1.

نانک

ماف کرنا

ساڈے لئی بہُت مُشکِل ہَے

نانک دی اسلی تسوِیر دا دھِیان دھرنا

پَیںڈے دی دھُۄڑ نال لتھّ پتھّ پِںجّݨِییاں

تِڑکِییاں اڈِّییاں

نہیری نال اُلجھی کھُشک داہڑی

لُۄںیاں برپھاں دی جھمبّی پکرۄڑ چمڑی

گلّہاں دا چِپکِیا ماس

تے چِہرے دِییاں اُبھرِییاں ہڈِّییاں دے ڈُۄںگھ ’چ

دگدِییاں مگھدِییاں تیذ اکھّاں

اکھّاں جۄ -

پرِوار نُۄں

سرکار نُۄں

تے ہر سںسّکار نُۄں

ٹِچّ جاݨدِییاں

بہُت کھترناک سِدھّ ہۄ سکدَے

ساڈے لئی اسلی نانک

اجِہے نانک دا اسِیں

دھِیان نہِیں دھر سکدے

جۄ گھراں نُۄں اُجاڑ سکدا

نِیاݨے وِگاڑ سکدا

کِسے کائبے ولّ پَیر کرکے

پْرکرما وِچ لیٹݨ لئی اُکسا سکدا

لِہاذا

لتّاں تُڑوا جاں لتّاں وڈھوا سکدا

تے ہۄر وی بڑا کُجھ گلت کروا سکدا

مسلن

اسِیں مذہبی چِنّاں دے تھۄتھیپن نُۄں ناپ سکدے ہاں

وہِݨاں نُۄں مۄڑن دا

مرِیادا نُۄں تۄڑن دا

اَیلانناما چھاپ سکدے ہاں

اجِہے کھترناک نانک تۄں بہُت چالُۄ ہاں اسِیں

سانُۄں تاں چاہِیدی اے

خَیر

سُکھّ

شاںتی

سانُۄں تاں چاہِیدِییا نیں مِٹھِّییاں داتاں

ودھدِییاں ویلاں

تے ویلاں نُۄں لگدے رُپئیِئے

سانُۄں تاں سۄبھا سِںگھّی مُۄرتاں والا

نانک ہی سُۄٹ کردا ہَے

شاںت

لِین

لکشمی دیوی واںگ اُٹھائِیا ہتھّ

ہتھّ ’چۄں پھُٹدی مِہر

تے اکھّاں ’چۄں ڈُلّ ڈُلّ پَیںدی کۄملتا

سن سِلکی شپھاپھ داہْڑی

گۄل مٹۄل گۄرِییاں گُلابی گلّہاں

پھیئر اَیںڈ لولی

سُرکھ ٹِپسی ہۄںٹھ

مُلائِم جَیمِنی پَیر

کُۄلے باربی ہتھّ

پَیگمبّری وستراں دا ایرِیئلی نِکھار

ساڈے اِنہاں گھراں دِییاں کںدھّاں تے

نانک دے سۄبھا سِںگھّی چِتّر ہی ٹِک سکدے

راہاں نُۄں ردّ کرن والے

کھترناک نانک دی اسلی تسوِیر دا بھار

ساڈی کۄئی کںدھّ نہِیں جھلّ سکدی

ماف کرنا اسِیں مر مر کے بݨائے

گھر نہِیں ڈھُیائُݨے

مساں مساں ربّ تۄں لائے نِیاݨے

ہتھّۄں نہِیں گُیائُݨے

اسِیں اسلی نانک دی تسوِیر دا دھِیان نہِیں دھر سکدے

ماف کرنا

2.

اسِیں نانک دے کی لگّدے ہاں

نانک تاں پہِلے دِن ہی

وِدِیالے نُۄں

وِدِیا دی ولگݨ نُۄں

ردّ کے گھر مُڑے

گھر مُڑے گھرۄں جاݨ لئی

گھرۄں گئے گھر نُۄں وِستھارن لئی

وِشالݨ لئی

اسِیں نانک واںگ وِدِیالے نُۄں نکار نہِیں سکدے

نانک نام تے وِدِیالے اُسار سکدے ہاں –

گُرُۄ نانک وِدِیالا

گُرُۄ نانک مہاںوِدِیالا

گُرُۄ نانک وِشووِدِیالا

وِدِیالے دے سۄدھے پْربۄدھے اسِیں

گِیانی

وِدِیا دانی

گھراں دے کَیدی

پتوںتّے سجّݨ

نانک دے کی لگّدے ہاں

3.

مُہبّت

میری آتما ہر ویلے

تیری سُچّی آتما دی پرِکرما ’چ ہَے

میرا تپدا من ہر ویلے

تیرے سِینے ’چ پناہ مںگّدا ہَے

تیرے وِچّ سِمٹ جاݨا ہی

سبھ تۄں ودھّ پھَیل جاݨا لگّدا ہَے

مُہبّت دا آپݨا ناں ہی سبھ تۄں سۄہݨا ہَے

ہۄر سبھ رِشتے مُہبّت دے مُتھاج

مُہبّت نُۄں کِسے دی مُتھاجی نہِیں

اےَ مُہبّت

تیرا چِہرا

رُۄہ ’تے اُکّری اِبارت دا

کِنّا سۄہݨا اکس ہَے

4.

پِیار

کُجھ اِس ترہاں اسِیں گھُل مِلے ہاں اِکّ دُۄئے وِچّ

کِہ شناخت کرنی مُمکِن نہِیں

کِہ کَۄݨ پاݨی تے کَۄݨ پِیاس ہَے

شائِد اسِیں دۄویں پِیاس ہی ساں

جۄ اِکّ دُۄئے نُۄں پاݨی بݨ کے مِلے ہاں

ساڈِییاں رُۄہاں دے لِباس ساڈے جِسم

اِکّ دُۄجے لئی پاردرشی ہۄ گئے

اسِیں دۄویں تپسِّیا ورگے ساں

جۄ اِکّ دُۄجے دی جھۄلی ’چ

پھل بݨ کے ڈِگّے ہاں

سچّمُچّ پتا نہِیں لگّدا

کَۄݨ کِس دے ساہِیں گھُلِیا ہَے

دۄنۄں اِکّ دُۄئے دِییاں دھڑکݨاں ’چ دھڑکدے ہاں

پِیار دی جۄت نال

ہنیرے کھُۄںجِیاں ’چ پناہ بھالدی مرِیادا

ہار کے بُۄہِئۄں باہر ہۄ گئی ہَے

پِیار دی اگربتّی نال

من-مہِل پاکِہ ہۄ گِیا ہَے

تیرے سِمرن دا

آکھںڈّ پاٹھ چلدا ہَے

5.

پْریم

کھُلّہِییاں اکھّاں نال

جِنّا کُجھ دِسدا ہَے نذر دی سِیما تک

تیرے ہی آکار دا وِستھار اے

بںدّ اکھّاں نال

اںدّر باہر تیری اسِیمتا مہِسُۄس ہُںدّی

ساری بھٹکݨ تیری ساری اسِیمتا نُۄں

اِکّۄ واری چھُۄہ لَیݨ دی اے

سارے ہَۄلھے بھارے شبد

تیری پرِکرما کردے

پْریم-گِیت بݨنا چاہُںدّے

ساری مُسکراہٹ تیری ہۄݨا چاہُںدّی

سارے رںگّ اِکّ دُۄئے ’چ گھُل مِل کے

اِکّ رںگّ بݨنا سۄچدے

پْریم تۄں اگاںہ کۄئی پْروچن نہِیں جاںدا

پْریم دے سںکّلپ دا کۄئی وِکلپ نہِیں

تْرِشنا نُۄں اُپدیش دی سںگّلی نال بنّہݨ دی بجائے

تیرے دھُر اںدّر نال مِلائُںدے

پْریم دے آدِ-مارگ ’تے تۄر کے

تیرے نال میل کے اںتّ کرنا چاہُنّاں

اِہ مَیں تۄں تُۄں ولّ دا مارگ

پْریم مارگ٬ بھگتی مارگ

میرے دھُر اںدّر نُۄں

تیرے سبھ کاسے نال جۄڑدا

6.

اِشک

پَۄݨاں نچِّییاں دِشاواں ہسِّییاں نِیں

کیہِییاں اِشک دُہائیِیاں مچِّییاں نِیں

کترا کترا چھلّاں ہۄئِیا

تارا تارا گلّاں ہۄئِیا

کۄئی فرک ناں چڑھِییاں لتھِّییاں نِیں

کیہِییاں اِشک دُہائیِیاں مچِّییاں نِیں

رات دِناں دا گیڑا رُکِّیا

گلت سہی دا جھیڑا مُکِّیا

سبھ جھُۄٹھِییاں ہۄئیِیاں سچِّییاں نِیں

کیہِییاں اِشک دُہائیِیاں مچِّییاں نِیں

آپݨی ہۄئی ساری دھرتی

رَۄلے اںدّر وی چُپّ ورتی

سرسبذ نیں ٹِبِّییاں ڈھکِّییاں نِیں

کیہِییاں اِشک دُہائیِیاں مچِّییاں نِیں

جنم مَۄت جۄ سکِییاں بھَیݨاں

میرے شگن کریںدِییاں نَیݨاں

سبھ سسِّییاں سۄہݨِییاں نچِّییاں نِیں

کیہِییاں اِشک دُہائیِیاں مچِّییاں نِیں

راںجھا سَیدا وِیرے وِیرے

چارے پاسے دِسدی ہِیرے

اِکّ ہۄئیِیاں مُںدّراں نتِّییاں نِیں

کیہِییاں اِشک دُہائیِیاں مچِّییاں نِیں

7.

سکھِیئے

تن ترںگّت اتے من مدہۄش ہۄوے

رُۄہ راگ دے نال بھرپُۄر سئیِئے

تیری یاداں دی بھری کِتاب وِچّۄں

جد کِسے وی ورکے تۄں واک لئیِئے۔

چاہُݨ پھُلّ چھۄہ تیرے پۄٹِیاں دی

تے بُلّہِیں مُسکان دا واسا رہے

اِنہاں نَیݨاں دے ڈُۄںگھے سروراں دا

پْرِیت-ہںسّ ناں کۄئی پِیاسا رہے۔

تیرے نِرمل نِیر دے پتّݨاں ’تے

گِیت گُۄںجدے تے گھڑے رہِݨ بھردے

چںچّل چُست کھِیالاں دے مِرگ آوݨ

سفَید بتّکھاں جہے خواب تردے۔

سِینا جذبے نال بھرپُۄر ہۄوے

سِر نُۄں ہَۄسلا کری بُلںدّ رکھّے

سدا دھڑکݨاں ’چۄں انہد سُݨے

ساہاں نُۄں مہِکائی سُگںدھّ رکھّے۔

کدم دھرت متھّے بْرہِمںڈّ سارا

باہِیں کُل لۄکائی سمائی ہۄوے

دِن چڑھے دی لالی دا تیج ہۄوے

ڈھلدی شام دی ٹِک ٹِکائی ہۄوے۔

نِمّل ارش سترںگّی دا بھاگ ہۄوے

شُبھ ہسرتاں نُۄں سدا نسِیب ہۄویں

سبھ رںگّاں ’چۄں تیرا ہی رںگّ دِسے

دُۄر ہۄ کے وی سدا کرِیب ہۄویں۔

8.

سُکّی بائُلی

سُۄرج ڈھلݨ دے پِچھّۄں

نہیرا تاں ہۄ جاںدا

پر رات نہِیں پَیںدی

پھِر لۄء ہۄݨ دے مگرۄں

چڑھ پَیںدا اے سُۄرج

پر دِن کدی ناں چڑھدا

سماں تاں چلدا آپݨی تۄرے

پر ذِںدّگی رُک جاںدی۔

ڈُبّݨ مرن لئی اُتر جاںدا

بںدّا آپݨے اںدّرلی

بائُلی دی ہنیری پَۄڑی

پر اُتھّے ڈُبّݨ لئی تاں کی

اکھِّیں چھِٹّے مارن جۄگا

پاݨی وی ناں ہُںدّا

تے باہر واپس پرتݨ جۄگی

ہِمّت ناں بچدی۔

اکھّاں کھۄلہݨ ’تے

نہیرا ہی نہیرا دِسدا

بںدّ کِیتِیاں اکھّاں

مچّدے بھامبڑ دِسدے

نہیرے وِچّ گُیاچ کے پُۄرا

سڑنا چاہُںدّا بںدّا

پر اگّ تے نہیرا

’کٹھّے کدۄں نیں ہُںدّے۔

گائُںدے جۄگی سُݨدے دُۄر کِتے

پر سمجھ ناں پَیںدے بۄل اُنہاں دے

کۄل کھڑۄتا رۄںدا کُتّا

گلّاں کردا لگّدا۔

کُلّ دُنِییاں دِییاں پگڈںڈِّییاں پہِییاں

چھۄٹِییاں وڈِّییاں سڑکاں

دھُنّی وِچّۄں داکھل ہۄ کے

سِینے وِچّ الۄپ ہۄ جاوݨ۔

سماں تاں چلدا رہِںدّا

پر سَیلّ مُکّݨ ’تے

گھڑی رُک جاںدی۔

9.

ہۄر دسّۄ کی چاہِیدا

پںجّاب دی ذمِین سبھ تۄں اُپجائۄُ

دھرتی پدھّری

پَۄݨ پاݨی٬ رُتّاں٬ مَۄسم سبھ تۄں ودھِییا

ہر کھیتر دے ماہِر

مِہنتی لۄک

گُرُۄیاں٬ پَیگمبّراں٬ رِشِییاں٬ مُنِییاں

ماتا راݨی٬ بالک ناتھ٬ گُگّے پِیر

سبھ دی کِرپا اِتھے

لکھّ دے کرِیب گُردوارے

ٹکسالاں ڈیرے وکھّرے

ہذاراں مںدّر

گِرجے مسِیتاں وی گُذارے جۄگے

کِنّے سارے پوِتّر نگر

کِسے نُۄں بِجلی مُپھت کِسے نُۄں پاݨی

کِسے نُۄں آٹا دال٬ کِسے نُۄں سائیِکل٬ کِسے نُۄں وِیاہ پھْری

لۄہڑے دِییاں گراںٹاں سبسِڈِییاں

بذُرگاں نُۄں مَۄجاں

مُلاجماں نُۄں کِنِّییاں سرکاری چھُٹِّییاں

ہذار تۄں ودھّ اِںجنِیئرِںگّ٬ نرسِںگّ٬ بی اَیڈّ٬ مَینیجمَیںٹ کالج

تھاں تھاں سِرے دِییاں نوِییاں یُنِیورسِٹِییاں

گرِیباں نُۄں وی اُپرۄں چار پَیسے بݨائُݨ لئی

آئی رہِںدّی سال 'چ اِک ادھّ اِلَیکشن

لۄکاں دی سیوا وِچ ہر ویلے ہاذر

سارِییاں پارٹِییاں دے ہر سائیِذ دے لِیڈراں دِییاں

پَیر پَیر تے ہسدِییاں مُسکْرائُںدِییاں تسوِیراں

سارے سِیاسی آگُۄ کِنّے تِیاگی

اݨتھکّ٬ اِماندار اتے سُہِرد

کِنِّییاں چںگِّییاں سارِییاں پارٹِییاں

کِنّی چںگّی اِہناں دی پچھاݨ:

بادل ساہِب دا اکالی دل : گُرسِکھّاں دی پارٹی

کَیپٹن ساہِب دی کاںگرس : دیش بھگتاں دی پارٹی

مۄدی جی دی بی.جے.پی. : اچھّے دِناں لئی وچنبدھّ

کیجرِیوال جی دی پارٹی : آم آدمی دے ہِتّاں لئی

کمِئۄُنِسٹ پارٹِییاں : مذدُۄراں کِساناں کِرتِییاں لئی

پھِر وی مرُۄں مرُۄں کری جاںدا پںجّاب٬ اُلُّۄ دا پٹھّا

پںجّاب پںجّابِییاں دا ہۄݨ دے باوجُۄد

باہر بھجّی جاںدے پںجّابی٬ بیوکُۄپھ

10.

گُردھانی

نَۄویں گُراں دا کٹِّیا سِیس

جد راجدھانی تۄں آئِیا سی

پتّا پتّا ذرّا ذرّا گُردھانی دا

رۄہ تے رۄس نال تھرتھرائِیا سی

آسا دی وار نال دِن چڑھن لگّے

چںڈّی دی وار نال دِل کھِڑن لگّے

سبر تے شُکر دی دیگ ورتدی سی

گُرُۄ دی مِہر والی تیگ لِشکدی سی

دئِیا دے رستے چلّ کے دھرم آئُںدا

بیدِلی تج ہِمّت اپݨائُںدا

من اڈۄل کر مۄہکم اکھوائُںدا

سِںگھّ سُݨدا ساہِب پھُرمائُںدا-

جِن پْریم کِیئۄ تِن ہی پْربھ پائِئۄ

گُر چیرا اِک رُۄہ اِک رُۄپ سن

اِکلّا سوا لکھّ برۄبر تُلدا سی

کھںڈّے دے بِیر نِیر اںدّر

مُہبّت دا پتاسا گھُلدا سی

ہۄلا راںگلا باںکا مہلّا جُڑدا سی

سُرِیلی پھِذا اںدّر

سُرت دا باج اُڈدا سی

نیجے نچّدے تے کھںڈّے کھڑکدے سن

گھۄڑے دگڑدے ڈَۄلے پھرکدے سن

دُنِیں چںدّاں دی دُنِییاںداری

ڈُبّ مردی سی

سۄہݨی سِکھّی پکّے سِدک سہارے

لہُۄ دی شُۄکدی ندی تردی سی

سُۄرے جۄ بچِتر چرِتر دے سن

ایس مَیدانے اۄہی نِتردے سن

ہئۄُمَے ہںکّار دے ہاتھی نال متھّا لائُںدے

نِسچَے کر جِیت دا گِیت گائُںدے

جۄگے سن

متّ وِچ جت ست دے جۄگ والے

جڑۄں مارے ہۄئے کِٹاݨُۄں

لۄبھ تے مۄہ دے رۄگ والے

پِیارا وِسرن والی مسندی رِیت نُۄں

گُرُ نیں ہتھِّیں ساڑِیا سی

پِیار دے کھِچِّیاں پرتِیاں نُۄں

ہِکّ نال لائِیا بیداوا پاڑِیا سی

اِتھے جد مَۄت نچّ ہٹدی سی

ذِںدّگی تاڑی مار ہسّدی سی

کۄئی وَیری بِگانا نہِیں سی

بہُڑدا گُرُۄ سبھ نُۄں

گھنئیِّیا بݨ جِیون-جل چھکائُںدا سی

ذخماں 'تے ملّم لائُںدا سی

ستلُج وِچ چَۄپئی دے

تے یمُنا وِچ جاپُ دے

بۄل لرذدے سن

گگنِیں ساںجھِیوالتا دے

دمامے گرجدے سن

چھلکدے اِلم اِبادت کاوِ تے راگ دے سرور

راج ستّا تۄں جر نہِیں ہۄئے

پر اِخلاک دے اُچّے کِلے

اۄس تۄں سر نہِیں ہۄئے

باگی جذبِیاں دے باݨ

ہکُۄمتاں تۄں گئے نہِیں تھمّے سن

پُتّ کُرسِییاں رِشوتاں لَیݨ لئی نہِیں

لہِراں تے سںگھّرشاں دِییاں

نِیہاں وِچ

چِݨے جاݨ لئی جمّے سن