دھُپّ سُۄرج دی دِکھاوے ہۄر راہ

چانݨی وِچ ہۄر رستے چمکدے

ہۄر مںذِّل دسّدا گھر دا چِراگ

سِوِیاں لۄئے ہۄر پگ-چِنّہ سُلگدے

اِہ سِوا٬ اِہ چنّ٬ سُۄرج٬ اِہ چِراگ

وکھّۄ وکھّرے رستِیاں ولّ کھِچّدے

مَیں چُراہے 'تے کھڑا ہاں سۄچدا

کِنّے ٹۄٹے کر دِیاں اِک ہۄںد دے

اےَ منا تُۄں بیسُرا ایں ساذ کِئۄں

اینی گںدھّلی ہَے تیری آواذ کِئۄں

سُر نہِیں ہُںدّا تُۄں کِئۄں کی گلّ ہَے

اِلم دے مسلے نیں جاں اِکھلاک دے

من ہَے اِک پُستک جِویں لِکھ ہۄ رہی

جِس دا کۄئی آد ہَے ناں اںتّ ہَے

اِک اِبارت ہَے جۄ اںدّر تڑپدی

واک نیں اِک دُۄسرے نُۄں کٹّدے