اِس سال جُۄن وِچّ میرے بیٹے کۄل ساڈے دۄواں جِییاں دا کنیڈا جاݨ دا سببّ بݨ گِیا۔ اِکّ تاں 3 جُۄن نُۄں اُسدی کمپِّئۄُٹر سائِںس وِچّ ڈِگری پُۄری ہۄݨ ’تے کنوۄکیشن سی٬ دُۄجا سانُۄں دۄواں نُۄں ادھِیاپک ہۄݨ کارن گرمی دِییاں چھُٹِّییاں آ گئیِیاں سن۔

اُتھّے میرے بیٹے دے نال رہِںدّے اُسدے دۄست دے ڈاکٹر ماپے وی کنوۄکیشن ’تے آئے ہۄئے سن۔ دُۄجا میرا بیٹا٬ ڈِگری دے آخری سمَیسٹر تۄں پہِلاں 16 مہِینِیاں دی کۄ-آپ٬ سپاروُڈّ لا کے آئِیا سی۔ اُُس کمپّنی وِچّ اُسدی سِینِیئر لیڈی کَیرا اتے اُسدا پتی مائیِک بہُت اُچّی پۄسٹ ’تے کمّ کردے سن۔ اُہ دۄویں جݨے میرے بیٹے نُۄں بہُت ذِیادا پِیار کردے ہن۔ اُہ اُس نُۄں آپݨے بچِّیاں واںگ سمجھدے ہن۔

ہُݨ کنوۄکیشن ’تے کَیرا نیں وی آئُݨا سی۔ آئُݨ تۄں کُچھ دِن پہِلاں اُسدی کۄئی سرجری ہۄئی سی٬ اِسے کرکے اُہ آپݨی 75 سالا ماں نال لگبھگ 1200 کِلۄمِیٹر کار ’تے سپھر کرکے 2 جُۄن نُۄں پہُںچّ گئی۔ اُسدی ماں ہی کار ڈرائیِو کرکے لَے کے آئی۔ آکے دۄویں ماںواں-دھِییاں ہۄٹل وِچّ رُکِییاں۔ کَیرا نیں کنوۄکیشن والے دِن بیٹے نُۄں پھۄن کرکے یُۄنِیورسِٹی نال لِجاݨ لئی کِہا۔ مَیں تے میرا بیٹا کار وِچّۄں اُتّرکے کَیرا نُۄں مِلے۔ بہُت ہی پِیار کَیرا مَینُۄں جپھّی پا کے مِلی۔ جِنّا اُس نُۄں سانُۄں مِلݨ دا چاء سی٬ سانُۄں اُس تۄں وی ودھیرے اُس نُۄں مِلݨ دا چاء سی۔ کار وِچّ جاںدے اسِیں اِکّ دُۄجے دا ہال-چال پُچھّدے٬ چھۄٹِییاں چھۄٹِییاں پِیار بھرِییاں گلّاں کردے رہے۔ چِٹّی پُشاک دے وِچّ اُہ بہُت کھُۄبسُۄرت لگّ رہی سی۔ اُسدے گۄرے رںگّ ’تے لگّے کالے چشمے اُسدی کھُۄبسُۄرتی نُۄں چار-چنّ لا رہے سن۔ کار پارک کرن تۄں بائد میرے بیٹے نیں کَیرا نُۄں ذِمّیواری دے دِتّی کِہ اُہ ممّا/ پاپا دے نال آپݨِییاں سِیٹاں ولّ چلے جاݨ, کِئُںکِہ اُسنے آپ تاں ڈِگری لَیݨی سی۔ اسِیں کۄئی 12 کُ وجے پہُںچّ گئے۔

کَیرا میرے نال والی کُرسی ’تے بَیٹھ گئی۔ پھںکّشن اجے شُرُۄ ہۄݨا سی۔ تھۄڑھی دیر بائد سارا ہال بھر گِیا۔ ہُݨ اُتھّے کۄئی کھالی کُرسی نہِیں سی دِکھائی دِںدّی۔ مَیں آپݨی پاݨی دی بۄتل کار وِچّ بھُلّ گئی۔ کَیرا کۄل پرس تے پاݨی دی بۄتل سی۔ اُسنے بۄتل ہتھّ وِچّ لَے کے مَینُۄں پُچھِّیا٬ “کی تُہانُۄں وی پاݨی والی بۄتل چاہِیدی ہَے؟”

گرمی بہُت سی٬ دُۄجا مَینُۄں پِیاس بہُت لگدی ہَے۔ اِس کرکے مَیں ہاں وِچّ سِر ہِلا دِتّا۔ اُہ اُسے ویلے پَۄڑِییاں تۄں چھال مارکے اُتّر گئی۔ کُچھ چِر پِچھّۄں ساڈے لئی چار-پںجّ پاݨی والِییاں بۄتلاں اتے کھاݨ لئی الگّ الگّ چار-پںجّ لِفافِیاں وِچّ کیک لَے آئی٬ جِنہاں نیں سانُۄں شام دے 7-8 وجّݨ تک آنُۄں بھُکھّ نہِیں لگّݨ دِتّی۔ دُۄجی واری کَیرا جا کے یُۄنِیورسِٹی دا مَیگذِین لَے کے آئی۔ اُسنے بیٹے دِییاں بہُت سۄہݨِییاں تسوِیراں کھِچِّییاں۔ مَیں اُتھّے بَیٹھے-بَیٹھے اُس نُۄں بیٹے دے بچپن دِییاں تسوِیراں دِکھائیِیاں۔ اُسنے مَینُۄں وی آپݨے بیٹے دِییاں تسوِیراں دِکھائیِیاں۔ سرجری ہۄݨ دے باوجُۄد وی اُہ بھجّی پھِر رہی سی۔ کنوۄکیشن تۄں بائد اُس نُۄں پتا سی کِہ ہال وِچّ جاݨا ہَے۔ سانُۄں اُہ اُتھّے نال لَے کے گئی۔ اُتھّے سبھ تۄں پہِلاں جا کے بیٹے نُۄں بھجّکے گل نال لائِیا۔ سانُۄں مِلی٬ مُبارکاں دِتِّییاں۔ پھِر کِنّے ہی پۄذ بݨوا کے ساڈِییاں اتے بیٹے دِییاں تسوِیراں کھِچِّییاں۔ گھٹّۄ-گھٹّ کۄئی 20-30 واری تاں اُسنے میری ذِیادا لمّی چُنّی سمبھّالی۔ اُس نُۄں میرا سُۄٹ بڑا ودھِییا لگِّیا۔ مَیں اُس نُۄں بیٹے دے وِیاہ ’تے آئُݨ لئی تے اُدۄں اُس لئی پںجّابی سُۄٹ بݨائُݨ دا وائدا کِیتا۔ اُسنے مَینُۄں کِہا٬ “تُہاڈا بیٹا بڑا سُںدّر تے پِیارا ہَے٬ کِئُںکِہ اُسدی ماں بڑی پِیاری ہَے۔”

پھِر اسِیں سارے اِکّ پارک وِچّ چلے گئے۔ اُتھّے کَیرا نیں ساڈے نال بڑِییاں تسوِیراں کھِچوائیِیاں۔ ساڈے وی سۄہݨے سۄہݨے پۄذ بݨا کے پھۄٹۄیاں کھِچِّییاں۔ کدے-کدے جدۄں اُس نُۄں گرمی لگدی تاں آپݨے لمّے-لمّے ہتھّاں تے لمّے-لمّے نہُںیاّں نال گرمی نُۄں دُۄر بھجائُݨ دا یتن کردی۔ اُہ سارِییاں پھۄٹۄیاں نال-نال آپݨے پتی مائیِک نُۄں بھیج رہی سی۔ اُہ وی واری-واری اُسدا تے ساڈا ہال-چال پُچھّدا سی۔

پھِر شام نُۄں اسِیں سارِیاں نیں ڈِنر کِیتا۔ اُسے ویلے مائیِک نیں وِیڈِیئۄ کال کرکے سانُۄں٬ بیٹے نُۄں ودھائی دِتّی۔ کَیرا دے پھۄن ’تے اُسنے ساڈے لئی اِکّ مَیسِج بھیجِیا٬ جۄ کِہ اِس ترہاں سی٬ “مَیں تُہاڈا دھنّواد کرنا چاہُںدّا ہاں٬ کِئُںکِہ تُسِیں آپݨے پُتّر دا بہُت ودھِییا پالݨ-پۄسݨ کِیتا ہَے۔ گُرچںدّن (میرا بیٹا) بہُت ہی دِیالُۄ اِنسان تے دُۄجِیاں دا کھِیال رکھّݨ والا ہَے۔ اِسنے ساڈے پرِوار وِچّ بہُت ہی کھُشِییاں لِیاںدِییاں ہن۔”

مَیسِج پڑھکے میرا من بھر آئِیا۔ اُہ تھۄڑھا گھبرا گئی۔ اُسنے اُسے ویلے مائیِک نُۄں دسِّیا۔ مائیِک نیں اُسے ویلے کِہا٬ “سَۄری٬ میرا مکسد بِلکُل تُہانُۄں رُوئُݨا نہِیں سی”

پھِر مَیں اُناں نُۄں سمجھائِیا کِہ اِہ تاں کھُشی دے ہںجھُّۄ نیں۔ میرے بیٹے نُۄں اِنا پِیار تے سپۄرٹ دیݨ لئی مَیں اُنہاں دا تہِ دِلۄں دھنّواد کِیتا۔ سُݨکے کَیرا دا وی من بھر آئِیا۔ میرے پتی نیں وی اِہی کِہا٬ “اِہ بچّے تاں پْردیسی نیں۔ جدۄں اِسنے سپاروُڈّ کۄ-اَۄپ شُرُۄ کِیتی تاں اُتھّے اِکّ وی اجِہا وِئکتی نہِیں سی جِسنُۄں اِہ جاݨدا ہۄوے۔ نیڑے-تیڑے وی کۄئی پںجّابی نہِیں سی۔ پںجّابی تاں پرے٬ اُتھّے کۄئی بھارتی وی نہِیں سی۔ اُدۄں کَیرا تے مائیِک میرے بیٹے لئی ربّ بݨکے بہُڑے۔ کدے بیٹے نُۄں ڈِنر تے بُلائُںدے٬ کدے اُہ بیٹے نُۄں ہائیِکِںگّ لئی٬ کدے پھِشِںگّ لئی نال لَے کے جاںدے۔ اُس نُۄں گھُمائُݨ لئی نال لَے کے جاںدے۔ اَۄپھِس وِچّ وی ہر ترہاں میرے بیٹے دا پُۄرا ساتھ دِتّا۔ اسل وِچّ اُنہاں نُۄں میرے بیٹے دا کھُش تبِیئت سُبھاء٬ وِوہار٬ اِمانداری٬ سبھ بہُت پسںدّ سی۔ گلّ مُکائۄ اُنہاں نیں ہر ترِیکے میرے بیٹے دا کھِیال رکھِّیا۔ مائیِک نیں میرے بیٹے لئی پھِشِںگّ کرن لئی کاںٹے بھیجے سن۔

مَیں کَیرا لئی اِکّ پھُلکاری لَے کے گئی سی۔ اُس نُۄں دسِّیا کِہ ساڈے کھُشی دے مَۄکے کھاس کرکے وِیاہ مَۄکے پھُلکاری لَیںدے نیں۔ کَیرا نُۄں پھُلکاری بہُت ذِیادا پسںدّ آئی۔ اُہ بہُت کھُش ہۄئی۔

مَیں کَیرا دے جِیون جِئۄُݨ دے ترِیکے تۄں بہُت پْربھاوِت ہۄئی۔ مَیں آپݨے بیٹے نُۄں پُچھِّیا کِہ کی اِہ آپݨا جِیون رۄذ اِنے سۄہݨے ترِیکے نال گُذاردے نیں؟ اُسدے جِیون جِئۄُݨ دے ڈھںگّ وِچّ بسّ پِیار ہی پِیار سی۔ دُۄجِیاں دی مدد کرنا٬ ناں کِسے نال کۄئی اِیرکھا تے ناں کۄئی ساڑا سی٬ بسّ کھُشی نال بھجّے پھِرنا۔ کۄئی چِیذ چںگّی لگّی تاں کھُلّہکے تارِیف کرنا۔ سِرف پِیار دی خاتر اَینی دُۄرۄں چلّکے آئی۔ سانُۄں مِلݨ لئی وی بہُت اُتاولی سی۔

ہُݨ شام دے 10-11 وجّ چُکّے سن۔ دُۄجے دِن سویرے چھے وجے کَیرا نیں واپس مُڑنا سی۔ ہُݨ ساڈا اِکّ-دُۄجے تۄں وِچھڑن دا ویلا سی۔ ساڈا وی تے کَیرا دا وی جاݨ نُۄں دِل نہِیں سی کردا۔ اسِیں اُس نُۄں پںجّاب آئُݨ دا سدّا دِتّا۔ اُہ سانُۄں سارِیاں نُۄں گھُٹّکے جپھّی پا کے مِلی۔ جاݨ ویلے اُہ وی رۄ رہی سی۔ ساڈے وی پِیار دے ہںجھُّۄ وہِ تُرے۔ ہُݨ مَیں سۄچ رہی سی کِہ بھلے ہی بںدّا کِسے دیش دا واسی ہۄوے٬ کۄئی مرذی بۄلی بۄلدا ہۄوے٬ پر پِیار دی بھاشا تاں سارے سمجھدے نیں۔

سچّمُچّ جدۄں اسِیں کَیرا نُۄں ہۄٹل وِچّ اُتارِیاں تاں کار بھاں-بھاں کرن لگّ پئی۔ اِںجھ لگّا جِویں کۄئی آپݨا دُۄر چلا گِیا ہۄوے۔ اُسے ویلے کار وِچّ گاݨا چلّ پِیا٬ “مِلتی ہَے ذِںدّگی میں مُہبّت کبھی کبھی ...۔”

کَیرا دے نال گُذارِیا اُہ مُہبّتاں بھرِیا دِن میرِییاں مِٹھِّییاں یاداں وِچّ ہمیشا شامل رہیگا۔

* * * * *