کئی سالاں دی گلّ ہَے٬ اسِیں پرِوارِک مَیمبراں سمیت کشمِیر ٹُۄر ’تے گئے۔ لگبھگ 5-6 دِناں دا ٹُۄر سی۔ اسِیں سارے اِنۄوا گڈّی وِچّ سوار سی۔ بچِّیاں سمیت اسِیں کۄئی اٹھّ-نَۄں جݨے سی۔ کشمِیر جاݨ دا اِکّ تاں اِہ کارن سی کِہ جُۄن دِییاں چھُٹِّییاں سی۔ اِکّ ڈِئۄُٹی تۄں راہت٬ دُۄجا گرمی تۄں راہت مِلݨ کارن دۄہرا فائِدا جاپ رِہا سی۔ اِکّ کارن اِہ وی سی کِہ میرے پاپا مِلٹری وِچّ ہۄݨ کارن کشمِیر وِچّ وکھّ-وکھّ تھاںواں ’تے تکرِیبن دس سال رہے۔ اسِیں وی چھۄٹے ہُںدّے کشمِیر وِچّ کئی مہِینے بٹۄٹ رہِکے آئے سی۔ اُدۄں پاپا جی سانُۄں شْرِینگر اتے ہۄر تھاںواں ’تے گھُما کے وی لِیائے سن۔ ڈلّ لیک وِچّ لئے کِشتی دے جھُۄٹے یاد سن۔ جھِیل دا کل-کل کردا پاݨی اتے شِکارِیاں دی یاد ذِہن وِچّ سمائی ہۄئی سی۔ بھدروا دے راجماںہاں دی انۄکھی کھُشبُۄ دے تاں کہِݨے ہی کی سن۔ اُتھّۄں لِیاںدے راجماںہ جدۄں ماں پِںڈّ وی کُکّر وِچّ بݨائُںدی سی تاں گلی وِچّ کھُشبُۄیاں کھِںڈّ جاںدِییاں سن۔ دِیار دے لمّے درکھّت اکاشاں نُۄں چھُۄںہدے جاپدے سی۔ سۄ اِنہاں یاداں نُۄں تاذا کرنا٬ اُنہاں تھاںواں دا انںدّ ماݨنا وی کشمِیر جاݨ دا اِکّ کارن سی۔

ہۄئِیا اِئۄں کِہ اسِیں رستے وِچّ اِکّ تھاں ’تے رُک گئے۔ اُتھّۄں پھۄٹۄیاں کھِچّݨ لئی بہُت ودھِییا دْرِش سی۔ دُۄجا سانُۄں کُچھ کشمِیری کُڑِییاں مِل گئیِیاں۔ اُنہاں نیں سِراں ’تے بہُت سۄہݨے ترِیکے نال چُنِّییاں بنّہِییاں ہۄئیِیاں سی۔ اسِیں اُنہاں نال گلّاں کرن لگّ پئیِیاں۔ اُنہاں نیں ساڈے وی سِراں اُتّے اُسے ترِیکے نال چُنِّییاں بنّہ دِتِّییاں۔ اسِیں اُنہاں نال وی پھۄٹۄیاں کھِچّا لئیِیاں۔ پھۄٹۄیاں کھِچّ کے اسِیں اُتھّۄں تُر پئے۔

اجے اسِیں کُچھ دُۄر ہی گئے سی کِہ اِہ وڈّی ساری گڈّی ساڈا پِچھّا کردی جاپی۔ اُدۄں کشمِیر دے ہالات بہُتے سُکھاویں نہِیں سی۔ اسِیں ڈر گئے کِہ لئۄ بئی اجّ تاں گئے۔ اسِیں کار بھجا لئی۔ اُنہاں نیں وی بھجا لئی۔ اِنا ہی نہِیں٬ اُہ ساڈی کار ولّ اِشارے وی کر رہے سی۔ کافی دیر تک اسِیں اُنہاں نُۄں ڈاہ ناں دِتّی۔ پھِر اِکّ تھاں اجِہا آئِیا کِہ اُنہاں نیں ساڈی کار کرَۄس کر لئی تے آپݨی گڈّی ساڈے اگّے کھڑھی کر لئی۔ ہُݨ تاں ساڈے کۄل رُکݨ تۄں بِناں کۄئی چارا ہی نہِیں سی۔ اسِیں رُک کے اُنہاں ولّ دیکھݨ لگّ پئے۔ اُنہاں وِچّۄں اِکّ نیں آپݨے ہتھّ وِچّ پرس لَے کے ہِلائُںدِیاں کِہا٬ “بھَیݨ جی اِہ آپ کا ہَے؟”

اسِیں اُسے ویلے آپݨا پرس پچھاݨ لِیا۔ اُنہاں سانُۄں پھِر کِہا٬ “تُسِیں جِتھّے رُکے سی٬ اُتھّے رکھّکے بھُلّ آئے۔ اسِیں دیکھ رہے سی کِہ تُہاڈے تۄں بِناں اُتھّے ہۄر کۄئی نہِیں سی۔ اسِیں کدۄں دے تُہاڈا پِچھّا کردے آ رہے ہاں٬ ہالاںکِہ اسِیں تاں پِچھّے اُۄدھمپُر جاݨا سی۔ ساڈے کۄل اُنہاں دا دھنّواد کرن لئی کۄئی شبد نہِیں سی۔

اِنا ہی نہِیں کِہ اُہ میری بھابی دا پرس سی۔ سارے پَیسے اُس وِچّ ہی سن۔ دُۄجی گلّ٬ ڈائِمںڈّ دے ٹَۄپس اتے اںگُّۄٹھی بھابی گلتی نال پرس وِچّ پا لِیائی سی۔ اسِیں اُنہاں فرِشتِیاں ورگے لۄکاں دی بدَۄلت کئی لکھّ دے نُکسان تۄں بچ گئے سی۔ اُنہاں نُۄں دِلۄں دُیاواں دِںدّے اسِیں آپݨے رستے پَے گئے۔

* * * * *