کِرپال سِںگھّ پنُّۄں اِکّ مِہنتکش پھَۄجی دا ناں ہَے۔ جۄ جِیون نُۄں بڑا نیڑے ہۄ کے پڑھدا ہَے اتے آپݨے پھَۄجی انُشاسن نالھ ہر مُشکِل دا ہی ہلّ لبھّ لَیںدا ہَے۔ اُمر وِچّ اتے گُݨاں وِچّ وڈّے ہۄݨ کارن مَیں پنُّۄں ساہِب نُۄں بھائی ساہِب جاں پنُّۄں ساہِب کرکے ہی سمبّۄدھن کِیتا ہَے تے اِس لیکھ وِچ وی اِہۄ شبد ہی ورتݨے چاہاںگا۔

پنُّۄں ساہِب مئی 1991 وِچّ جدۄں کَینیڈا آئے تاں اِنہاں نیں کُجھّ ورہے سکِئُرِٹی گارڈ دی نَۄکری وی کِیتی۔ ساڈی جاݨ پہِچاݨ تاں ہۄئی پر جدۄں اِنہاں دی رِٹائِرمَیںٹ ہۄݨ بائد اِنہاں نیں آپݨی داہڑھی نُۄں کلف لائُݨا چھڈّ دِتّا اُدۄں ساڈی واکفی نیں دۄستی دی ہۄر گُۄڑھی رںگّت پھڑ لئی۔

سِیاݨے کہِںدّے ہن کِہ کِسے وی وِئکتی بارے اُس نُۄں نیڑِئۄں جانݨ تۄں ہی پتا لگدا ہَے۔ سۄ میری پنُّۄں ساہِب نالھ اُنہاں دے سیوا مُکت ہۄݨ دے مگرۄں نیڑتا جِئۄں-جِئۄں ودھی مَینُۄں اِس سادھارݨ منُکھّ وِچّۄں اِکّ مہان شکھسِیئت دا انُبھو ہۄر ودھِیا تے دِنۄں دِن ہۄر وی ودھ رِہا ہَے۔

1998 وِچّ میری پلیٹھی پُستک ’سُراں دے سُداگر‘ پْرکاشِت ہۄئی سی۔ جدۄں اِس دا کھرڑا مُکمّل ہۄ گِیا تاں ساڈے شہِر دے اِکّ پتّرکار نیں سُجھاء دِتّا کِہ اِس دی پْرِںٹِّںگّ لئی ڈِذائیِن تے لے-آئۄُٹ اِکّ وِشیش رُۄپ وِچّ ہۄݨی چاہِیدی ہَے۔ مَیں کمپِّئۄُٹر اُتّے ٹائیِپ اتے سیو کِیتی ہۄئی کاپی دی پھلاپی ڈِسک اُنہاں دے ہتھّ اُتّے رکھّ کے گُذارِش کِیتی کِہ اُہ اِس نُۄں آپݨی دسّی ہۄئی وِئۄںت انُسار سماں کڈھّ کے لے-آئۄُٹ کر دیݨ۔ اُہ سجّݨ مُسکرائے تے اِہ کہِ کے کۄرا جواب دے دِتّا کِہ اِس کمّ لئی 40-50 گھںٹّے چاہِیدے ہن٬ میرے پاس اِتنا سماں نہِیں ہَے۔ اُنہاں نیں مَینُۄں چاہ پِلھائی تے مٹھِّییاں وی کھوائیِیاں جۄ بڑی مُشکِل نالھ میرے گلھ اںدّرۄں لںگھِّییاں۔ مَیں نِراش ساں۔

گھر نُۄں پرتݨ سمیں مَیں پنُّۄں ساہِب دے گھر جاݨ دا وِچار بݨائِیا کِہ کِئۄں ناں مَیں اُنہاں نُۄں بینتی کر دیکھاں٬ شائِد اُہۄ ہی میری کۄئی سہائِتا کر سکݨ۔ تھۄڑھا جھِجکدا مَیں پنُّۄں ساہِب دے گھر دی جا بَیلّ وجائی۔ اُنہاں نیں مَینُۄں بڑی پِیاری تے نِگھّی مُسکان نالھ جی آئِیاں آکھِیا تے اںدّر آئُݨ لئی سدّا دِتّا۔

سرسری ہال چال پُچھّݨ مگرۄں٬ “چاہ پاݨی کی لوۄگے؟” اُنہاں دا پہِلا سوال سی۔ مَیں کِہا کۄئی کھاس لۄڑ نہِیں۔ میرے ناںہ کہِݨ دے باوجُۄد وی اُنہاں نیں آپݨی پتنی نُۄں میرے لئی چاہ بنائُݨ لئی کہِ دِتّا۔ “کِویں آئُݨے ہۄئے؟” اُنہاں دا اگلا سوال سی۔ مَیں جھکدے نیں پۄلے جِہے آپݨے سمسِّیا دا ذِکر کِیتا۔

“لِیا بئی آپݨی پھلاپی٬ دیکھِیئے کی ہۄ سکدا ہَے؟” مَیں آپݨے کمبّدے ہتھّ نالھ ٹائیِپ کِیتے آپݨے کھرڑے دی کاپی والھی پھلاپی اُنہاں دے ہتھّ ’تے رکھّ دِتّی۔ اُنہاں نیں آپݨے کمپِّئۄُٹر اُتّے جا کے کھرڑا ڈائۄُن لۄڈھ کِیتا اتے سارا کمّ میری لۄڑ انُسار وِیہ کُ مِںٹّاں وِچّ نبیڑ دِتّا۔ مَیں کھُش ساں کِہ ہُݨ میری پُستک میری مرذی انُسار ہی چھپیگی۔ اِتنے چِر وِچّ اُنہاں دی دھرم پتنی جی ولّۄں چاہ تِیار سی۔ سچّ جاݨِئۄں ہُݨ چاہ وی سُیاد لگّ رہی سی اتے گھر تِیار کِیتی ہۄئی مٹھِیائی تے مٹھِّییاں وی سُیاد لگّ رہِییاں سن۔

اِہ گلّ شائِد تُہاڈے لئی بہُت چھۄٹی جِہی ہۄوے پر اُس ویلھے میرے لئی بہُت وڈّی سی۔ کِسے لۄڑوںدّ دے بِناں گرذ تۄں کمّ آئُݨا اِس نیک شکھس دی سبھ تۄں وڈّی سِفت ہَے۔ آپݨے لئی جاں آپݨِیاں لئی تاں سبھ کردے ہن٬ کِسے بیگانے دے کمّ دِل والھے ہی سںوّاردے ہن۔

بارڈر سکِئُرِٹی پھۄرس وِچّ اِکّ اپھسر رہے ہۄݨ دے ناتے اُنہاں دا جِیون انُشاسن وِچّ رہِںدّا ہَے۔ بِیتے کئی ورہِیاں تۄں میرا اُنہاں دے گھر آئُݨا جاݨا آم رِہا ہَے۔ پر مَیں پنُّۄں ساہِب نُۄں بِناں تِیار ہۄئِیاں کدی اجّ تِیکر نہِیں دیکھِیا۔ سچّی گلّ تاں اِہ ہَے کِہ پنُّۄں ساہِب جِیون وی سوچھّتا نالھ جِئُݨ وِچّ وِشواس رکھّدے ہن۔

جدۄں کمپِّئۄُٹر لئی نویں-نویں پںجّابی پھَۄںٹ ہۄںد وِچّ آئے٬ تاں پتا لگّا کِہ ساڈے شہِر دے اِکّ سجّݨ اِہ سیوا پردان کردے ہن۔ مَیں اُنہاں نُۄں بینتی کِیتی کِہ مَینُۄں پںجّابی پھَۄںٹ دی لۄڑ ہَے۔ “جی کۄئی گلّ نہِیں مَیں آ کے اِہ کمّ کر جاواںگا تے اِس لئی 125 ڈالر لگّݨگے۔” اُس ویلھے میرے لئی ڈالراں دی تھاں پںجّابی پھَۄںٹ ذِیادا اہِمِیئت رکھّدی سی۔ اُہ سجّݨ آئے٬ پھَۄںٹ اِنسٹال کِیتا٬ کِیء بۄرڈ لے-آئۄُٹ دا اِکّ ورکا دِتّا تے 125 ڈالر دا چَیکّ لَے کے 15 مِںٹّ وِچّ روانا ہۄ گئے۔ ’انںدّپرلِپّی‘ وِچّ اِہ پھَۄںٹ مَیں ہَۄلھی-ہَۄلھی ورتݨی سِکھّ لئی۔

جدۄں کمپِّئۄُٹر دے کھیتر وِچّ پنُّۄں ساہِب نیں پرویش کِیتا اُدۄں کئی ہۄر پھَۄںٹاں وی ہۄںد وِچّ آ چُکِّییاں سن۔ اُنہاں نیں ڈاکٹر تھِںدّ نُۄں آپݨِییاں پھَۄںٹاں وِچّ ہۄر سُدھار کرن دے سُجھاء دِتّے۔

اجّ کلّہ پنُّۄں ساہِب سِیالھ پںجّاب دے کسبے سمرالھے وِچّ تے گرمی دے مہِینے برَیمپّٹن٬ ٹۄراںٹۄ٬  کَینیڈا وِچّ آپݨی جِیون ساتھݨ نالھ آپݨی اِچھّا انُسار گُذاردے ہن۔ اِس دے نالھ-نالھ کمپِّئۄُٹر دے کھیتر وِچّ وی کُجھّ ناں کُجھّ کری جاںدے ہن۔

میری پُستک ’سُراں دے سُداگر‘ دا شاہمُکھی وِچّ لِپِییاںتر وی پنُّۄں ساہِب دے کمپِّئۄُٹری پرۄگرام دی مِہربانی دا اِکّ نمُۄنا ہَے۔

آپݨے اسُۄلاں تے پہِرا دیݨا بہُت اَۄکھا کارج ہُںدّا ہَے پر پنُّۄں ساہِب لئی بِلکُل اَۄکھا نہِیں۔ سچّ اِہ وی ہَے کِہ اُنہاں دی بہُت وار سختی وِچّۄں وی مَینُۄں اِکّ کۄمل دِل والھا اِنسان نذر آئِیا ہَے۔ مَیں پنُّۄں ساہِب دِییاں اکھّاں اِکّ دۄ وار ترل وی ہۄئیِیاں ویکھِییاں ہن۔

میرے دھنّبھاگ نیں کِہ مَیں اِس مہارتھی دا نِماݨا جِہا مِتّر ہاں۔

پنُّۄں ساہِب میری نذر وِچّ اجّ دے سمے دا ’بھائی گھنئیِّیا‘ ہَے جۄ بِناں کِسے وِتکرے دے آپݨِییاں سیواواں ہر اِکّ لئی بِناں کِسے جھِجک دے مُفت پردان کردا ہَے۔

مَیں پنُّۄں ساہِب نُۄں اُمر دے 75 سال پُۄرے کرن اُتّے اُنہاں دی چںگّی سِہت٬ کھُشی اتے کھُشہالی لئی سدا دُیاگۄ ہاں۔