کِس کِس دِشا تۄں شام نُۄں آواذاں آئُںدِییاں؟

بںدّے نُۄں بِہبل کردِییاں پاگل بݨائُںدِییاں۔

فنُۄس نیں٬ اِہ شما ہَے٬ اہُ جۄت ہَے٬ اِہ لاٹ

تے دُۄر کِدھرے ماواں نیں دِیوے جگائُںدِییاں۔

لُۄݨا اگن٬ سُںدّراں ندی تے دھرت اِچھّراں

جۄگی نُۄں وار وار نیں پُۄرن بݨائُںدِییاں۔

دربار ایدھر یار اۄدھر جان اہُ اِیمان

کئی وار جِںدّاں ایس چَۄراہے 'تے آئُںدِییاں۔

بیچَینِییاں٬ غمگِینِییاں٬ سۄچاں دی کَید 'چۄں

شائِر نُۄں اںتّ اُس دِییاں نذماں چھُڈائُںدِییاں۔

پتِّیاں دے پَیراں وِچّ ناں جے پاذیب پائُںدِییاں

پتجھڑ دا بۄجھ کِس ترہاں پَۄݨاں اُٹھائُںدِییاں۔

ہُںدّے نیں پتّے رُکھّاں دے جے کر سُراں جہے

پَۄݨاں اُداس ساذ فِر کِہڑا وجائُںدِییاں۔

ڈُبّدا ناں نِیلی جھِیل وِچ سُۄرج جے سںدّلی

تاں شہِر میرے شربتی شاماں ناں آئُںدِییاں۔