مَینُۄں٬ …مَینُۄں نہِیں… ساڈی دھی ’کوِتا‘ نُۄں اجّ گڈّی چاہِیدی ہَے۔ دھی نُۄں گڈّی اِس لئی چاہِیدی ہَے کِہ اُسنے ’ٹِپٹن‘ دے اِکّ سکُۄل وِچّ جا کے اِس ٹرم دی ’ٹِیچِںگّ پْرَیکٹِس‘ کرنی ہَے۔ سکُۄل برمِںگھّم تۄں دُۄر ہَے۔ راتِیں اِکّ گھںٹّے دا سفر کرکے ٹِپٹن دا سکُۄل ویکھ آئے ہاں۔ اِلاکے دی ’گائیِڈ‘ کۄل ہۄݨ دے باوذُۄد سانُۄں سکُۄل لبھّݨ وِچّ بڑا سماں لگّا پر غنِیمت ہَے کِہ آخِر مِل گِیا۔ جیکر راتِیں جا کے سکُۄل ناں ویکھ آئُںدے تاں اجّ سویرے٬ بیٹی نُۄں سکُۄل پُجّݨ وِچّ بہُت اَۄکھ ہۄݨی سی۔ دیر وی ہۄ جاݨ دا ڈر سی۔ اتے میری دیری؟ میری دِکّت؟ اِہ تے ہُݨ اِکّ دِن دا کمّ نہِیں رہِݨا پُۄری ٹرم دی دِکّت ہۄویگی۔
آپݨی سںتّان دے لئی٬ بںدّا وس لگّدے کی کُجھّ نہِیں کر جاںدا؟ آپݨی بیبسی اگّے گۄڈے ٹیک کے وی بِناں کِسے ہِیل-ہُجّت دے سِر سُٹّی آپݨی سںتّان دی کھُشی واستے بںدّا ہر ترہاں دی کُربانی دیݨ نُۄں تِیار رہِںدّا ہَے۔ سںتّان دا مۄہ ہی اجِہا ہَے۔ پر دھی نُۄں گڈّی چاہِیدی ہَے… ہُݨ مَیں سکُۄل کِویں جاواںگا؟ مَیں جھُںجھّلاںدِیاں فِکرمںدّ ہاں۔ پھِر اجّ تاں میرا ’ڈِیئۄُٹی ڈے‘ وی ہَے۔ اجّ تاں میرا سکُۄل وِچّ ساڈھے ستّ وجے تکّ پہُںچّݨا ذرُۄری ہَے۔ ہر رۄذ کی کراںگا؟
پھِر سمسِّیا دا ہلّ بھالھدِیاں دھی نُۄں کہِںدّا ہاں٬ ٹِپٹن جاںدی ہۄئی مَینُۄں رۄذ ہی سکُۄل دے باہر سڑک تے لاہ دِیا کرے۔ چھُٹّی ویلے آپے ہی تُر کے جاں دۄ بساں راہِیں گھر پہُںچّ جائِیا کراںگا۔ اجّ پہِلا دِن ہَے٬ اُہ اِںجھ ہی کردی ہَے۔ بیٹی نُۄں نویں سکُۄل وِچّ ہۄݨ والی ٹِیچِںگّ پْرَیکٹِس لئی شُبھ اِچھّاواں دِںدّا ہاں اتے آکھدا ہاں: پھِکر ناں کرِیں۔ پر مَیں پھِکرمںدّ ہاں اُس لئی وی اتے شائِد آپݨے آپ لئی وی۔
اجّ مَیں سکُۄل وِچّ٬ پہِلاں نالۄں وی بہُت سماں پہِلاں ہی پُجّ جاںدا ہاں۔ سِدھّا سٹاف رُۄم وِچّ جاںدا ہاں۔ سۄچدا ہاں مَیں اجّ اِکلّا ہی پہِلا ادھِیاپک ’سٹاف رُۄم‘ وِچّ ہۄواںگا۔ پر نہِیں٬ سٹاف رُۄم وِچّ مَیتھۄں وی پہِلاں ادھِیاپک پُجّے ہۄئے ہن۔ کھُۄںجے وِچّ مِسیذ مارٹِن ہَے—گݨِت دی ادھِیاپکا اتے سٹاف دے دُۄجے کۄݨے وِچّ ہَے: مِسٹر واکر۔ دۄویں ادھِیاپک سٹاپھ دے دۄ کھُۄںجِیاں وِچّ اِںجھ بَیٹھے آپݨے آپݨے کمّ وِچّ مست نیں جِویں اِکّ دُۄجے تۄں کۄہاں دُۄر بَیٹھے ہۄݨ۔ مَیں دۄہاں نُۄں ہی رسمی ’گُڈّ-مارنِںگّ‘ آکھدا ہاں۔ اتے پھِر مَیں مِسٹر واکر ولاں جاںدا ہاں۔ مَیں مِ: واکر نُۄں مِسٹر واکر ’جی‘ کہِ کے بُلائِیا کردا ہاں۔ مِسٹر واکر پِچھلے دۄ ورہِیاں تۄں مَیتھۄں ہِںدّی-پںجّابی بۄلݨا تے لِکھݨا سِکھّ رِہا ہَے۔ اِس کارن ہی اسِیں اِکلِّیاں ہۄݨ ’تے اِکّ دُۄجے نُۄں گُڈّ مارنِںگّ دی تھاں ’نمستے‘ جاں ’ستِ سْری اکال‘ ہی کہِ کے بُلائُںدے ہاں۔ اِس ورہے تاں اُس نیں کْرِسمِس دے کارڈ وِچّ وی نویں ورہے دِییاں شُبھ-اِچھاواں‘ پںجّابی وِچّ لِکھ کے دِتِّییاں سن۔ اُہ پںجّابی دے اکھّر بڑے ہی چاء نال ٹائیِپ ہۄئے اکھّراں واںگ ہی مۄتِییاں جِہی لِکھائی وِچّ لِکھدا ہَے۔ اُسدی پںجّابی لِکھت ویکھ کے مَینُۄں اکسر آپݨی لِکھائی اُتے بڑی شرمِںدّگی ہُںدّی ہَے۔
مَیں مِسٹر واکر پاس جاکے نمستے آکھدا ہاں پر اُسدی جوابی نمستے اجّ بڑی ٹھںڈھّی تے کھرہوی جِہی لگّدی ہَے۔ لہِذے تۄں مہِسُۄس ہُںدّا ہَے کِہ اُہ گُسّے وِچّ ہَے۔ اُسدے لاگے پئی کُرسی تے مَیں بَیٹھ کے اُس دِییاں اَینکاں لگِّییاں اکھّاں ولاں ویکھدا ہاں۔ مَینُۄں بھاسدا ہَے کِہ اُہ اگّ ورہائُݨ والا ہَے۔ میری تکّݨی دے جواب وِچّ اُہ مُۄںہ کھۄلہدا ہَے: ’اجّ سٹِیون دے نال میری جںگّ ہۄݨ والی ہَے۔‘
’جںگّ٬ متلب لڑائی؟ بدکلامی؟‘
’ہاں٬ لڑائی٬ آرگُۄمَیںٹّس۔‘
’کِئۄں؟
تَینُۄں نہِیں پتا کِئۄں؟‘
مَینُۄں٬ سۄچݨ دی کۄشِش کردِیاں٬ ویکھ کے اُسنے چیتے کرائِیا: ’کلّہ اُسنے سٹاف دی ہفتاواری مِیٹِںگّ وِچّ میرے ولۄں پیش کِیتی جا رہی رِیپۄرٹِںگّ دے پُۄرے ہۄݨ تۄں پہِلاں ہی میرا سماں رہِںدِّیاں وی وِچّے ہی ٹۄک کے مَینُۄں بَیٹھݨ لئی مجبُۄر کر دِتّا اتے کۄئی وی دلِیل ناں سُݨی۔‘
مَینُۄں یاد آئُںدا ہَے۔ کلّہ ’ٹِیچرذ ڈے‘ سی۔ جدۄں اسِیں سویر دا سَیشن سماپت کرکے٬ دُپہِر دی رۄٹی مگرۄں اگلے سَیشن لئی پہُںچّے ساں تاں ہر ’اِیئر‘ گرُپّ دے مُکھی نُۄں اٹھّ-اٹھّ مِںٹّ وِچّ آپݨی رِیپۄرٹ دلِیلاں سمیت دیݨ لئی آکھِیا گِیا سی۔ پتا نہِیں کِئۄں٬ ’سٹِیون‘ نیں ’واکر‘ نُۄں پںجّ مِںٹّ وی بۄلݨ ناں دِتّا۔ اُہ وِچارا آپݨی پُۄری گلّ وی ناں کر سکِیا اتے ناں ہی آپݨے گرُپّ دا سارا کیس دلِیلاں سمیت دے سکِیا۔ مِسٹر واکر گُسّے وِچّ تِلمِلاںدا شِشٹاچار دے ناتے اُس سمیں بَیٹھ گِیا۔
اِس مَۄکے سٹِیون نیں ماں بۄلِییاں دی پڑھائی کروائے جاݨ سبںدھّی اُس نیں مَینُۄں وی ٹۄکدِیاں بۄلݨ نہِیں سی دِتّا۔ شائِد میرے نرم٬ ڈرُۄ اتے ہئۄُ-پرے کرن والے سُبھا دے کارݨ۔ سماں دِتّے جاݨدے باوجُۄد٬ میری کۄئی وی دلِیل سُݨن تۄں پہِلاں ہی٬ سارے سکُۄل وِچّ پںجّابی دِییاں کلاساں لئی ہفتے دے چار-چار ’پِیرِیئڈذ‘ دی تھاں دۄ-دۄ کر دِتّے جاݨ دا پھَیسلا ہۄ گِیا۔ میرا بۄلݨا-ٹۄکݨا اتے دلِیلاں دھرِییاں دی دھرِیاں رہِ گئیِیاں۔ ہۄر کی کردا؟ اُہناں دا سِر پاڑدا؟ کِویں؟ جدّ کِہ ایشِیئن ماپِیاں جاں ایشِیئن سںسّتھاواں ولۄں وی اِس سبںدھّی کۄئی پِٹھّ ٹھۄکوِیں سہائِتا نہِیں سی مِل رہی۔ ماپِیاں اتے سںسّتھاواں دی ہمائِت ہُںدّی تاں اُس دے بل-بُۄتے کۄئی جھگڑا وی سہیڑ سکدا۔ بس٬ تِلملائُںدا رہِ گِیا۔ پر ’واکر‘ اِس مِیٹِںگّ وِچّ ہۄئی بے-اِذتی نُۄں ہالاں وی بھُلِیا نہِیں سی۔
کِسے انہۄݨی ہۄݨ دے ڈرۄں مَیں مِسٹر واکر نُۄں ٹھںڈّا کردِیاں سلاہ دِںدّا ہاں: ’بڑے ہی ٹھںڈھّے دِماگ نال گلّ کرِیں٬ گُسّے وِچّا ناں آوِیں۔‘
پر اُہ آکھدا ہَے: ’اجّ تاں اِکّ کھُۄن ہۄ جاویگا۔‘
’کھُۄن؟‘
’ہاں کھُۄن!’
مَیں سمجھ سکدا ہاں کِہ اںگّریجاں دا گُسّے وِچّ آکے جاں آم اِکّ تکِییا کلام ہَے: کھُۄن ہۄ جاویگا۔ جاں کھُۄن کر دِیاںگا۔
پر کھُۄن دی کلپنا نال ہی مَیں کمبّ جاںدا ہاں۔
میذ تے پئی ہفتاواری اکھبار ’ٹِیچرذ‘ چُکّدا ہاں تاں جۄ مِسٹر واکر دے گُسّے والے کلام تۄ بچّ سکاں۔ سۄچدا ہاں ہۄر اُس نال کی گلّ کراں؟ پنّے اُلدّدا ہاں پر اُںجھ سمجھدا ہاں کِہ جیکر مَیں مِسٹر واکر نال ہۄر کُجھّ گلّ کِیتے بِناں اکھبار پڑھن جاں ہۄر کمّ کرن لگّ پِیا تاں میرے متھّے اُتے اسبھّء ہۄݨ دا کلںکّ لگّ جاویگا۔ اُس نُۄں کُجھّ کہِݨ دی لۄڑ وی نہِیں پویگی٬ اُسدِییاں اگّ ورہائُںدِییاں اکھّاں تۄں ہی سبھ کُجھّ سپشٹ ہۄ جاویگا۔
مَیں گلبات دا رُکھ بدلݨ لئی کہِںدّا ہاں: ’مِسٹر واکر! ماسکۄ وِچّ پڑھن والے تیرے پُتّر ’ڈیوِڈ‘ دا کی ہال ہَے؟‘ مَیں جاݨدا ہاں کِہ ہر ماپے واںگ ہی ڈیوِڈ آپݨے پُتّر دا ناں سُݨ کے پرسنّ ہۄویگا۔
ڈیوِڈ دا ناں سُݨدِیاں ہی اُسدے چِہرے اُتے مُسکان وِکھر جاںدی ہَے۔ اُہ کہِںدّا ہَے: ’مِسٹر کپُۄر! اجّ سویرے ہی ڈیوِڈ نال پھۄن اُتے گلّ ہۄئی۔ تَینُۄں پتا اجّ ہی اُہ آپݨی ’رشِیئن‘ دۄست کُڑی نال ڈھائی وجے بائد دُپہِر ’رجِسٹرڈ مَیرِج‘ کر رِہا ہَے۔ کلّہ سویرے چرچ وِچّ وِیاہ ہۄویگا۔‘
اِہ تاں بہُت ہی پرسنّتا دی گلّ ہَے۔ تَینُۄں بہُت-بہُت ودھائی ہۄوے۔‘
’شُکرِییا! مَیں تاں آپ وی وِیاہ تے پہُںچّݨا چاہُںدّا سی پر مَینُۄں سمیں سِر وِیذا ناں مِل سکِیا۔‘ اُسدی آواذ وِچّ دُکھّ اتے لاچاری جھلکی۔ اُںجھ مَینُۄں اُسنے پہِلاں وی دسِّیا سی کِہ اُہ وی کُجھّ دِناں لئی رُۄس ’ماسکۄ‘ جاݨا چاہُںدّا سی اتے اِسے کارن ہی سکُۄل تۄں بائد دے سمیں اُہ ٹَیکسی چلا کے کرائے لئی پَیسے وی اِکٹھّے کر رِہا سی۔
مَیں اُسنُۄں مُڑ چںگّی رَۄں وِچّ لِیائُݨ لئی پُچھِّیا: ’کی تُۄں آپݨی ہۄݨ والی نُۄںہ ویکھی ہَے؟‘
’نہِیں٬ کیول تسوِیر ہی ویکھی ہَے۔ اجّ پھۄن اُتے اُس نال وی گلّ ہۄئی سی٬ بڑی بھلی کُڑی لگّدی ہَے۔ کاش… مَیں وی وِیاہ دے ویلے اُتھّے پُجّ سکدا۔‘
مَیں جاݨدا ہاں کِہ مِسٹر واکر تلاک-شُدا ہَے اتے اُسدی پتنی نیں ہۄر وِیاہ کروا لِیا ہَے پر اُسنے آپݨے پُتّر اتے دھی نُۄں آپُۄں ہی پالھِیا اتے مُڑ کدے وِیاہ ناں کروائِیا۔
’کۄئی گلّ نہِیں٬ بچّے جِتھّے وی رہِݨ کھُش رہِݨ, ماپے تاں اِہۄ ہی چاہُںدّے ہن۔‘
’ہاں٬ مِسٹر کپُۄر تُۄں ٹھِیک آکھدا ہَیں۔ اُںجھ ڈیوِڈ نیں پتّر لِکھِیا سی کِہ اُہ وِیاہ کروائُݨ بائد اتے پڑھائی سماپت ہۄݨ تے اِکّ وار اِںگلَیںڈ ذرُۄر آویگا۔ ویکھِیئے کدۄں آئُںدے نیں؟‘
’اِہ تاں بہُت چںگّی گلّ ہَے۔ سارے مِل بَیٹھ کے تُسِیں کِنّا کھُش ہۄوۄگے؟‘
مِسٹر واکر ہُݨ کُجھّ آم ہالت وِچّ آ گِیا۔ اُسدے چِہرے تے رَۄݨک مُڑ آئی۔ مَینُۄں پرسنّتا ہۄئی کِہ مَیں اُسدا مُۄڈ ٹھِیک کرن وِچّ سفل رِہا۔ اِہ بںدّے دا من وی کِہۄ جِہی شَے ہَے؟ اِسنُۄں پرسنّ جاں دُکھی ہُںدِّیاں دیر نہِیں لگّدی۔ اِہ من ’پل ’چ تۄلا پل ’چ ماسا‘ ہۄ جاںدا ہَے۔ جدۄں من پرسنّ ہُںدّا ہَے تاں اُہ بڑِییاں تۄں بڑِییاں مُسِیبتاں نُۄں وی ناچِیج سمجھدا ہَے۔ جدۄں اپرسنّ ہۄوے٬ گُسّے ہۄوے تاں رائی دا وی پہاڑ بݨ جاںدا ہَے۔ آدمی بھُڑک پَیںدا ہَے۔ تاں پھِر … کی چُپّ کِیتا اتے کِسے نال وی اَۄکھا ناں ہۄݨ والا بںدّا بہادر ہُںدّا ہَے کِہ بُذدِل؟ بہادر چںگّا کِہ بُذدِل؟
مَیں مِسٹر واکر ولاں ویکھدا ہاں۔ ہُݨ اُسدا دھِیان میرے ولاں نہِیں۔ اُہ کُجھّ لِکھݨ وِچّ رُجھّ جاںدا ہَے۔ مَیں ویکھِیا مِسٹر واکر ہُݨے گُسّے وِچّ سی٬ ہُݨ اُہ شاںت ہَے۔ ہُݨے دُکھی سی ہُݨ پرسنّ ہَے۔ سۄچدِیاں سۄچدِیاں ہتھّ ’چ پھڑے ہفتاواری ’ٹِیچرذ‘ دے پنّے پھرۄلݨ لگّدا ہاں۔ اَیچ.اَیم.آئی. اِنسپَیکٹراں اُتے اِکّ مذاکِییا لیکھ تے نذر پئی۔ کُجھّ ستراں پڑھِییاں دِلچسپ لگِّییاں۔ اِکّ ہۄر لیکھ پڑھدِیاں نۄٹس لَیںدا ہاں۔ اِس لیکھ وِچّ ادھِیاپکاں نُۄں کُجھّ سلاہاں دِتِّییاں گئیِیاں ہن۔ سلاہاں چںگِّییاں بھاسِییاں:
’سدا سہی اتے یۄگ پْرشن ہی کرنا چاہِیدا ہَے۔ کِپلِںگّ دا اِہ آکھا ہر اِکّ ادھِیاپک نُۄں ہی نہِیں سگۄں ہر اِکّ بںدّے نُۄں سدا ہی یاد رکھّݨا چاہِیدا ہَے۔ اُہ آکھدا ہَے کِہ آپݨے ستّ اِیماندار سلاہکار ساتھی سدا ہی آپݨے نال رکھّۄ۔ اِہ ساتھی ہن: کی؟ کَۄݨ? کِئۄں؟ کِویں؟ کدۄں؟ کِتھّے؟ اتے کِس؟ اِہناں نال بݨے اتے کِیتے جاݨ والے سُیالاں نال تُسِیں کدے وی دھۄکھا نہِیں کھا سکدے۔‘
اگاںہ چلّ کے لِکھِیا ہَے: ’سدا ہی دُۄجے دے ہاں واچک گُݨاں دی ہی گلّ کرۄ۔ دُۄجے دِییاں کمذۄرِییاں تاں سارے ہی ویکھ لَیںدے ہن پر سُیاد تاں٬ تاں ہی ہَے جیکر دُۄجے دِییاں کمذۄرِییاں نُۄں اݨگَۄلِیاں کرکے اُسدے کُجھّ سد-گُݨاں نُۄں وی ویکھ-بھامپ سکِیئے۔ اِہ کی کِہ آپݨے آپ نُۄں ہی مہتّو دِںدّے رہِیئے۔ دُۄجِیاں نُۄں وی مہتّو دیݨا بݨدا ہَے۔ دُۄجِیاں دے وِچار وی سُݨۄ۔ اُہناں نُۄں اُتساہِت کرۄ۔ بݨدی پرسںسّا وی کرۄ۔ پرسںسّا کرن دا ارتھ چاپلُۄسی جاں چمچاگِری نہِیں ہُںدّا۔ ترک-وِترک کردِیاں آپݨی ہُںدّی آلۄچنا نُۄں وی سہِن کرن دا یتن کرۄ۔‘
ڈا: سَیمِیئۄُل جَۄنسن نیں ٹھِیک ہی تاں کِہا ہَے کِہ آپݨے بۄلے نُۄں تاں بۄلݨ تۄں پہِلاں وِچارۄ ہی پر جدۄں وی آپݨے لِکھے نُۄں مُڑ پڑھۄ اتے پڑھدِیاں تُسِیں کِسے اجِہی ستر جاں پَیراگراپھ تے پُجّۄ جِس سبںدھّی تُہانُۄں لگّے کِہ اِہ بہُت چںگّا ہَے تاں اُس نُۄں تُرںتّ ہی کٹّ دِئۄ۔ میری سمجھ وِچّ اِہ گلّ نہِیں آئُںدی اتے شائِد لیکھک دا مںتّو اِہۄ ہی ہۄوے کِہ اُسدی گلّ نُں پڑھن والا سمجھ ہی ناں پاوے۔
مَیں بچاوِیں نذرے مِسٹر واکر ولاں تکّدا ہاں۔ اُہ لِکھݨ وِچّ وِئست ہَے۔ مَیں لیکھ دے اگلے بھاگ ولاں ہُںدّا ہاں۔ لِکھِیا ہَے: ’آپݨے کدم سںتُّلِت کرۄ۔ بھاویں تُسِیں سۄچ سمجھ کے سبھ کُجھّ سہی تَے کِیتا ہۄوے تاں وی اُس تَے کِیتے ہۄئے پھَیسلے تکّ تُہانُۄں ہی پہُںچّݨا پویگا۔ بہُت گھٹّ لۄکِیں اِہ جاݨ پاںدے نیں کِہ ہر اِکّ چھۄٹی تۄں چھۄٹی سفلتا دے لئی بںدّے نُۄں آپݨی سںتُّلِت شکتی دا ہی پریۄگ کرنا پویگا۔ اِسدے لئی٬ سماں٬ کۄشِش اتے نِئںتّرِݨ دی لۄڑ ہَے۔‘ مَینُۄں اِہ لیکھ چںگّا لگّدا ہَے۔ چھیتِیں چھیتِیں آپݨی آدت انُسار سوَے-سۄدھ لئی سہائِک بݨ سکݨ والی وِچار آپݨی ڈائِری وِچّ لِکھی جاںدا ہاں۔
اگاںہ کُجھّ اجِہا درج ہَے: ’جیکر ہۄ سکے تاں آپݨے مِتّر واہلے بݨائۄ۔‘
مَیں سۄچدا ہاں: میرے تاں مِتّر ہی کۄئی نہِیں۔ کِئۄں نہِیں؟ کدے سۄچِیا ہی نہِیں۔
اگاںہ درج ہَے: ’پر اِس وِچّ تُہانُۄں بہُتی سفلتا نہِیں مِلیگی۔ چلۄ ناں مِلے پر گھٹّۄ گھٹّ وَیری تاں گھٹّ ہی بݨائۄ ناں۔ پر وَیری وی آپݨے آپ ہی بݨدے جاݨگے۔ بِناں کِسے کۄشِش دے۔ آپݨے نِتّ دے وِئُہار سمیں٬ آپݨے آپ اُتے وی ہسّݨ دی کلا سِکھݨی چاہِیدی ہَے۔ آپݨے مِتّراں دے ہی نہِیں سگۄں آپݨے وَیرِییاں دے وِچاراں تۄں وی جیکر کُجھّ سِکھِیا جا سکے تاں دیر نہِیں کرنی چاہِیدی۔‘
مَیں تیذ رفتار نال پڑھ رِہا ہاں اتے نۄٹس وی تِیار کر رِہا ہاں۔ لیکھ لمبّا ہَے جِناں کُ پڑھ سکِیا ہُݨ پڑھ لواںگا باکی پھِر سہی۔ پھِر اجّ ڈِیئۄُٹی ڈے وی ہَے۔ ہالاں کُجھّ سماں ہۄر باکی ہَے کِہ تِکھّی٬ تلخ اتے رۄئب بھری چِیکوِیں آواذ کنّی پَیںدی ہَے:
“مِسٹر کپُۄر! ڈَۄںٹ اِیئۄُ نۄ اِیئۄُ آر آن ڈِیئۄُٹی ٹُۄ ڈے؟‘
مَیں تْربھک جاںدا ہاں۔ اِںجھ دی آواذ وِچّ تاں اساں ادھِیاپکاں نُۄں کدے سکُۄل دے بچِّیاں نال وی بۄلݨ دی آگِیا نہِیں اتے اِہ کُرکھّت بۄل …?
مَیں سِر چُکّ کے ویکھدا ہاں۔ اِہ مِ: سٹِیون ہی ہَے۔ مَیں جاݨدا ہاں ہالاں وی ڈِیئۄُٹی آرمبھّ ہۄݨ وِچّ دس مِںٹّ باکی رہِںدّے ہن۔ اِہ تاں ہَے ہی بدتمِیذ۔ اِس ہرامذادے دی اِہ جُرّئت؟ اِسنے کلّہ وی ٹِیچرذ ڈے سمیں میری بے-اِذتی کِیتی۔ کلّہ مَینُۄں بۄلݨ ہی ناں دِتّا۔ میرے پڑھائے جاݨ والے وِشے ’پںجّابی‘ نال وی ودھِیکی کِیتی۔ ٹائیِم ٹیبل تۄں پںجّابی دے دۄ ’پِیرِیئڈ‘ گھٹا دِتّے۔ میری ہی نہِیں سگۄں مِ: واکر دی وی بے-ہُرمتی کِیتی۔ میرے ’ستِّیں کپڑِیں‘ اگّ لگّ جاںدی ہَے۔ میرا رۄہ جاگ جاںدا ہَے اتے میرے بۄلاں وِچّۄں وی اگّ دے بھامبڑ مچّ اُٹھّے:
’اِیئۄُ بلڈّی باسٹرڈ! دیئر اِذ سٹِل ٹَینّ مِںٹّس لَیپھٹ پھار آئۄُٹسائیِڈ ڈِیئۄُٹی۔ ڈۄںٹ اِیئۄُ نۄ ہائۄُ ٹُۄ بِیہیو اَیںڈ ٹَۄک اِن اے سَیںسِیبل سِولائیِذڈ مَینّر؟‘
مَیں لگّبھگ چِیکھدِیاں اتے ’ہفتاواری ٹِیچرذ‘ وگاہ کے ٹیبل تے ماردِیاں اُس ولاں ودھِیا۔ مَیں ویکھِیا کِہ میری کڑکوِیں آواذ سُݨ کے مِ: سٹِیون ہکّا-بکّا رہِ جاںدا ہَے۔ میرے لاگے بَیٹھا مِ: واکر جھٹّ اُٹھِیا۔ اُس میرِییاں اکھّاں وِچّ سچمُچّ ہی اُتر آئے کھُۄن نُۄں پہِچاݨدِیاں اچمبھّے وِچّ ویکھِیا۔ اتے پھِر مِسٹر سٹِیون دا کتل کرن دا بِیان دیݨ والے مِسٹر واکر نیں مَینُۄں آپݨِییاں باہاں وِچّ گھُٹّ کے جکڑدِیاں اِکّ پاسے کر دِتّا۔ مَیں مہِسُۄس کِیتا کِہ میری چھاتی تݨّ چُکّی ہَے اتے ’مَیں‘ ہُݨ ڈرُۄ٬ بُذدِل اتے نرم سُبھا دا نہِیں رِہا۔
مِ: واکر نُۄں ٹھںڈھِّیاں رہِݨ لئی دِتِّییاں میرِییاں سارِییاں سمجھَۄتِییاں اتے سوَے-سۄدھ لئی ’ہفتاواری ٹِیچرذ‘ وِچلِییا لِکھِییاں ستراں میرا مُۄںہ چِڑائُںدِیاں پُچھّ رہِییاں پرتِیت ہۄئیِیاں: تُۄں جِیون وِچّ سفل ہَیں جاں ا-سفل؟ آپݨی اِس سفلتا جاں ا-سفلتا تے پرسنّ ہۄویںگا جاں ماتم کریںگا؟
***