آپۄدھاپی مچّ گئی جھُۄٹھ بدی کھُدگرذِییاں

سبھ دی ساںجھی پھَۄذ دا شہِر 'تے ہلّا ہۄ گِیا

میرے ویںہدِیاں ویںہدِیاں بھیت نہِیں کِئۄں ہر کۄئی

وسدے رسدے شہِر وِچ کلّا کلّا ہۄ گِیا

بِرتی جِہی بِکھیردا لگّی ٹیک اُکھیڑدا

سُرت بھُلائی جاںودا اکھِّیں گھٹّا پاںودا

کپّڑ-لِیڑ اُڈاںودا جھکھّڑ آئِیا لامبھ دا

مَیں تاں سبھ کُجھ سامبھدا یارۄ جھلّا ہۄ گِیا

بِیتے دا ناں ذِکر کر بس تُۄں اگلا پھِکر کر

پُںگّری پَۄدھ سمبھّال تُۄں مر ناں مردے نال تُۄں

ہُݨ کی بہِ کے رۄوݨا گم دی چکّی جھۄوݨا

جِہڑا کُجھّ سی ہۄوݨا اُہ تاں ملّا ہۄ گِیا

سِم سِم برپھاں ڈھلدِییاں نِم نِم پاݨی وہِ رہے

چھم چھم کݨِییاں ورہدِییاں جھِم جھِم رِشماں کردِییاں

کی سُݨنے اُپدیش مَیں مُلّاں دے آدیش مَیں

آلم دا سںگِّیت ہی میرا الّا ہۄ گِیا