دھُںدّلا جِہا ہی رہِݨ دے تُۄں سچّ دا اِںکشاپھ

دیکھی ن مَیتھۄں جائیگی تسوِیر ساپھ ساپھ

پتھّر جِہا اِک بہِ گِیا پاݨی دا کالجے

پاݨی دا تل تاں ہۄ گِیا شِیشے جِہا شپھاپھ

راتاں نُۄں ہُںدّی ہَے جِرہ نِت اُسدے کالجے

دِن دی ادالت 'چۄں اُہ بیشک ہۄ گِیا ہَے ماپھ

چھُںہّدا ہاں تیرا جِسم مَیں پڑھدا جِویں بریل

چُںدھِّیا کے انّہاں کر گِیا اِک نگن سچّ شپھاپھ

وائدا مُیاپھ بݨ گِیا ہئُکا ہی اِک گواہ

گھُٹِّیا جُ دم وجُۄد 'چۄں نِکلی ن گلّ دی بھاپھ

جڑ تِیکراں ہَے ہِلا گِیا تُۄپھان بِرکھ نُۄں

مِٹّی دے باوجُۄد تے دائوے دے برکھِلاپھ

تُۄں وی کِتے ہَیں جاگدا میرے ہی واںگراں

اِک تھل دے واںگ جاگدا دۄہاں 'چ اِکھتِلاپھ

دیکھے تپا کے رُۄہ 'چۄں مَیں کترے کشِید کے

پکّا کۄئی سبُۄت ناں مِلِیا میرے کھِلاپھ

لَے جا اِہ ذیور اِشک دا آںدر دی ڈۄر تۄڑ٬

کڈھّ لَے کِسے کُٹھالِیئۄں لبھّ لَے کۄئی سراف

لِکھ لِکھ کے کرداں رۄذ مَیں نِیلے بہُت سپھے

پر ہائ گم دی ذہِر دا گِردا نہِیں گراپھ

مُکِّیا ناں میرا درد سبھ مُک گئے نیں کاپھِیئے

کرداں رِہاں ذمِین دی مَیں رات بھر تواپھ

مَیں کاپھِیئے دی بھال وِچ جںگّل 'چ آ گِیا

ہاذر ہاں مَیں اےَ ہذُۄر کہِ کے ہسّ پِیا جِراف