میرا پِئۄ پِچھلے دِناں تۄں ہسپتال وِچ بیہۄش پِیا سی۔ آکسِیجن لگّی ہۄئی۔ میری ماں اُسدے سِرہاݨے بَیٹھی ہۄئی۔ مَیں تے میرا دۄست بڑا چِر کھجّل-خراب ہۄݨ تۄں پِچھۄں مَیڈِیکل کالج تۄں کِسے ٹَیسٹ دی رِپۄرٹ لَے کے پرتے تاں سانُۄں آئُںدا ویکھ کے ماں درواذے وِچ اگّلواںڈھی آ کھڑۄتی تے کہِݨ لگّی :
‘’جائۄ میرے پُتّ! پہِلاں رۄٹی کھا آئۄ۔ سویر دا چاہ دا گھُٹّ پی کے ای بھجّے پھِردے جے۔ اُتۄں دُپہِراں چڑھ آئیِیاں۔…مَیں بَیٹھی آں تُہاڈے پِئۄ کۄل…فِکر ناں کرۄ…’’
اُسدے ذۄر دیݨ ’تے اسِیں اُتھۄں ہی مُڑ گئے۔ ڈھابے تۄں رۄٹی کھا کے پرتے تاں ماں نیں کِہا٬ ‘’پُتّ! ٹَیکسی لَے آئۄ۔ تُہاڈا پِئۄ پُۄرا ہۄ گِئَے۔ پُۄرا تاں اِہ اُدۄں ای ہۄ چُکّا سی جدۄں تُسِیں رپۄٹ لَے کے آئے سۄ۔ مَیں ای سۄچِیا٬ سویر دے بھُکھّݨ-بھاݨے پھِردے نیں۔ جے دسّ دِتّا پھِر پتا نہِیں رۄݨ-کُرلائُݨ وِچ میرے پُتّاں نُۄں رۄٹی کھاݨی کدۄں نسِیب ہۄوے‘’ خُد ڈھِڈّۄں بھُکھّی ماں دا گچّ بھر آئِیا۔
آپݨی ماں دے اُس جِگرے تے مُہبّت نُۄں نمسکار