کہے ستلُج دا پاݨی

آکھے بِیاس دی روانی

ساڈا جیہلم-جھناب نُۄں

سلام آکھݨاں

اسِیں مںگّدے ہاں کھَیراں

سُبہ-شام آکھݨاں

جی سلام آکھݨاں

راوی اِدھّر وی وگے

راوی اُدھّر وی وگے

لَے کے جاںدی کۄئی

سُکھّ دا سُنیہا جِہا لگّے

ایدی تۄر نُۄں ہی

پِیار دا پَیغام آکھݨاں

اسِیں مںگّدے ہاں کھَیراں

سُبہ-شام آکھݨاں

جی سلام آکھݨاں

جِتھّے سجّݨاں دی پَیڑ

جِتھّے گُۄںجدے نیں گِیت

جِتھّے پُگّدِییاں پْرِیتاں

اۄہی تھاںواں نیں پُنِیت

اُنہاں تھاںواں تائیِں

ساڈا پْرݨام آکھݨاں

اسِیں مںگّدے ہاں کھَیراں

سُبہ-شام آکھݨاں

جی سلام آکھݨاں

سدا مِلݨاں ہَے سِینِیاں 'چ

نِگھّا پِیار لَے کے

اتے وِچھّڑݨاں اے

مِلݨے دا اِکرار لَے کے

کِسے شام نُۄں

ناں الوِدا دی شام آکھݨاں

اسِیں مںگّدے ہاں کھَیراں

سُبہ-شام آکھݨاں

جی سلام آکھݨاں