ادب نال سامبھ کے رکھِّیا ہۄئِیا سی٬ مَینُۄں کہِݨ لگّے٬ 'سائیِں ساہب! اسِیں ہُݨ تکّ اِس گْرںتھّ نُۄں اکھّاں نال لا کے سامبھِیا ہۄئِیا اے پر اِس دی سامبھ-سمبھّال کردِیاں متے کۄئی کھُنامی ہۄ جاوے٬ اِس لئی اںدّرے اںدّر ڈردے وی رہے آں۔ اِس لئی اِس مُتبرک گْرںتھّ نُۄں آدر نال تُسِیں اُہناں شردھاواناں کۄل پہُںچّا ہی دِئۄ جِہڑے اِہدی ٹھِیک سمبھّال کر سکݨ……۔'

اینی آکھ کے سائیِں نیں پرنے نال مُۄںہ پُۄںجھِیا اتے گلّ جاری رکھّی۔

'مَیں اُس پِںڈّ تۄں نںگّے پَیرِیں گُرُۄ بابے دی بِیڑ سِر 'تے رکھّ کے آپݨے پِںڈّ پُجّا…تے ہُݨ نںگّے پَیرِیں سٹیشن تۄں چلّ کے گھر پُجّاں…اِہ کِیمتی تۄہفا مَیں جان تۄں پِیارا سمجھ کے آپݨے نُۄںہ پُتّ لئی لَے کے آئِیاں۔……کۄئی بھُلّ-چُکّ ہۄ گئی ہۄوے تاں گُرُۄ بابا آپ بخشݨہار ہَے…۔' اُس نیں اُںگلاں دھرتی نال چھُہا کے کنّاں نُۄں لا لئیِیاں۔ تے مۄڈھے 'تے لٹکائے بُچکے وِچّۄں لۄٹا کڈھّ کے کہِݨ لگّا٬ 'ٹھہِرۄ! مَیں وُذُۄ کرکے نماذ ادا کر لواں……فِر مہِفِل جمائُںدے آں…تے ہاں سچّ٬ کرتار! سویرے جںجّ چڑھن تۄں پہِلاں میرے پَیرِیں جُتّی پوا لوِیں! وِیر میرِیا۔'