مَیں اِک اݨگائِیا گِیت ہاں۔

سُراں جِس لئی مَۄن نیں –

سْور جِس لئی جڑھ ہَے۔

مَیں اِک اݨگھڑِیا پتھّر ہاں۔

جِس نُۄں کِسے بُتّ-گھاڑے –

وگہا مارِیا ہۄوے نِرا پتھّر سمجھکے۔

مَیں اِک کۄجھا دْرِش ہاں۔

جِس تے نُۄر بھری کۄئی نذر ناں پئی –

تے ’لَیںڈ‘ جاں ’سکائی‘ سکیپ ناں بݨ سکِیا۔

مَیں اِک اپُۄرن چِتّر ہاں۔

جِس نُۄں کۄمل پۄٹِیاں دی چھۄہ ناں لگّی –

تے رکھِّیا گِیا کِسے کھلّاں کھُۄںجے۔

مَیں اِک پُستک دا پنّا ہاں۔

جِس نُۄں کِسے پاٹھک نیں پھرۄلِیا ناں-

رکھّ دِتّا الماری دی تاک ’چ سامبھ کے۔

مَیں اِک پَیر ہاں۔

جِہڑا اِک کدم وی ناں تُرِیا

تے سںگّلھاں چ بجھّ جڑھ ہۄ گِیا۔

مَیں اِک کہاݨی ہاں۔

جِہڑی سُݨی ناں گئی٬ سݨائی ناں گئی –

تے سِرلیکھ جِس دا ناں کدے مِل سکِیا۔

بھلاں بُجھّۄ کھاں !

مَیں کی ہاں؟ کِئۄں ہاں؟ کِویں ہاں؟ تے کِتھّے ہاں؟