پھَۄج وِچّ آپݨی ڈِئۄُٹی دِیانتداری اتے وپھاداری نال نِبھائُںدِیاں سُۄبیدار وجۄں سیوا مُکت ہۄ کے رݨوِیر سِںگھّ آپݨے پِںڈّ بھائی بکھتاور٬ ذِلہا بٹھِںڈّا وِکھے آ گِیا۔ آئُںدِیاں ہی اُسنے اِکّ پاسے پرِوارِک ذِمّیوارِییاں نِبھائُںدِیاں آپݨی جدّی ذمِین ’تے کھیتِیباڑی دا کمّ کرنا شُرُۄ کر دِتّا٬ نال ہی کھیڈاں وِچّ ڈُۄںگھی دِلچسپی اتے پِںڈّ دا مُۄںہ متھّا سںوّارن دی سۄچ نال اُسنے پِںڈّ دے گبھّرُۄیاں نُۄں کھیڈ دے مَیدان نال جۄڑن دے یتن ارمبھّ کِیتے۔ اُسدے اُپرالے اتے پْریرنا نال پِںڈّ دے گبھّرُۄ کھیڈ دے مَیدان وِچّ آئُݨ لگّ پئے۔ اُہ آپ کبڈّی٬ کُشتی اتے بَۄکسِںگّ دا چںگّا کھِڈاری ہۄݨ کرکے اِنہاں گیماں دے داء پیچاں نال نَۄجواناں نُۄں نِپُنّ کرن دی ہر سمبھّو کۄشِش کرن لگِّیا۔ کُجھ نَۄجواناں نُۄں پْریرنا اتے سِکھلائی دیݨ اُپرںتّ پھَۄج وِچّ بھرتی کروائُݨ وِچّ وی اُسنے اہِم بھُۄمِکا نِبھائی۔

ہۄراں پِںڈّاں واںگ اِس پِںڈّ وِچّ وی چِٹّا شرییام وِکدا سی۔ چِٹّے دے سُداگر بِناں کِسے ڈر بھَیء تۄں شرییام پِںڈّ وِچّ چِٹّا ویچ رہے سن۔ دیش دی رکھِّیا وِچّ اہِم یۄگدان پائُݨ والا رݨوِیر سِںگھّ بھلا پِںڈّ وِچّ گبھّرُۄیاں نُۄں نشِیاں دی دلدل وِچّ دھسدِیاں دیکھ کے کِںجّ چُپّ رہِںدّا؟ اُس نیں آپݨی ذِںدّگی آپݨی جنمبھُۄمی نُۄں سمرپِت کردِیاں تِنّاں پھرںٹّاں ’تے کمّ کرنا شُرُۄ کر دِتّا۔ پِںڈّ دی پںچّائِت٬ سُہِرد اگاںہودھُۄ لۄک اتے جوانی دا وڈّا ہِسّا اُہدے نال جُڑ گِیا۔ نشا رۄکُۄ کمیٹی دا سںگّٹھن کرکے رݨوِیر سِںگھّ نیں نشے دے تسکراں نُۄں وںگّارِیا۔ نشے دے تسکر اتے نشئی اُسدے وِرُدھّ ہۄ گئے پر رݨوِیر سِںگھّ نیں آپݨے نیک کرم جاری رکھّے۔

اِکّ پاسے کھیڈ دے مَیدان وِچّ نَۄجواناں نُۄں کھیڈاں نال جۄڑنا٬ کھیت وِچّ ہڈّ بھنّوِیں مِہنت کرنا٬ نَۄجواناں نُۄں نشا رہِت جِیون دی پْریرنا دیݨا اتے نشے دے سُداگراں نُۄں مُکھّدھارا وِچّ آئُݨ لئی ہر سمبھّو یتن کرنا رݨوِیر سِںگھّ دا نِتّ نیم سی۔ نشا رۄکُۄ کمیٹی دے پْردھان وجۄں آپݨے 30-35 ساتھِییاں نُۄں نال لَے کے اُہ اُہناں گھراں وِچّ وی گِیا٬ جِنہاں گھراں وِچّ چِٹّا وِکدا سی۔ کمیٹی ولّۄں اُنہاں نُۄں بینتی کِیتی گئی کِہ نشِیاں کارن کئی نَۄجوان مَۄت دا شِکار ہۄ گئے ہن اتے کئی ہۄر نَۄجوان چِٹّے دے مارُۄ اسر کارن سِوِیاں ولّ ودھ رہے ہن۔ پِںڈّ دی جوانی اتے ماپِیاں دی ترسیۄگ ہالت دا واستا پا کے اُسنے اُہناں نُۄں بھوِکھّ وِچّ نشا ناں ویچݨ دی اپِیل کِیتی۔ پر بھُۄترے ہۄئے نشا تسکراں نیں اُہنُۄں اتے اُہدے ساتھِییاں نُۄں ٹِچّ سمجھِیا اتے آپݨا مَۄت دا سمان رِئُڑِییا دی ترہاں ویچدے رہے۔ نشا تسکراں دِییاں اکھّاں وِچّ نشا رۄکُۄ کمیٹی دا پْردھان رݨبِیر سِںگھّ رڑکدا رِہا۔

پھِر اِکّ دِن جدۄں رݨوِیر سِںگھّ کھیڈ دے مَیدان ولّ جا رِہا سی تاں اِکّ نشا تسکر نیں اُس اُتّے تلوار نال ہملا کر دِتّا۔ پھُرتِیلے پھَۄجی رݨوِیر نیں اُسدے تلوار دے وار تۄں بچائۄ کردِیاں اُس دی تلوار کھۄہ کے اُس نُۄں چںگّی ترہاں جھمبِّیا۔ اگّ بگۄلھا ہۄئِیا تسکر جاںدا ہۄئِیا ’پھِر ٹکّراںگے‘ دی دھمکی دے کے پتّرا واچ گِیا۔ رݨوِیر سِںگھّ دے ساتھِییاں نیں بھوِکھّ وِچّ اُس نُۄں سُچیت رہِݨ لئی کِہا۔ پُلِس وِبھاگ کۄل بھجّ دَۄڑ کرن اُپرںتّ دۄ تِنّ تسکراں نُۄں پُلِس نیں پھڑ وی لِیا پر لمِّییاں باہاں دے ذۄر نال اُہ چھیتی ہی ذمانت ’تے آ گئے۔

اِکّ پاسے 1 مارچ 2025 تۄں 31 مئی 2025 تک سرکار ولّۄں ’یُدھّ نشِیاں وِرُدھّ‘ چھیڑِیا ہۄئِیا سی٬ سرکاری اِشتِہار٬ سَیمِینار٬ سرکاری بِیان اتے پُلِس پارٹِییاں پںجّاب نُۄں ’نشا مُکت‘ کرن لگِّییاں ہۄئیِیاں سن۔ دُۄجے پاسے سُۄبیدار رݨبِیر سِںگھّ آپݨے ساتھِییاں نُۄں نال لَے کے نںگّے دھڑ پِںڈّ دِییاں نسلاں نُۄں بچائُݨ لئی تسکراں وِرُدھّ لڑ رِہا سی۔ کھیڈاں دِییاں گتِیوِدھِییاں اتے پھسل دی راکھی والا کرم وی اُہدے اںگّ سںگّ سی۔

31 مئی 2025 سرکاری تَۄر ’تے ’یُدھّ نشِیاں وِرُدھّ‘ دا آخری دِن سی۔ اُس دِن دی شام نُۄں رݨوِیر سِںگھّ کھیتۄں پرت رِہا سی۔ تسکراں ولّۄں چھڈِّیا سُۄہِییا رݨوِیر سِںگھّ دا پِچھّا کر رِہا سی۔ سُۄہِیئے ولّۄں تسکراں نُۄں اِتلاہ دِتّی گئی کِہ اُہ کھالی ہتھّ گھر نُۄں پرت رِہا ہَے۔ بسّ٬ اُہ گھر دے نیڑے ہی پہُںچِّیا سی کِہ تِنّ ہتھِیار بںدّ تسکراں نیں اُس نُۄں گھیر لِیا۔ کُلہاڑی٬ راڈ اتے ڈاںگاں نال وار کردِیاں اُس نُۄں چھلِّییاں واںگ کُٹِّیا۔ اُس دی اِکّ لتّ بِلکُل نکارا کر دِتّی اتے دُۄجی لتّ دِییاں وی دۄ تِنّ ہڈِّییاں تۄڑ دِتِّییاں۔ پِںڈّ دے لۄک اتے نشا رۄکُۄ کمیٹی دے مَیمبر جدۄں نُۄں اِکٹھّے ہۄئے اُدۄں تک تسکر رݨوِیر سِںگھّ دی کُٹّمار کرکے رپھُۄ چکّر ہۄ گئے سن۔

رݨبِیر دے اِلاج لئی اُس نُۄں ہسپتال وِچّ داخل کروا دِتّا گِیا۔ اُس نُۄں گمبھِّیر سٹّاں مارن اُپرںتّ پِںڈّ وِچّ دہِشت دا ماہَۄل چھا گِیا۔ تسکراں دے بھَیء کارن بچّے وی باہر نِکلݨ تۄں ڈرن لگّ پئے۔ لۄک گمبھِّیر ہۄ کے سۄچ رہے سن کِہ رݨبِیر سِںگھّ تۄں بائد پتا نہِیں ہۄر کِہڑا رݨوِیر سِںگھّ دی بُرچھاگردی دا شِکار ہۄ جاوے۔ پِںڈّ دے اِکّ نَۄجوان نیں اُسے دِن مۄٹے اکھّراں وِچّ لِکھِیا اِکّ اِشتِہار کںدھّ تے چیپ دِتّا٬ “اِہ پِںڈّ وِکائۄُ ہَے۔” نال ہی پھیسبُکّ ’تے لائیِو ہۄ کے کِہا کِہ جِتھّے جان مال کھترے وِچّ ہۄوے٬ ہر ویلے دہِشت دا پرچھاواں اںگّ سںگّ رہے٬ جِتھّے نشا تسکر بیلگام ہۄ کے گُںڈّاگردی کرن٬ اجِہی تھاں ’تے رہِݨا بہُت مُشکِل ہَے۔ رݨبِیر سِںگھّ دی بُری ترہاں کُٹّمار اتے ’پِںڈّ وِکائۄُ‘ والی چرچا نُۄں پْرِںٹّ اتے سۄشل مِیڈِییا نیں لۄکاں ساہمݨے لِیاںدا۔ پُلِس دی کارگُذاری اتے ’یُدھّ نشِیاں وِرُدھّ‘ ’تے پْرشن وی کھڑھے ہۄئے۔ پُلِس ہرکت وِچّ آئی اتے دۄںہ تسکراں نُۄں گْرِپھتار کر لِیا اتے اِکّ ہالاں پھرار ہَے۔ پِںڈّ دے لۄک شرییام کہِ رہے ہن کِہ پِںڈّ وِچّ چِٹّے دی ہنیری وگ رہی ہَے۔ اِس ہنیری نُۄں ٹھلّہ پائُݨ والی ٹِیم دا آگُۄ رݨبِیر سِںگھّ سماج دۄکھِییاں دی کرۄپی دا شِکار ہۄ گِیا۔

راڈاں٬ ڈاںگاں اتے کُلہاڑی دے واراں دا شِکار ہۄئے رݨبِیر سِںگھّ دا ہَۄسلا بُلںدّ ہَے۔ اُہ ہسپتال دے بَیڈّ ’تے پِیا بہُت ہی ہَۄسلے نال کہِںدّا ہَے٬ “مَیں تاں سرہدّ ’تے دیش دی راکھی کردِیاں ہتھِیاراں نال لَیس دُشمݨاں ساہمݨے نہِیں جھُکِیا٬ پِںڈّ دی راکھی کردِیاں اِنہاں چار لںڈُّۄیاں ساہمݨے کِویں جھُک جاواںگا؟”

پھِر اُسنے پِیڑ بھری مُسکراہٹ نال پاش دی کوِتا دے اِہ بۄل کہے:

“نیرہِییاں نُۄں جے بھُلیکھا ہَے ہنیرا پائُݨ دا٬

نیرہِییاں نُۄں رۄک وی پائُںدے رہے نیں لۄک۔”

* * * * *