"مَینُۄں کی" اِہ دیکھݨ نُۄں سِرف دۄ شبد لگدے ہن۔ پر اسل 'چ اِہناں دۄ شبداں وِچ جِنّی کُ لاپرواہی کُٹّ کُٹّ کے بھری ہۄئی ہَے٬ اُہ اِک گھر تاں کِہ پُۄرا مُلک تباہ کر سکدی ہَے۔ سۄچݨ دی گل ہَے کِہ جے "مَینُۄں کی" اَینی خترناک چِیذ ہَے تاں پھیر کۄئی اِس دا کُجھ کردا کِئۄں نہِیں؟ جیکر اِہی چرچا کِسے نالھ کِیتی جائے کِہ اِہ دۄ شبد دیش برباد کر رہے ہن تاں مُۄہرلے بںدّے دا اِہی جواب ہۄویگا کِہ جدۄں سارِیاں دا ہی آوا اُۄتِیا پِیا ہَے تاں کۄئی اِکلّا کی کر سکدا ہَے ۔ سۄ "مَینُۄں کی" جۄ ہۄئی جاںدا٬ ہۄئی جاوے ساڈی تاں باہلھی نِبّڑ گئی تھۄڑھی رہِ گئی۔ اِہ گلّ خاس کر میری جنم بھُۄمی یانی کِہ ہِںدُّستان نُۄں سہِجے-سہِجے نِگلھ رہی ہَے۔ شُکر ہَے ! ہالے اِس دا پْرکۄپ میری کرم بھُۄمی آسٹْریلِییا تے نہِیں پِیا۔

ہُݨ تُسی کہۄگے کِہ جدۄں اجِہا کُجھ آسٹْریلِییا 'چ ہۄ ہی نہِیں رِہا تاں اِتھے اِہ رۄݨے رۄݨ دا کی فائِدا۔ پر دۄستۄ جِویں-جِویں ساڈے بھائیِچارے گِݨتی اِتھے ودھدی جا رہی ہَے٬ اُویں-اُویں کُجھ اُݨتائیِیاں اِتھے وی دِکھائی دیݨ لگ پئیِیاں ہن۔ سۄ لۄڑ ہَے وکت تۄں پہِلاں سُچیت ہۄݨ دی٬ نہِیں تاں جِنہاں کارݨاں کرکے اسِیں آپݨی جنم بھُۄمی چھڈّ کے آئے ہاں۔ اُہی کارݨاں والا سپّ اِتھے ناں کِتے فن چُکّ لوے۔ کِسے ذمانے 'چ سۄنے دی چِڑی کہائُݨ والا ہِںدُّستان اجّ اِک مذبُۄت راشٹر دے تَۄر 'تے دُنِییا دے نکشے 'تے اُبھّر کے آ رِہا ہَے۔ پر پھیر وی اسِیں چںگّی ذِںدّگی دی بھال 'چ وِدیشاں نُۄں بھجّدے ہاں۔ جِس پِچھّے اِکۄ اِک کارن "ماڑا سِسٹم" ساہمݨے آئُںدا ہَے۔ سِسٹم کۄئی اِک چِیذ دا ناں نہِیں ہُںدّا٬ اُس وِچّ مَیں-تُۄں تۄں لَے کے ہر اِک شامِل ہُںدّا ہَے۔ کہِݨ دا متلب جے اِک چِیذ وی سہی کمّ ناں کرے تاں اُہ سارے سِسٹم نُۄں پْربھاوِت کر دِںدّی ہَے۔ اجّ ہِںدُّستان دُنِییاں وِچّ چۄٹی دے مُلکاں 'چ گِݨِیا جاںدا ہَے۔ پر ذِںدّگی جِئُݨ لئی اِس دا نمبّر 130ویں نمبّر تے آئُںدا ہَے ۔ کِئۄں؟ کِئُںکِہ اُتھّے ہر کِسے دے اںدّر "مَینُۄں کی" گھر کری بَیٹھی ہَے۔ دۄستۄ اجّ دے اِس پْریشانِییاں بھرے جِیون 'چ بںدّا بیپرواہ تاں ہۄݨا چاہِیدا ہَے٬ پر لاپرواہ نہِیں۔ اِک چھۄٹی جِہی لاپرواہی بہُت بڑا نُکسان کر سکدی ہَے۔ پر اجّ تاں ہالات اِہ بݨ چُکّے ہن کِہ ہر مۄڑ تے اسِیں لاپرواہی کردے ہاں۔ جے اسِیں سِرف آپݨے آپ 'چ ہی ذُمّیوار بݨ جائیِئے تاں سبھ کُجھ سہی ہۄ جاویگا۔ ہُݨ دیکھۄ اسِیں ہر دِن اِہۄ جِہا کُجھ دیکھدے ہاں٬ جِس نُۄں اسِیں دیکھݨا نہِیں چاہُںدّے ہُںدّے۔

پر اسِیں سِرف تے سِرف سۄچدے ہاں٬ اُس نُۄں رۄکݨ دی کۄشِش نہِیں کردے ۔ کُجھ اجِہے وِچار آپ جی نال ساںجھے کر رِہا ہاں جے سِرف اسِیں اِہ "مَینُۄں کی" چھڈّ دیئیِئے تاں اسِیں اِک نِرۄئے سماج دی سِرجݨا کر سکدے ہاں۔سبھ تۄں پہِلی گلّ تاں اِہ ہَے کِہ اِہ لاہنت ساڈے وِچّ اُںجھ ہی نہِیں آ گئی بلکِہ ساڈی جنم بھُۄمی دے کانُۄن وِچّ انیکاں اجِہِییاں اُۄݨتائیِیاں ہن٬ جِنہاں نیں سانُۄں سماج سیوا والے پاسِئۄں اکھّاں مِیچݨ لئی مجبُۄر کر دِتّا ہَے ۔ جِویں کِہ سڑک ہادسِیاں دی گلّ ہی دیکھ لوۄ۔ اِک میری ہڈّ بِیتی تُہانُۄں سبھ دسّ دیویگی۔ 1996 دی گلّ ہَے٬ اسِیں کُجھ مِتّراں نیں رل کے اِک "سہارا کلبّ" ناں دی سںسّتھا بݨائی جِس دا مُکھّ اُدیش بے-سہارا لۄکاں نُۄں سہارا دیݨا تے خاس کر سڑک ہادسِیاں دے شِکار لۄکاں نُۄں مُڈھّلی سہائِتا دیݨا رکھِّیا گِیا۔ پر ساڈے نال "سِر مُنائُںدے گڑے پَیݨ" والی گلّ واپر گئی۔ ہۄئِیا اِںج کِہ اسِیں نیڑے-تیڑے دے ایرِیئے 'چ آپݨے کلبّ دے فۄن نمبّر لا دِتّے کِہ جے کِتے وی کۄئی ہادسا واپردا ہَے تاں سانُۄں اِس نمبّر تے کال کرۄ تے اسِیں اُسے وکت اُتھّے ہاذر ہۄݨ دی کۄشِش کراںگے۔ سانُۄں پہِلی کال مِلی کِہ ریل گڈّی تھلّے کۄئی نَۄجوان آ گِیا۔ اسِیں مَۄکے تے اُتھّے پہُںچّ گئے۔ بدکِسمتی نال اُس نَۄجوان دی مَۄت ہۄ چُکّی سی۔ اسِیں اُس دی پہِچاݨ کھاتر اُس دی جیب وِچّۄں کُجھ کاغذ پتّر کڈھّے تاں سانُۄں اُس مُںڈّے دے گھر بار دا پتا چلّ گِیا۔ اِس دَۄران اسِیں پُلِس تے اُس دے گھر دِیاں نُۄں وی سُنیہا گھلّ دِتا۔ آپݨے سُبھاء مُتابِک پُلِس کافی چِر بائد اُتھّے پہُںچّی۔ اِک ہَۄلدار ساہِب نُۄں ساڈی سہارا کلبّ دی اِہ مُفت 'چ سہائِتا پسںدّ نہِیں آئی تے جناب ہۄراں نیں ساڈے تے ہی پرچا درج کر دِتا کِہ اِس نَۄجوان نُۄں مار کے اِس دی جیب وِچّۄں سبُۄت خُرد-بُرد کر دِتّے ہن۔ سانُۄں پُلِس دے نال نال گھر دِییاں دی وی مار چلّݨی پئی ۔

گھر دے کہِݨ کِئۄں تُسی مرِیا سپّ گل پا لِیا۔ پر اسِیں اِس پْرِیکھِیا دی گھڑی 'چۄں ہۄر مذبُۄت ہۄ کے نِکلے٬ کِئُںکِہ جِس دِن کلبّ بݨائِیا سی٬ اُس دِن اِک سَۄںہ کھادھی سی کِہ اسِیں آہ "مَینُۄں کی" نُۄں آپݨے نیڑے نہِیں لگّݨ دیݨا۔ اجّ اِس سہارا کلبّ دا اِہ آلم ہَے کِہ پِچھلے پںدّراں ورہِیاں 'چ تکرِیبن دۄ ہذار دے کرِیب سڑک ہادسِیاں دے شِکار لۄکاں نُۄں مدد دے نال نال ہۄر اݨگِݨت کمّ اِس سہارا دے جھںڈّے تھلّے اسِیں کر چُکّے ہاں۔ اںکّڑے دسّدے ہن کِہ دُنِییاں بھر 'چ دیش بھگت ہۄݨ دا سبھ تۄں ودھّ رَۄلا بھارتی پائُںدے ہن۔ پر سچّائی اِس دے بِلکُل اُلٹ ہَے۔ جے ساڈے 'چ دیش بھگتی ہُںدّی تاں اسِیں اِس ناں دی سۄنے دی چِڑی نُۄں سچّمُچ دی بݨا سکدے سی۔ تھاں-تھاں گںدّ پائُݨ تۄں لَے کے سرکاری جائِداداں نُۄں تۄڑنا بھنّݨا٬ ہر وکت کانُۄن نال کھلواڑ کرنا٬ ٹْرَیفِک دے نِئماں دِییاں دھجِّییاں اُڈائُݨِییاں٬ رِشوت دیݨا تے لَیݨا٬ ہر تھاں دھکّے شاہی٬ جات-پات٬ امِیری-غرِیبی٬ ٹَیکس چۄری٬ بھائی بھتِیجاواد جِہِییاں اݨگِݨت بِمارِییاں نال گْرست میری اِس جنم بھُۄمی دا اِکلّے دیش بھگتی دے گِیتاں نال کُجھّ نہِیں سںوّرنا۔ جے سںوّارنا چاہُںدّے ہۄ تاں اِہ "مَینُۄں کی" تۄں کھہِڑا چھڈائُݨا پویگا۔ جِڈّی وڈّی اِہ سمسِّیا لگدی ہَے٬ اۄڈی ہَے نہِیں ۔ جے ہریک اِنسان بس اِک نِشچا کر لوے کِہ "مَینُۄں کِئۄں نہِیں"? پھیر دیکھۄ ! اِک دِن 'چ ہی کِویں سُدھار ہُںدّا ہَے۔جیکر آم اِنسان سِرف تے سِرف آپݨی بُدھّی نال سۄچے تے دھُر اںدّرۄں چاہے کِہ اِسے پل ہی اِنہاں لاپرواہِییاں تۄں تۄبا کرنی ہَے تاں اِہ سمسِّیا اُسے پل 'چ ہی ہلّ ہۄ سکدی ہَے۔ پر "ڈُبّی تاں جے ساہ ناں آئِیا" والی گل ہَے۔ آم آدمی نُۄں آپݨے دِماغ نال سۄچݨ کِہڑا دِںدّا ہَے؟ وِچارِیاں دا کُجھ دِماغ تاں نیتاواں نیں کڈھّ رکھِّیا تے رہِںدّا-کھُۄںہدا بابِیاں نیں دھۄ چھڈِّیا۔ آہ تاذا مِسال ہی دیکھ لوۄ؛ انّا ہذارے نیں جۄ بھرِشٹاچار دے خِلاف مُہِمّ وِڈھّی سی٬ اُس وِچ پھیر کُجھ دم دِکھ رِہا سی۔ کِئُںکِہ اُس دی نِیئت ساف تے نِیتی سپشّٹ سی۔

اُس دے انشن تۄں لگِّیا سی کِہ اُہ دِن دُۄر نہِیں جدۄں اتّ تے خُدا دے وَیر والی کہاوت سچّ سِدھّ ہۄ جاویگی۔ پر وِچارا انّا! جِس کۄل ساف نِیئت تے سپشّٹ نِیتی تۄں سِوائے ہۄر کُجھ نہِیں سی٬ اُہناں لۄکاں نُۄں ہذم نہِیں ہۄئِیا٬ جِنہاں کۄل اِہ دۄ چِیذاں تۄں بِناں ہۄر سبھ کُجھ ہَے۔ اُہناں نُۄں اِس بھُکھّ نںگّ نال گھُلدے سماج سیوی دی جَے جَے کار چںگّی نہِیں لگّی۔ تاں ہی راتۄ رات گںڈھّ تُپّ کر کے انّا ہذارے دی 'اِک آدرش ہِںدُّستان بݨائُݨ' دی سۄچ نُۄں آپݨی بدنِیتی وِچّ ڈھال لِیا۔ وِرۄدھی دھِراں جدۄں آپ راج-کاج 'چ ہُںدِّییاں اُدۄں اِہناں نُۄں کۄئی مسلے نہِیں دِکھدے تے جدۄں وِرۄدھی دھِر 'چ بَیٹھݨا پَیںدا پھیر گجّدے نیں ۔ بس اِسے دا نتِیجا وِرۄدھی دھِر نیں دھر لئی بںدُّۄک بابے رام دیو دے مۄڈھے تے ۔ ہُݨ بابے رام دیو دی سُݨ لئۄ٬ جِہڑا دُنِییاں بھر نُۄں آپݨے مگر لائی بَیٹھا ہَے۔ ہر رۄج اہِںسّا دی دُہائی دیݨ والا بابا اجّ آپݨی لڑاکُۄ پھَۄج بݨائُݨ دی تِیاری 'چ ہَے۔ جِہڑا ٹَیلِیوِذن تے بَیٹھا لۄکاں نُۄں شاںتی دا سںدّیش دِںدّا سی٬ اُہ اجّ کہِ رِہا کِہ آپݨی پھَۄج 'چ گِیاراں ہذار لڑاکے بھرتی کرنے ہن۔ ہُݨ تُسی دسّۄ کِہ اِہ سبھ کُجھ بابا کر رِہا ہَے؟ نہِیں دۄستۄ اُس دا تاں اِکلّا مۄڈھا ہَے٬ جِس تے بںدُّۄک دھر کے نِشانے تاں کۄئی ہۄر ہی لا رِہا۔ باکی بابے مگر بھاویں ساری دُنِییاں لگّی ہۄوے تے بھاویں بابا بہُت سارِییاں کلاواں وِچّ مُہارت رکھّدا ہۄوے٬ پر اُس دا کدّ کدے وی انّا ہذارے دے برابر دا نہِیں ہۄ سکدا۔ کِئُںکِہ اُس سنِّیاسی دے کۄل اِک وپاری دا دِماغ ہَے تے اِہ گل جگّ ذاہر ہَے کِہ وپاری لالچ 'چ کدۄں وی پھس سکدا ہَے تے اِہ ہۄ وی چُکِّیا ہَے۔ دۄستۄ ! تُسی کہۄگے کِہ مَیں وِشے تۄں بھٹک گِیا ہاں ۔ نہِیں اِہ گل نہِیں ۔ اِہ کاںڈ آپ جی نال ساںجھا کرن دا اِہی کارݨ ہَے کِہ سانُۄں آپݨے آپ نُۄں سُدھارن لئی اِہناں نیتاواں تے بابِیاں دی کِئۄں لۄڑ پَیںدی ہَے ? کِئۄں!!! کِئُںکِہ اسِیں آپݨے دِماغ تۄں کمّ ہی نہِیں لَیںدے سُدھار اسِیں آپݨے آپ 'چ کرنا ہُںدّا تے سہارا چالباذ تے جالساذ لۄکاں دا تکّدے ہاں ۔ پتا نہِیں کِئۄں سانُۄں ناہرے تے مُذاہرِیاں دا راہ پھڑنا پَیںدا؟ سۄچۄ کدے کِسے اِہۄ جِہے رۄس پْردرشن نال کِسے اِک دا وی کُجھّ سںوّرِیا؟ رِشوت لَیݨ والا مناں نہِیں کر سکدا٬ پر دیݨ والا تاں کر سکدا۔ دیݨ والا کَۄݨ ہَے ? آم اِنسان ! جۄ کِسے چمتکاری بںدّے دی اُڈِیک 'چ بَیٹھا کِہ اِک دِن اِہۄ جِہا چمتکاری آویگا تے اِک مِںٹّ 'چ سبھ درُست کر دیویگا! اِہ چمتکار کِسے اِک دے بسّ دی گل نہِیں اِہ تاں ہر اِنسان نُۄں اِس چںدّری 'مَینُۄں کی' دا کھہِڑا چھڈّݨا پئۄ۔ جدۄں آم اِنسان چ اِہ جُرئت آ گئی کِہ اُہ راݨی نُۄں اگّا ڈھکّݨ لئی کہِ سکے ۔ اُس دِن سمجھِئۄ سُدھار ہۄݨا شُرُۄ ہۄ جاویگا۔ اِس گلّ تے اِک واکِیا یاد آ گِیا لئۄ جی جاںدے-جاںدے اِہ وی سُݨ لوۄ۔گل اِس سدی دے شُرُۄ دی ہَے۔بادل پروار نال ساڈِییاں دُۄرۄں نیڑے تۄں کئی رِشتیدارِییاں پَیںدِییاں ہن۔

بادل ساہِب دے چاچے جگراج سِںگھّ دے وڈّے سپُتّر میجر بھُپِںدّر سِںگھّ ڈھِلّۄں دی بیٹی دا وِیاہ سی تے اِہ وِیاہ کئی دِن چلِّیا ۔ ہر رۄج شام نُۄں چںڈِّیگڑھ کۄئی ناں کۄئی پارٹی پروار ولّۄں رکھّی جاںدی ۔ میجر ساہِب بھاویں کافی لمّا چِر مُکھّ مںتّری دے اۄ.اَیس.ڈی. رہے ہن٬ پر اُہناں نُۄں نیڑے تۄں جاݨن والے جاݨدے ہن کِہ اُہناں چ سِیاستی بںدِّیاں والِییاں چالاں دیکھݨ نُۄں نہِیں مِلدِییاں۔ اُہناں ساڈی وی ڈِئۄُٹی پارٹِییاں دے کمّ کار دیکھݨ تے لا دِتّی۔ اِک رات پارٹی وِچّ بٹھِںڈّے کِسے ویلے اَیس.پی. ڈی رہے ادھِکاری وی پُۄرے پروار سمیت اُتھّے پہُںچِّیا ہۄئِیا سی۔ اِس پروار نال ساڈے کافی نیڑے دے پروارک سمبّںدھّ ہن۔ اَیس.پی. ساہِب دی دھرم-پتنی کہِںدّے اج مَے سُرِںدّر کَۄر بادل نُۄں نیڑے تۄں دیکھݨا تے ہۄ سکے تاں مِلݨا وی ہَے۔ پارٹی وِچّ آم اِنسان شائِد اسِیں کُجھ کمّکار والے ہی ہۄواںگے نہِیں تاں باکی سارے وی.وی.آئی.پی. ہی دِسدے سن۔

پر مَینُۄں ہَیرانی اِس گل دی سی کِہ کھاݨے تۄں بائد آئیِس کرِیم والے سٹال تے اَینی کُ لمبّی لائیِن لگّی سی جِویں کِہ کُدرتی آفت دے شِکار لۄکاں نُۄں کئی دِناں بائد کُجھ کھاݨ نُۄں دِسِیا ہۄوے۔ بس فرک اِنا کُ سی اِس لائیِن 'چ پںجّاب دی ادھّی وذارت تۄں لَے کے آئی.پی.اَیس. تے آئی.اے.اَیس. ادھِکاری کھڑھے سی۔ بسّ تھۄڑھا جِہا فرک اِہ سی پڑھے لِکھے جاں پھیر انپڑھ پر پُۄچھاں لگِّیاں والے ہۄݨ کارن اِہ لۄک دھکّا مُکّی آپۄ آپݨی پُچھّ نُۄں دھِیان 'چ رکھّ کے ہی کر رہے سن۔ مَینُۄں ساڈے اَیس.پی. ساہِب دی دھرم-پتنی کہِںدّے "وِیر جی ! آئیِس کرِیم کھاݨ نُۄں تاں میرا وی جِیء کر رِہا٬ پر لائیِن دیکھ کے لگّدا واری ہی نہِیں آئُݨی۔" مَیں کِہا "لائیِن 'چ لگّݨ دا اِک فائِدا ہۄ جائۄُ جی تُہانُۄں٬ کِئُںکِہ بِیبی بادل وی اُتھّے جہے ہی گیڑے کڈھّ رہے آ٬ نالے مِل لئۄ تے نالے آئیِس کرِیم مِل جائۄُ۔" "نہِیں وِیر جی اَیس.پی. ساہِب نُۄں چںگّا نہِیں لگّݨا٬ اِںجھ آئیِس کرِیم پِچھّے لائیِن 'چ کھڑھنا۔" اُہناں کِہا ۔چلۄ جی مَیں سِدھّا سپلائی والے تھاں تے گِیا تے اِک ویٹر نُۄں آئیِس کرِیم دُیا کے نال لَے آئِیا۔ ویٹر پُۄرا گُر سِکھّ مُںڈّا سی (اجِہا بہُت گھٹّ دیکھݨ نُۄں مِلدا) اِنے اِکٹھّ چۄں بچ-بچا کے اُہ آئیِس کرِیم اَیس.پی. ساہِب دے پروار تک لِیائُݨ چ کامیاب ہۄ گِیا۔ ہالے اُہ ویٹر آئیِس کرِیم پھڑا ہی رِہا سی کِہ اسِیں ہَیران جِہے ہۄ گئے جدۄں بِیبی بادل ساڈے کۄل آ کے اُس ویٹر ولّ دیکھ کے کہِںدّے "اۄ کاکا ! آئیِس کرِیم تاں سٹال تے وی نہِیں مِل رہی تُۄں اِہ کِتھۄں لَے آئِیا!" اسِیں اچنچیت جِہے بِیبی نُۄں دیکھ کے کھڑھے ہۄ گئے۔ پر اُہ گُرسِکھّ ویٹر دے پتا نہِیں کِہڑی گلّ دِل نُۄں لگّی ہۄئی سی؟ جدۄں نُۄں اسِیں کُجھ بۄلدے اُہ بڑے سردار بھگت سِںگھّ والے اںدّاذ 'چ کہِںدّا "بِیبی جی تُہاڈا راج ہَے ۔ وِیہ رُپئے دِئۄ کِسے وی ویٹر نُۄں٬ جۄ کہۄگے اُہی بَیٹھِییاں نُۄں ٹیبل تے ہاذر کر دیئۄ۔" ویٹر دا اِہ جواب سُݨ کے بِیبی اِںجھ مہِسُۄس کر رہی سی٬ جِویں اُہ ویٹر ناں ہۄ کے اُس دا بَۄس ہۄوے۔ ویٹر ہالے وی اکھّاں چ اکھّاں پا کے گل کر رِہا سی تے بِیبی جی وِچارے اکھّ بچائُݨ دی کۄشِش کر رہے سن۔ جدۄں بِیبی جی تھۄڑھا جِہا پاسے ہۄئے میرے مُۄںہۄں اچنچیت ہی نِکل گِیا "یار ! سُݨِیا سی کِہ کئی لۄکاں چ راݨی نُۄں اگّا ڈھکّݨ لئی کہِݨ دی جُرئت ہُںدّی ہَے پر اجّ جا دیکھی 'بلّے اۄئے شیرا'!دۄستۄ اِہ تاں کُجھّ ہڈّ بِیتِییاں سن ۔

جے جگّ بِیتِییاں سُݨائُݨ لگ پئے تاں اِتھے ہی پْربھات ہۄ جاݨی ہَے۔ بس ہُݨ تاں اِس مسلے نُۄں لپیٹݨ چ ہی فائِدا۔ اُپرۄکت جۄ گلّاں تُہاڈے نال ساںجھِییاں کِیتِییاں اُہ ذِیاداتر میری جنم بھُۄمی نال ہی سمبّںدھِّت ہن۔ ہالے میری کرم بھُۄمی اِس تۄں بچی ہۄئی ہَے۔ ہُݨ تُسی کہۄگے کِہ آسٹْریلِییا 'چ اِہناں گلّاں دا کی کمّ ? پر کہِںدّے نہِیں ہُںدّے کِہ "وارِس شاہ آدتاں جاںدِییاں ناں٬ بھاوے کٹِّیئے پۄرِییاں پۄرِییاں جی" سۄ دۄستۄ ! جے اسِیں آپݨے سُپنِیاں دے سںسّار 'چ آئُݨ 'چ کامیاب ہۄ گئے ہاں تاں ساڈی کۄشِش اِہی ہۄݨی چاہِیدی ہَے کِہ اِس نُۄں خراب ہۄݨ تۄں بچائُݨ لئی کُجھ ذِمّیوار بݨِیا جاوے۔ کِئۄں ناں آپݨِییاں آدتاں نُۄں مجبُۄری وسّ بدلݨ دی تھاں دِلۄں ہی "مَینُۄں کی" نُۄں کڈھّ دیئیِئے تے آپݨا اِکھلاکی پھرذ سمجھدے ہۄئے اِس چںگّے سِسٹم دا اِک چںگّا ہِسّا بݨِیئے۔ دۄستۄ! اُںجھ مَینُۄں اِس لیکھݨی دا سِلا چھپݨ تۄں پہِلاں ہی مِل چُکّا ہَے۔ جدۄں مَیں اِہ وِشا آپݨے اِک ہمدرد نال ساںجھا کِیتا تاں مُۄہرۄں اُس نیں اِہ کہِںدِّیاں سِرف دۄ اکھّراں 'چ ہی اِس دا مُلّ پا دِتّا کِہ جۄ ہُںدّا ہۄئی جاݨ دے٬ دس بھلا "تَینُۄں کی"?