کِسے تھاں نُۄں بھاگ ہُںدّے ہن کِہ اُتھّے سدا ہی رَۄݨکاں لگِّییاں رہِںدِّییاں ہن۔ جدۄں دا پِچھلے چار کُ سالاں دا آہ سںتّرِیاں والا باغ لِیا اُس دِن تۄں لَے کے اجّ تکّ شائِد ہی کۄئی ویلا ہۄوے جدۄں مَیں اِتھّے ہۄواں تے پْراہُݨے ناں آئُݨ۔ سۄ اجّ وی پہِلاں سمرالے والا چھۄٹا وِیر تیجِںدّر آپݨے پرِوار نال آ گِیا۔ اُہ گِیا تاں جسوِںدّر اتے چِیما بائی آ گئے۔ نال اُہناں دے اَیڈِیلیڈ والا وِکی بائی وی سی۔ مُکّدی گلّ بٹھِںڈّے آلھی چاہ دی پتِیلی ٹھںڈھّی نہِیں ہۄݨ دِتّی سارا دِن۔

دُۄجے پاسے سںتّرِیاں دی تُڑوائی چلّ رہی سی۔ اَیتکِیں کامِیاں دی گھاٹ کارن کافی دِکّتاں آ رہِییاں ہن۔ جِہڑا کمّ دۄ دِناں 'چ ہۄ سکدا سی اُس لئی دُگّݨے پَیسے تے ہفتے لگّ رہے ہن۔ جے اٹھّ دسّ کُ کامے لگّے ہۄݨ تاں بِنّ چکّ-دھر کردے ٹرَیکٹر والے دی آتھݨ نُۄں بھُۄتنی بھُۄلا دِںدّے ہن۔ اجّ سِرف تِنّ کُ کامے سن تے آپاں وی وکت جِہا پاس کر رہے سی۔ پر آتھݨے جِہے جدۄں مَیں کتاراں 'چۄں بِنّ باہر کڈھّ رِہا سی تاں اچانک دۄ ادھکھڑ جِہی اُمر دے گۄرے سںتّرِیاں دے وِچ وڑے پھِرن۔ اِتھّے ذِکریۄگ ہَے کِہ آسٹْریلِییا 'چ بِناں اِجاذت دے کۄئی کِسے دے کھیت 'چۄں لںگھّدا وی نہِیں۔ اُہناں مَینُۄں دیکھ کے ہتھّ چکِّیا۔ آپاں وی اِہ سۄچ کے ٹرَیکٹر بںدّ کر لِیا کِہ لگدا ہۄر پْراہُݨے آ گئے! مَیں ٹرَیکٹر تۄں اُتّر کے اُہناں کۄل آ گِیا۔ اُہناں 'چۄں اِک کہِںدّا ماف کرنا اسِیں تاں کمّ چلدا دیکھ کے ہسّدے ہسّدے ایدھر نُۄں آ گئے۔

میرے 'کۄئی ناں' کہِݨ تے جدۄں نُۄں اُہ گلّ اگّے تۄردے میرے ذِہن 'چ اچانک دۄ گلّاں چیتے آ گئیِیاں۔ اِک تاں اِہ کِہ شِکار آپ ہی پِںجّرے 'چ آ گِیا۔ اُہناں نُۄں نہِیں سی پتا کِہ مَینُۄں جے دۄ کُ گھںٹّے مغذ کھاݨ نُۄں سرۄتا ناں مِلے مَیں تاں بھُکھّا مر جاواں۔

دُۄجے مَینُۄں پںجّاب دے اُس بُرے دَۄر دی گلّ چیتے آ گئی جدۄں پںجّاب دی جوانی نُۄں سرکار گِرجھاں واںگ پَیںدی سی۔ ویلے-کُویلے تاں دُۄر دی گلّ دِن ڈھلدے وی کۄئی پرِوار آپݨے جوان پُتّر نُۄں باہر ناں جاݨ دِںدّا۔ پر جوانی اتھّری ہُںدّی ہَے اُہ کِتھّے رۄکِیاں رُکدی۔ اِک دِن میرا ہاݨی بھُۄیا دا پُتّ ببّی چٹھّا اتے اُہدے مِتّر نِیٹا سردار اتے شیکھر تلوںڈّی جۄ اجّ کلّہ اِک ستھاپِت گِیتکار ہَے۔ 'سابۄ کی تلوںڈّی' دے باہر-باہر اِک مَیدان 'چ کسرت کرن بہانے اِکٹھّے جا پُجّے۔ مَیدان دے دکھّݨ آلھے پاسے سی.آر.پی.اَیپھّ. دا کَیمپ لگِّیا ہُںدّا سی۔ کَیمپ چۄں کُکّر دِییاں سِیٹِییاں سُݨ کے ببّی کہِںدّا آجۄ اۄئے فَۄجِییاں کۄلۄں مِیٹ-شِیٹ کھا کے آئیِئے۔ نِیٹا بائی کہِںدّا اُہ تاں کِتے تیرا کَۄلا ناں بھر دیݨ, مروائیںگا کِہ؟ پر گلّاں باتاں 'چ ببّی نُۄں جِتّݨا اَۄکھا٬ سۄ اُس نیں دۄ چار اُداہرناں مَۄکے تے گھڑ سُݨائیِیاں تے چلۄ جی گلّاں کردے کرائُںدے اُتھّے پہُںچّ گئے۔ سی.آر.پی .آلھِیاں نیں اݨجاݨ جِہے گبھّرُۄ نِدھڑک ہی کَیمپ 'چ وڑدے دیکھ بںدُّۄکاں تݨ لئیِیاں , کہِںدّے کر لوۄ اۄئے ہتھّ کھڑھے۔ دۄ چار کُ مِںٹّاں 'چ جدۄں اُہناں آلھے دُیالھے گیڑے جِہے کھا کے دیکھِیا وی لگدے تاں شرِیفذادے ہی آ٬ اُہناں دا افسر گڑھک کے بۄلِیا کِس کے آدمی ہۄ؟ کِس نیں بھیجا تُمے کَیمپ مَیں؟ تُماہرے ہتھِیار کہاں ہَے؟ چَۄدھرِییاں دے مُںڈّے شیکھر نیں سۄچِیا کِہ چلۄ افسر دی ہِںدّی دا جواب اِہناں 'چۄں مَیں ہی ودھِییا دے سکدا۔ تاں افسر نُۄں مُخاتب ہُںدِّیاں کہِںدّا جناب ہم تۄ اُۄںئی ہاستے-ہاستے اِدھّر کۄ چلے آئے۔ نِیٹا سردار وِچۄں ٹۄکدا کہِںدّا اُۄئی تاں نہِیں آئے جی آہ چٹھّا لَے کے آئِیا٬ کہِںدّا تُسِیں مِیٹ بہُت سواد بݨائُںدے ہۄ تے کھاݨ نُۄں وی وڈّے-وڈّے کَۄلِیاں 'چ دِںدّے ہۄ۔ سارِیاں دے ہاسے نیں ماہَۄل خُشگوار کر دِتّا تے سانُۄں تاء ذِںدّگی لئی اِہ ڈائِلاگ مِل گِیا۔ اکسر ہُݨ وی جدۄں اسِیں جُںڈّی دے یار اِکٹھّے ہُںدّے ہاں تاں اِس گلّ دا ذِکر کرنا نہِیں بھُلّدے کِہ "اُۄںئی ہاستے-ہاستے اِدھّر کۄ چلے آئے۔"

کھڑھ جۄ یار! میرے 'چ وی اِہ کمی آ۔ وِشے تۄں بھٹک جاݨا۔ گلّ رِورلَیںڈ تۄں تۄر کے ساڈھے تِنّ دہاکے پِچھّے 'تلوںڈّی سابۄ کی' لَے وڑِیا۔ چلۄ مُدّے تے آئُںدے ہاں۔ جدۄں مَینُۄں اہِساس ہۄئِیا کِہ اِہ سجّݨ وی اُۄئی ہاستے-ہاستے آپݨے کۄل آ ہی گئے ہن تاں اِہناں دی سیوا کرنی بݨدی ہَے۔ مِیٹ دے کَۄلے نہِیں تاں آپاں چاہ پاݨی تاں چھکا ہی سکدے ہاں۔ جدۄں مَیں اُہناں نُۄں کِہا کِہ میرا ناں مِںٹُّۄ براڑ ہَے تے دسّۄ٬ مَیں تُہاڈی کی سیوا کر سکدا ہاں۔ تاں٬ مَینُۄں اُہناں چۄں اِک نیں آپݨا نام جَۄن اتے دُۄجے نیں پال دسّدِیاں٬ کہِںدّے اسِیں سَیلانی ہاں پچھّمی آسٹْریلِییا تۄں آئے ہاں۔ پرتھ تۄں وی اگاںہ نَیرۄجن شہِر دے لاگے پِسیوِل ساڈا پِںڈّ ہَے۔ گھرۄں نِکلِیاں نُۄں تاں کئی ہفتے ہۄ گئے پر اِتھّے پِچھلے دۄ کُ دِناں تۄں تُہاڈے اِس پِںڈّ دے کَیریوان پارک 'چ ٹھہِرے ہۄئے ہاں۔ اسل 'چ کِتّے وجۄں اسِیں وی کِسان ہاں۔ سۄ کِسانِیئت دا رِشتا سانُۄں کھِچّ کے تیرے ٹرَیکٹر دی آواذ کۄل لَے آئِیا۔ (اِتھّے ذِکریۄگ ہَے کِہ اِہ کَیریوان پارک میرے کھیت دی چڑھدے پاسے آلھی گُٹھّ دے نال لگدا۔)

اُہناں دی اِہ کھِچّ میرے وی دھُر اںدّر تکّ لہِ گئی۔ اِک-اِک کر کے اُدھّڑن لگّ پئے اسِیں تِنّے۔ وپارِییاں کۄل وپار دِییاں گلّاں٬ جُیارِییاں کۄل جُۄئے دِییاں تے کِسان دُنِییا دے بھاویں کِسے وی کۄنے 'چ ہۄوے اُہناں کۄل اکھِیر بہُمُلِّییاں فسلاں دی پَیںدی گھٹ کِیمت دِییاں گلّاں٬ دِنۄں دِن ہُںدّی مہِںگّی مذدُۄری دِییاں گلّاں اتے اکھِیر سرکاراں لئی بددُیاواں ہی ہُںدِّییاں ہن۔

جَۄن جۄ کِہ بھیڈاں دا پھارم چلائُںدا ہَے کہِںدّا پِچھلے ورہے اِک بھیڈ دی مُنائی ڈُۄڈھ ڈالر سی تے اَیتکِیں ساڈھے چار دِتّے آ مَیں۔ کاماں تاں آتھݨ نُۄں دۄ سَۄ بھیڈاں مُنّ کے اٹھّ-نَۄں سَۄ بݨا لَیںدا تے ساڈے سارا سال بھیڈاں نال گھُل کے وی پلّے ایدُۄں گھٹّ پَیںدے ہن۔ پال جۄ کِہ کݨک اتے سرہۄں آدِ دی کھیتی کردا کہِںدّا٬ کارپۄریٹ گھراݨے سِرے دی اتے اِک سار فسل بھالدے آ۔ کۄئی پُچھّے اُہناں نُۄں وی اِہ کِہڑا کِسے فرمے 'چ پا کے بݨدی آ اِہ تاں کُدرت دی کھیڈ آ مۄٹی برِیک وی ہۄ سکدی ہَے تے وِںگّی ٹیڈھی وی ہۄ سکدی ہَے۔ مَیں وِچّے ٹۄک کے کِہا ہاں آہی کسُۄر اَیتکِیں ساڈِییاں مِرچاں تۄں ہۄ گِیا اُہ تھلۄں چُںجھّ جِہی وِںگّی کر گئیِیاں تے بذار آلھے کہِںدّے اِہ تاں کِسے کمّ دِییاں نہِیں بِنّ 'چ مارۄ۔ ہار کے کھڑھِییاں واہُݨِییاں پئیِیاں۔

جَۄن کہِںدّا لۄک خبراں سُݨ کے پُچھّ لَیںدے ہن کِہ اَیتکِیں تاں کݨک دا بھاء 280 ڈالر نُۄں ٹن ہَے٬ سۄہݨے پَیسے بݨ گئے ہۄݨگے؟ پر اُہناں نُۄں کی دسِّیئے وی 280 نُۄں تاں اُہ کݨک وِکدی آ جۄ دیکھݨ نُۄں بسّ مۄتِییاں ورگی ہۄوے۔ پر جدۄں پکّی فسل 'تے چار کݨِییاں پَے جاںدِیاں ہن تاں اُہ بھاء چ پںجّاہ فِیسدی کاٹ لا کے لَیںدے ہن۔ اتے جے تھۄڑھا جِہا ودھّ مِیںہ پَے جاوے پکّی فسل 'تے٬ تاں پہِلی گلّ تاں فسل ہی ادھّی ہُںدّی ہَے تے جِہڑی ہُںدّی ہَے اُس نُۄں خرِیدݨ تۄں ناںہ کر دِںدّے ہن تے اُہ رہِ جاںدی ہَے پشُۄیاں دی خُراک دے بھاء دی۔ آخِر نُۄں کِسان اُتاںہ نُۄں مُۄںہ چکّ کے کہِںدّا رہِ جاںدا کِہ جدۄں لۄڑ سی کݨِییاں پائیِیاں نہِیں تے جدۄں چار داݨے پکّے تاں تیرے یاد آ گِیا۔

گلّاں کردے-کردے اُہ کہِںدّے تُہاڈے پاݨی دا کی سادھن آ۔ مَیں کِہا آجۄ اُدھّر مۄٹر آلھے پاسے نالے تُہانُۄں بٹھِںڈّے والی چاہ بݨا کے پِیائُݨا۔ کہِںدّے نہِیں اسِیں تیرا کمّ نہِیں کھڑھائُݨا تُۄں اںدّرۄں سانُۄں گالھا دیویگا کِہ وِہلڑ آ گئے کمّ رۄکݨ۔ مَیں کِہا نہِیں بھلے مانسۄ مَیں تاں شُکر منائِیا تُہاڈے آئُݨ تے۔ مَیں اُتھّۄں کُجھ سںتّرے تۄڑ کے مذاک 'چ کِہا کِہ پہِلا تُسِیں ہاستے-ہاستے اِدھّر آئے سی ہُݨ آہ کھاںدے-کھاںدے میرے مۄٹر والے کۄٹھے تے آجۄ بہِ کے ہۄر دُکھّ-سُکھّ کراںگے۔ اُہناں نیں اِک-اِک سںتّرا پھڑ لِیا تے اِک-اِک جیب 'چ پا کے کہِںدّے ساڈے گھر والِییاں وی نیں نال اسِیں جا کے اُہناں نُۄں دیواںگے۔ مَیں کِہا کۄئی ناں جاںدے اُہناں لئی جھۄلی بھر کے ہۄر لَے جائِئۄ۔

چلۄ اُہ کھیت دی دکھّݨی گُٹھّ تے بݨی مۄٹر ولّ تُر پئے تے مَیں ٹرَیکٹر نال دُۄجا بِنّ چُکّݨ تُر پِیا۔ اسِیں اِکٹھّے جِہے مۄٹر تے پُجّے مَیں چاہ بݨائُݨی چاہی کہِںدّے نہِیں اسِیں اجّ آپݨِییاں گھر والِییاں نال کِتے شام دا کھاݨا کھاݨ جاݨا٬ سۄ ہالے اِتھّے ہی ہاں اِک دۄ دِن٬ چاہ پھیر پی کے جاواںگے۔ کُجھ دیر گلّاں مار لَیںدے ہاں ہۄر۔

مَیں چھیتی دِنے مںجّا ڈھائِیا تے کۄل دۄ کُرسِییاں کر لئیِیاں۔ جَۄن کُرسی تے بہِ گِیا پر پال مںجّے نُۄں دیکھ بڑا خُش ہۄئِیا کہِںدّا اِہ بڑا ودھِییا ہَے۔ تے اُہ آ کے میری پَیںد اُتّے بَیٹھ گِیا۔ مَیں کِہا پَیںد تے کاہنُۄں بہِݨا٬ ایدھر نُۄں ہۄ جا۔ اُہ کہِںدّا کِئۄں اِتھّے کی آ؟ مَیں ہُݨ اُس نُۄں کی دسّاں وی ساڈی وڈّی امبّۄ کہِںدّی ہُںدّی سی بئی آئے مہِمان نُۄں پَیںد تے نہِیں بہائُںدے ہُںدّے٬ اِہ اُس دا نِرادر ہُںدّا۔ مَیں پال نُۄں کِہا آرامدائِک نہِیں ہۄویگی سۄ تُۄں جا کے کہیگا کِہ پںجّابِییاں دے مںجّے 'تے بَیٹھݨا تاں بہُت اَۄکھا۔ گلّ مںجّے دی تُر پئی اُہناں دی جِگِیاسا سی کِہ اِہ کِتھّے٬ کِئۄں اتے کاہتۄں ورتدے ہن؟ مَیں سۄچِیا جے ذِیادا کھُلّہ کے دسّݨ لگّ پِیا تاں میری اںگّریذی مُکّ جاݨی آ۔ سۄ ایس رسّے دی سِرے آلھی گںڈھّ اِہ ہَے کِہ جدۄں اسِیں اِس تے بہِ جاںدے ہاں تاں بائی مکھّݨ براڑ دی لِکھت واںگ آپݨے آپ نُۄں نواب جِہا سمجھݨ لگّ پَیںدے ہاں۔ اُہ ہَیران جِہے ہۄ کے کہِںدّے تُۄں کہِںدّا کِہ اِہ مںجّا ہر گھرے ہُںدّا اتے اِک گھرے کئی-کئی ہُںدّے آ؟ مَیں کِہا ہاں۔ اُہ کہِںدّا پھیر تاں "Too Many" نواب ہۄݨے آ تُہاڈے پںجّاب 'چ تاں! اِہ کہِ کے ذۄر دی ہسّ پئے۔ مَیں کی دسّاں کِہ بسّ آہ نوابی والا بھرم ہی تاں ہَے ساڈے پلّے!

ماہَۄل ہلکا پھُلکا بݨ گِیا سی پر اُہ بَیٹھݨ دی تھاں اچّوِیں جِہی کر رہے سن تے بار بار کہِ رہے سن اسِیں تیرا کمّ کھڑھا دِتّا٬ سانُۄں ہُݨ جاݨا چاہِیدا۔

مَیں گلّ چھیڑی پچھّمی آسٹْریلِییا دے اِک وڈّے ذِمِیںدار تے 'سپڈّ شَیڈّ' جرنل سٹۄراں دی لڑی دے مالک ٹۄنی گُلہاٹی بارے۔ جدۄں مَیں جاݨنا چاہِیا تاں اُہ کہِںدّے بںدّے دی سِرڑ اتے مِہنت وڈّے-وڈّے پہاڑ چِیر دِںدّی ہَے۔ ٹۄنی نیں جِتھّے مُفت 'چ آلُۄ وںڈّ کے وڈّے گھرانِیاں نُۄں وکت پا دِتّا سی٬ اُتھّے سرکار دی دھَۄݨ 'تے گۄڑھا رکھّ کے آپݨی ہۄںد منوائُݨ 'چ وی کامیاب ہۄئِیا۔ اُہ اسل چ اِک دلیر٬سادا اتے مِہنتی اِنسان ہَے تے اجّ وی تُسِیں اُس نُۄں کالی لمّی نِکّر پائِیا آپݨے کِسے کھیت جاں وپار 'تے مِہنت کردا دیکھ سکدے ہۄ۔ بھاویں ہُݨ اُہ اِک سامراج دا مالک ہَے پر اُس نیں کدے آپݨے پَیر ذمِین تۄں نہِیں چکّے۔ (اِتھّے ذِکریۄگ ہَے کِہ ٹۄنی اِک سدھارن ذِمِیںدار سی تے اُس نیں آپݨی مِہنت نال اُگائی فسل مںڈِّییاں 'چ رۄلݨ دی تھاں سِدھّی لۄکاں 'چ مُفت وںڈّݨ نُۄں ترجِیہ دِتّی تے اجّ اُہ 'سپڈّ شَیڈّ' ناں دے سٹۄراں دی اِک لڑی دا مالک ہَے جِس وِچ تُسِیں سِدھّے کھیتۄں پَیدا کِیتِییاں تاذِییاں چِیذاں بِنا وِچۄلِیاں دے مُنافے تۄں خرِید سکدے ہۄ)

تُردے تُردِیاں نُۄں مَیں پُچھِّیا کِہ تُہاڈے پچھّمی آسٹْریلِییا 'چ تاں سی.بی.اَیچّ. گرُپّ کِساناں دا آپݨا گرُپّ ہَے تے مَیں سُݨِیا جدۄں دا اُہ ہۄںد 'چ آئِیا کِسان سَۄکھے ہۄ گئے؟ کہِںدّے! ہُںدّا سی کدے٬ ہُݨ تاں بلڈّی کارپۄریٹ گھرانِیاں دے ہتھّ چڑھ گِیا۔ ہُݨ تاں جۄ اُہ کہِںدّے آ اُہی کردے آ۔ میرے مُۄںہۄں اچنچیت نِکل گِیا کِہ اچھّا اِتھّے وی اڈانی تے امبّانی آ گئے۔ اُہ میرے ولّ اجِیب جِہا مُۄںہ بݨا کے کہِںدّا نہِیں 'تُہاڈا' اڈانی تاں کۄلے دِییاں خاناں 'چ مُۄںہ ماردا پھِردا۔ اِتھّے تاں کݨک اتے دالاں 'چ ہۄر ہی اڈانی پَیدا ہۄئے پھِردے ہن۔ پِچھلے دِناں 'چ سی.بی.اَیچّ. گرُپّ بارے کافی کُجھ چںگّا سُݨِیا سی پر کہِںدّے ہن کِہ راہ پئے جاݨِیئے جاں واہ پئے۔ جَۄن کہِںدّا مَینُۄں تاں لگدا گِیان ساڈی کُیالِٹی لائیِف نُۄں کھا گِیا۔ ساڈے پِئۄ دادے انپڑھ سن۔ اُہناں کۄل بھاویں وسِیلِیاں دی گھاٹ سی پر چںگّی سِہت اتے شاہی ذِںدّگی سی۔ جَۄن دِییاں گلّاں دا درد اجّ کل پڑھ-لِکھ گِیانوان کہائُںدی پِیڑھی 'تے سوالِییا نِشان لا رِہا سی۔

اڈانی دی گلّ آئُݨ تے مَیں کِہا کِہ اُہ تاں وپاری آ پر جِس نیں اُس نُۄں اِہ وݨج شُرُۄ کروائُݨ 'چ دلالی کھادھی ہَے اُس دا تاں چھیتی ہی مُۄںہ کالا ہۄویگا۔ کِئُںکِہ میرا منّݨا ہَے کِہ کہاوتاں کدے جھُۄٹھِییاں نہِیں ہُںدِّییاں۔ اُہ ہَیران جِہے ہۄ کے کہِںدّے تُۄں جاݨدا اُس دلال نُۄں؟ مَیں کِہا ہاں اُسے دے ستائیں ساڈے کِسان نُۄں وی ستّ مہِینے ہۄ گئے سڑکاں تے رُلدے نُۄں۔ اُہ کہِںدّے کی اِہ سچّ ہَے کِہ اُہ سِرف دۄ گھرانِیاں دا پْردھان مںتّری ہَے۔ مَیں کِہا نہِیں اِہ سچّ نہِیں اسل 'چ تاں اُہ سارے بھارت دا پْردھان مںتّری ہَے پر پالتُۄ سِرف دۄ گھراں دا۔ دِلّہی دِییاں سرہدّاں تے بَیٹھے کِساناں دی گُۄںجھ اِہناں دے کنّاں تکّ پہِلاں ہی پُجّ چُکّی سی۔

جَۄن تے پال سِر مار کے (گۄرِیاں دا کِسے گلّ پْرتی ہمدردی جتائُݨ دا اِہ وکھّرا اںدّاذ ہَے) آپݨے بھاو پْرگٹائُںدے ہۄئے واہے واہݨ وِچ دی تُر پئے۔ مَیں نال تُر پِیا گِٹھّ گِٹھّ لمِّییاں مِرچاں مِٹّی 'چ دبِّییاں دیکھ کے کہِںدّے اچھّا ہُݨ اِتھّے دفنا دِتِّیاں وِںگِّییاں مِرچاں؟ اِہ سُݨ اسِیں سارے درد نال لبریذ ہاسا ہسّ پئے تے ہاستے-ہاستے سںتّرِیاں کۄل آ گئے۔ مَیں کِہا سںتّرے لَیںدے جائۄ۔ اُہ کہِںدّے ہَیگے ساڈی جیب 'چ۔ مَیں کِہا اِک-اِک نال کی بݨُۄ ? مَیں تۄڑ کے دِںدّا تُہانُۄں٬ مِٹھّے جِہے۔ مَیں تۄڑی جاواں تے اُہ کہی جاݨ بسّ بہُت آ٬ پہِلاں ہی اِس بار تیرا کھرچا تُڑوائی 'تے بہُت ہۄئِیا۔ مَیں آلا دُیالا دیکھ رِہا سی کِہ کاہدے 'چ پاواں تاں جَۄن نیں آپݨی کۄٹی دی جھۄلی بݨا لئی مَیں اُس دی جھۄلی 'چ سںتّرے پا کے اُہناں نُۄں الوِدا کہی تے سۄچ رِہا سی دُنِییا 'چ سبھ تۄں پہِلاں سارے رِشتے اِنسانِیئت دے ہُںدّے ہن۔ پھیر اُہ رِشتے کِتِّیاں دے ہِساب 'چ جۄکھے جاںدے ہن اتے اُہناں 'چۄں ہی اِک 'کِسانِیئت' دا رِشتا جَۄن تے پال نُۄں میرے کۄل کھِچّ لِیائِیا سی۔