راجے مہاراجِیاں سمیں تِییاں دا اِتِہاس بھاویں ودھِییا ناں رِہا ہۄوے۔ پر بدلدی-بدلدی اِہ رِیت کُڑِییاں دا کھُشِییاں چاواں بھرِیا پِیارا تِئُہار بݨ گئی۔ سائُݨ مہِینے جدۄں وی تِییاں دا گِدھّا پائُںدِییاں آپݨِییاں پِیارِییاں سہیلِییاں نُۄں مِلدِییاں کُڑِییاں دی کھُشی ہدّاں تۄں پار ہۄ جاںدی ہَے تاں اُہ تِییاں لوائُݨ والھِیاں لئی اسِیساں دی جھڑی لا دِںدِّییاں ہن-

تِییاں وے لوائُݨ والھِیا٬

تیری جِیوے پُتّراں دی جۄڑی٬

سائُݨ دا مہِینا ساڈے سبھِّیاچار وِچّ کھاس تھاں رکھّدا ہَے۔ جیٹھ ہاڑھ دِییاں ہڈّ ساڑدِییاں دھُپّاں تۄں بائد کُدرت مِہربان ہُںدّی ہَے۔ مِیںہ پَیںدا ہَے۔ بنسپتی اتے فسلاں ہرِییاں بھرِییاں ہۄ جاںدِییاں ہن۔ سارے پاسے ہرِیاول ہُںدّی ہَے۔ دھرتی٬ رُکھّ٬ ویل-بُۄٹِیاں٬ جِیو جںتُّۄیاں دی پِیاس بُجھّدی ہَے۔ چارے پاسے کُدرت دی کھُۄبسُۄرتی بھری ہرِیاول دیکھ کے اکھّاں رجّدِییاں ہن۔ مۄر٬ ببِیہے٬ کۄئِل٬ بُلبُل٬ چِڑِییاں٬ تۄتے آدِ پںچھِّییاں دے گِیت٬ بارِش دِییاں بُۄںداں دی ٹِپّ-ٹِپّ٬ ہرے بھرے رُکھّاں دے نالھ کھہِ کے لںگھّدِییاں ہواواں دا سںگِّیت کنّاں راہِیں رُۄہ تکّ اپّڑدا ہَے۔ چمیلی٬ مۄتِییا٬ رات دی راݨی آدِ پھُلّاں دی کھُشبُۄدار ہوا ساہاں نالھ گھُلھ-مِلھ کے دھُر اںدّر تکّ لہِ جاںدی ہَے۔ گھر-پرِوار گلھِییاں-مُہلّے کھِیر-پُۄڑِیاں دِییاں مہِکاں نالھ بھر جاںدے ہن اِہناں دا ناں لَیݨ سار جِیبھ للچائُݨ لگّ پَیںدی ہَے۔ مِیںہ دِییاں پھُہاراں تن من نُۄں ٹھںڈھّ پائُںدِییاں کھُشِییاں کھیڑے بکھشدِییاں ہن۔

کُجھّ دہاکے پہِلاں دے سائُݨ مہِینے دِییاں رَۄݨکاں بارے سۄچ کے ہُݨ وی دْرِش اکھّاں اگّے آ جاںدے ہن۔ اِہ مہِینا کُڑِییاں دِییاں اُمںگّاں سدھّراں دا مہِینا ہُںدّا۔ اِس مہِینے اُہناں دا سبھ تۄں پِیارا تِییاں دا تِئُہار منائِیا جاںدا۔ چانݨی دُۄج نُۄں مہِںدّی لا کے تِیج نُۄں تِییاں شُرُۄ ہۄ جاںدِییاں۔ وِیاہِییاں کُیارِییاں سارِییاں کُڑِییاں مہِںدّی لائُںدِییاں۔ بذُرگ اَۄرتاں وی آپݨی ہتھیلی دے وِچکار مہِںدّی دا وڈّا سارا ٹِکّا لا کے شگن پُۄرا کردِییاں۔ تِیج والھے دِن جدۄں مہِںدّی دا رںگّ خُۄب گُۄڑھا چڑھِیا ہُںدّا۔ اِکّ دُۄجی دے ہتھّاں 'تے چڑھی مہِںدّی دے رںگّ تۄں کۄئی سسّ تۄں مِلدے پِیار دا اںدّاذا لائُںدی٬ کۄئی پتی دے پِیار دا۔ جدۄں کۄئی ماݨمتّی مُٹِیار مہِںدّی والھے ہتھّاں دا اُۄںجلھ بݨا کے پاݨی پِیںدی تاں اُۄںجلھ وِچّ بھرے پاݨی وِچّ دی دِسدی مہِںدّی وڈّے-وڈّے چِتّرکاراں دی چِتّرکاری نُۄں مات پائُںدی۔

آم کرکے وِیاہِییاں کُڑِییاں دے وِیر اُہناں نُۄں پیکے لَے آئُںدے۔ جِس رِشتے تۄں وی اُہناں نُۄں کۄئی اَۄکھ ہُںدّی۔ تِییاں دے گِدھّے وِچّ اُس رِشتے نالھ سمبّںدھِّت بۄلِییاں پا کے آپݨی پُۄری بھڑاس کڈھّ کے ہَۄلھِییاں پھُلّ ہۄ جاںدِییاں۔ جِہناں دے وِیر کمّاں تۄں وِہل ناں ہۄݨ کرکے بھَیݨاں نُۄں لَیݨ ناں جا سکدے۔ اُہ آپݨی سسّ دے تاہنے تۄں کُرلا اُٹھّدِییاں-

سسّ ماردی گلھی دے وِچّ تاہنے٬

تِییاں نُۄں ناں آئِیا وِیرنا۔

کیراں آ جا وے بھَیݨ دے وِہڑے ,

پُنِّیاں دا چنّ بݨ کے۔

اُہناں دے سارے اُلہامے٬ چاء٬ رِیجھاں٬ اُمںگّاں٬ کھُشِییاں٬ دُیاواں گِدھّے دِییاں بۄلِییاں دے رُۄپ وِچّ بدل جاںدِییاں ہن۔

سائُݨ مہِینے چڑھِییاں کالھِییاں گھٹاواں ہیٹھ اُڈّدے چِٹّے بغلے آپݨے ہی چِٹّے رںگّ نُۄں مات پائُںدے وِکھائی دِںدّے ہن۔ جے کِتے کالھی گھٹا بِناں ورسے ہی لںگھّ جاوے تاں کُڑِییاں آپݨے وِیر نُۄں آکھدِییاں -

کالھی گھٹا وے بنیرے کۄلۄں مُڑگی٬

وِیرا کُچھ پُنّ کر دے۔

آپݨے بھرا دے دانی اتے دھرمی ہۄݨ دی سِفت وی کردِییاں -

سݨے بَیل گڈّا پُنّ کِیتا٬

وِیر میرے دھرمی نیں۔

آپݨے وِیر 'تے بہُت ماݨ کردِییاں۔ اُس دے آئُݨ نال بھَیݨاں دا ماݨ ودھّدا۔ جدۄں وِیر نُۄں آئُںدا ویکھدِییاں تاں آپ-مُہارے رُتبا اُچّا مہِسُۄس ہۄݨ لگّ پَیںدا ہَے-

جدۄں ویکھِیا وِیر نُۄں آئُںدا٬

ملّ (پہِلوان) واںگُۄں پبّ چکّدی۔

نوِییاں وِیاہِییاں دے کںتّ تِییاں ویکھݨ دے بہانے سہُرے پِںڈّ گیڑا ماردے۔ کُڑِییاں دے مخَۄل جھلّدے۔ آپ وی بݨدا سردا اُتّر دِںدّے۔ سِیاݨے سںسّکاری گھراں دے پُتّ پتنی دِییاں سہیلِییاں نال ہاسا-ٹھٹھّا مرِیادا وِچّ رہِ کے کردے۔ اِسے ترہاں سِیاݨِییاں کُڑِییاں پِئۄ دے نالھ-نالھ چاچے-تائِیاں دی شرم وی منّدِییاں۔ کئی کُڑِییاں دے من وِچّ رِیجھ ہُںدّی کِہ اُہناں دے ماہی وی تِییاں ویکھݨ آئُݨ پر اُہ کمّاں دے رُجھیوِیاں کارن نہِیں آ سکدے۔ اُہناں کُڑِییاں دے ولولے اِس ترہاں پْرگٹ ہُںدّے -

ہۄراں دے ماہِیئے تِییاں ویکھݨ,

میرا گُڈّے کپاہ۔

وے کی راہ نی جاݨدا؟

تِییاں ویکھݨ آ۔

اُہناں دا گِدھّا اتے اڈِّییاں دی دھمک جِتھّے اُہناں نُۄں منۄں-تنۄں تںدّرُستی بکھشدی اُتھّے پیکے پِںڈّ نُۄں برکتاں نال بھردی۔ پِیںگھاں جھُۄٹدِییاں٬ ہسّدِییاں-کھیڈدِییاں٬ نچّدِییاں-ٹپّدِییاں٬ گائُںدِییاں نُۄں پتا وی ناں لگّدا کدۄں تِییاں دا آخری دِن آ جاںدا۔ تِییاں دے اخِیرلے پُۄرنماشی والے دِن بلّۄ پائی جاںدی۔ سارا گُسّا بھادۄں 'تے اُتارِیا جاںدا-

بھادۄں کٹک چڑھی٬

کُڑِییاں دے پَیݨ وِچھۄڑے۔

سائُݨ وِیر 'کٹھِّییاں کرے٬

بھادۄں چںدّری وِچھۄڑے پاوے۔

تِییاں والھی تھاں دے نیڑے ٹۄبھے جاں ڈھاب دے کںڈھّے تۄں دُبّ پُٹّ کے گھرِیں لِیاںدی جاںدی۔ بابل دے وِہڑے دی سُکھّ مںگّدِییاں اتے وِیراں دے گُٹّ 'تے پہُںچّی(رکھّڑی) بنّہدِییاں۔ بابل٬ بھائی-بھتِیجِیاں دے گھر لئی انّ دھن دِییاں برکتاں مںگّدِییاں٬ دُیاواں کردِییاں۔ اگلے سال پھِر 'کٹھِّییاں ہۄݨ دا 'کرار کردِییاں گائُںدِییاں ۔

ورہے دِناں نُۄں پھیر٬

تِییاں تِیج دِییاں۔

اجۄکے سمیں دِییاں تِییاں بھاویں سٹیجاں دا شِںگّار بݨ کے ای رہِ گئیِیاں ہن۔ پر بہُتی تھائیِں تھۄڑھے کُ سالاں تۄں پِںڈّاں والھے پھِر کۄشِش کر رہے ہن کِہ پِںڈّ دِییاں دھِییاں پںدّراں دِن ناں سہی اِکّ دۄ دِن ذرُۄر آ کے پِںڈّ وِچّ رَۄݨکاں لائُݨ۔ ہُݨ تھۄڑھِییاں بہُتِییاں بۄلِییاں پا کے وِیڈِیئۄ بݨا لئی جاںدی ہَے۔ پھِر ڈی جے تے گاݨے لا کے ہی نچّ ٹپّ لَیںدِییاں ہن۔ پہِلاں والی سادگی اتے چِہرِیاں 'تے کُدرتی چمک تاں نہِیں پر نکلی رںگّ رُۄپ ذرُۄر چِہرِیاں 'تے چڑھا لِیا جاںدا ہَے۔ کُدرتی چمک والھے چِہرے ہِکّ دے ذۄر نال بۄلِییاں پائُݨ تے ہۄر چمکدے ہن پر نکلی رُۄپ چڑھائُݨ والھِییاں دا رںگّ خُرن لگّ پَیںدا ہَے۔ ہُݨ کۄئی نَیݨ نُۄں سِر گُںدّ کے ڈاک بںگّلا پائُݨ لئی نہِیں آکھدی۔ ناں ہی کِسے دی گُتّ 'تے کچہِری لگّ سکدی ہَے۔ اِہ کمّ بِئۄُٹی پارلر والھِیاں نیں سامبھ لِیا۔ خَیر پرِورتن تاں کُدرت دا نِئم ہَے جدۄں ہر پاسے بدلاء آئِیا ہَے تاں پھِر اِس تِئُہار وِچّ آئی تبدِیلی نُۄں وی سوِیکار کرنا پویگا۔