کُجھ دِن پہِلاں اچانک میرِییاں کھبّے ہتھّ دِییاں دۄ اُںگلاں وِچّ سۄج آ گئی۔ مَیں شہِر دے پُراݨے اتے نامی ڈاکٹر کۄل چَیکّ کروائُݨ چلا گِیا۔ اُس نیں سارے ٹَیسّٹ کِیتے تے رِپۄرٹ مُتابک ہپھتے دی دوائی دے دِتّی۔ اُس ولّۄں کِیتے ٹَیسٹاں٬ دوائی اتے اُس دی آپݨی پھِیس مِلا کے 1500 رُپئے بݨ گئے۔ مَیں دوائی لَے کے گھر آ گِیا۔ تِنّ چار دِن دوائی کھاݨ مگرۄں وی جدۄں اُںگلاں ٹھِیک ناں ہۄئیِیاں تاں مَیں دُبارا ڈاکٹر کۄل گِیا۔ ڈاکٹر ساہِب نُۄں پھِر اُگلاں وِکھائیِیاں تے کِہا٬ “ڈاکٹر ساہِب! چار دِن ہۄ گئے٬ پر کۄئی پھرک نہِیں پِیا۔”

ڈاکٹر ساہِب نیں اِکّ دوائی بدل کے دے دِتّی تے کِہا٬ “ہُݨ پھرک پَے جاویگا۔”

پر ہپھتا بِیت جاݨ مگرۄں وی کۄئی پھرک ناں پِیا٬ اُلٹا دۄ راتاں تاں میرِییاں اُگلاں وِچّ اِنی ذِیادا درد ہۄئِیا کِہ مَیں سَۄں وی ناں سکِیا۔ پھِر مَیں سۄچِیا کِہ کِئۄں ناں کِسے ہۄر ڈاکٹر نُۄں دِکھا کِہ اُس دی رائے لئی جاوے۔ بہُت سارے سجّݨاں مِتّراں نیں شہِر دے اِکّ دۄںہ ہۄر ڈاکٹراں بارے دسّدے ہۄئے اُناں کۄل چَیکّ کروائُݨ دی رائے دِتّی۔ کِس ڈاکٹر نُۄں وِکھائِیا جاوے٬ مَیں ہالے اِہ سۄچ ہی رِہا ساں کِہ میری دھرم پتنی نیں دسِّیا کِہ نال دے گُیاںڈھ والے بھُۄیا جی کہِںدّے ہن کِہ تُسِیں سِول ہسپتال وِچّ دِکھا کِہ آئۄ٬ اُتھّے بہُت ودھِییا ڈاکٹر ہن۔ آپݨی پتنی دی رائے منّ کے مَیں شہِر دے سِول ہسپتال چلا گِیا۔ اُتھّے بھِیڑ ویکھ کے مَیں گھبرا گِیا تے اگلے دِن سویرے ساجھرے آ کے رجِسٹریشن کروائُݨ دا پھَیسلا کرکے گھر نُۄں چلّ پِیا۔ مَیں سۄچِیا٬ سویرے 9 وجے رجِسٹریشن پرچی کٹّݨی شُرُۄ ہُںدّی ہَے٬ اِس واستے ساجھرے آ کے پرچی بݨوا لواںگا٬ اُدۄں بھِیڑ گھٹّ ہۄویگی۔

اگلے دِن سویرے پَۄݨے نَۄں وجے مَیں ہسپتال پہُںچّ گِیا۔ پر اُس دِن وی میرے جاݨ تۄں پہِلاں ہی پرچی والی کھِڑکی ’تے پُرش تے مہِلا دِییاں وکھّۄ وکھّرِییاں 50, 50 دی کتاراں لگِّییاں ہۄئیِیاں سن۔ مَیں پھِر پھِکر وِچّ پَے گِیا۔ سِول ہسپتال تۄں چَیکّئپ کروائُݨ دا میری ذِںدّگی دا اِہ پہِلا تجربا سی۔ جاݨکاری وی گھٹّ سی۔ ہَۄسلا کرکے مَیں لائِن وِچّ لگّ گِیا۔ اِنے نُۄں مَینُۄں لائِن وِچّ کھلۄتا ویکھ میرا اِکّ پُراݨا دۄست٬ پرمجِیت دھِیمان٬ جۄ پیشے وجۄں رِپۄرٹر ہَے٬ میرے نال ہتھّ مِلائُںدا ہۄئِیا مذاکِییا لہِذے وِچّ کہِݨ لگّا٬ “تُہانُۄں وی لائِن وِچّ لگّݨا پَے گِیا؟”

مَیں ہسّ کِہ کِہا٬ “کۄئی نہِیں٬ جۄ لائِن وِچّ کھڑھے نیں٬ اِہ وی آپݨے ورگے ہی نیں سارے۔”

اُس نیں تھۄڑھا مُسکرائُںدِیاں کِہا٬ “دیکھِیں کِتے کۄئی سپّ (سٹۄری) تاں نہِیں کڈھّݨا؟”

مَیں کِہا٬ “نہِیں٬ نہِیں٬ اجِہی کۄئی گلّ نہِیں۔” اِس پِچھّۄں اسِیں اِکّ دُۄجے دا ہال چال جاݨِیا تے نال ہی پتّرکاری کھیتر بارے گلّاں کرن لگّ پئے۔ اُس مگرۄں اُہ چلا گِیا۔ اُس دے جاݨ پِچھّۄں مَیں ویکھِیا کِہ کُجھ سِپھارشی لۄک رجِسٹریشن والی کھِڑکی دے اگّے ہۄ کے اتے کُجھ اںدّر کمرے وِچّ وڑ کے پرچی کٹوائی جا رہے سن٬ جِس کرکے لائیِناں وِچّ کھلۄتے لۄک گُسّے وِچّ اُچّی اُچّی بۄل رہے سن کِہ اسِیں پاگل تھۄڑھا ہاں٬ جۄ سویرے 7 وجے دے لائیِناں وِچّ کھڑھے ہاں۔ اِنہاں وِچّ ذِیاداتر مرِیذ 50 سالاں تۄں اُپّر دے سن۔ کتاراں وِچّ کھڑھے لۄک آپس وِچّ وی بہِس بہِسائی کری جا رہے سن۔ آپݨی واری دی اُڈِیک وِچّ کھلۄتا مَیں سۄچ رِہا ساں کِہ لۄکاں وِچّ سبر ناں دی کۄئی چِیذ ہی نہِیں ہَے۔

تکرِیبن ڈیڈھ گھںٹّے پِچھّۄں میری واری آ گئی۔ مَیں رجِسٹریشن کروائی تے 10 رُپئے دے کے ہڈِّییاں والے ڈاکٹر نُۄں وِکھائُݨ لئی پرچی کٹوا لئی۔ اُس پِچھّۄں اگاںہ ہڈِّییاں والے ڈاکٹر کۄل وی مرِیذاں دی اںتّاں دی بھِیڑ سی٬ کِئُںکِہ تِنّ ڈاکٹراں دی جگاہ کیول اِکّ ڈاکٹر سںتّمِیت سِںگھّ ہی ڈِئُٹی ’تے سی۔ مَیں پرچی اںدّر بھیج کِہ واری دی اُڈِیک کرن لگّا۔ اُتھّے وی سِپھارشِییاں دا بۄلبالا دِسِیا۔

گھںٹّے کُ مگرۄں ڈاکٹر ساہِب سِیٹ تۄں اُٹھّ کے شائِد اَیمرجںسّی چلے گئے۔ 15-20 مِٹّاں پِچھّۄں ڈاکٹر ساہِب واپس آئے تے مرِیذاں نُۄں مُڑ ویکھݨا شُرُۄ کر دِتّا۔ آپݨی واری آئُݨ ’تے مَیں ڈاکٹر ساہِب نُۄں آپݨِییاں اُںگلاں وِکھائیِیاں تے نال ہی پہِلِییاں رِپۄرٹاں وی۔ ہتھّ دیکھدے دیکھدے ڈاکٹر ساہِب پُچھّݨ لگّے کِہ تُسِیں کمّ کی کردے ہۄ؟ مَیں دسِّیا کِہ مَیں گَۄرمِںٹّ لَیکچرار ہاں تے نال ہی اکھباراں لئی پھری لاںسر دے تَۄر ’تے لِکھدا ہاں۔ ڈاکٹر ساہِب نیں بڑی تسلّی نال چَیکّئپ کِیتا٬ دوائی لِکھی تے نال ہی ہپھتے باد مُڑ وِکھائُݨ لئی آکھدے ہۄئے کِہا٬ “باہرۄں 43 نمبّر کھِڑکی تۄں جا کے دوائی لَے لوۄ۔”

مَیں 43 نمبّر کھِڑکی ’تے گِیا۔ دۄ کُ بںدّے میرے تۄں پہِلاں دوائی لَیݨ لئی کتار وِچّ کھڑھے سن۔ ہسپتال وِچّ دوائی مُپھت سی۔ مَیں دوائی پھڑی تے گھر نُۄں واپس تُر پِیا۔

واپس آئُںدے آئُںدے مَیں سۄچ رِہا ساں کِہ اِکّ پاسے سِرپھ 10 رُپئے وِچّ چَیکّئپ تے نال ہی ہپھتے دی دوائی جد کِہ دُۄجے پاسے 1500 رُپئے۔

دوائی کھاݨی شُرُۄ کِیتی تاں دۄ کُ دِناں پِچھّۄں میرِییاں اُگلاں ٹھِیک ہۄݨِییاں شُرُۄ ہۄ گئیِیاں۔ اِکّ ہپھتے دے وِچّ وِچّ میرِییاں دۄویں اُںگلاں ٹھِیک ہۄ گئیِیاں۔

ہُݨ مَیں سۄچدا ہاں کِہ اسِیں سارے لۄک سرکاری ہسپتال تۄں چَیکّئپ کِئۄں نہِیں کروائُںدے؟ کِئۄں پْرائِویٹ ہسپتالاں نُۄں بھجّدے ہاں؟ کِئۄں مُپھت اِلاج کروائُݨ دی بجائے مہِںگّا اِلاج کروائُںدے ہاں٬ جدۄں کِہ سرکاری ہسپتالاں وِچّ ودھِییا ڈاکٹر٬ مُپھت ٹَیسّٹ تے دوائیِیاں دی سہُۄلت اُپلبدھ ہَے۔ بسّ سبر اتے وِشواس دی گھاٹ اتے سماج وِچّ وِکھاوا کرن دے چکّر وِچّ اسِیں آپݨی سِہت اتے پَیسے دا نُکسان کروا بَیٹھدے ہاں۔ میرا تجربا تاں اِہۄ کہِںدّا ہَے کِہ پْرائیِویٹ ہسپتالاں تۄں آرتھِک لُٹّ کروائُݨ دی جگاہ سرکاری ہسپتالاں تۄں اِلاج کروائُݨا ہذار درجے ودھِییا ہَے۔

* * * * *