اجّ اُسدا پںجّواں لَیسن ہَے۔اُہ کار وِچّ آںئُدا تھۄڑا تْربکدا٬تے پھیر گھبراہٹ نال بھرِیا ڈرائیِوِںگّ سِیٹ تے آ بَیٹھدا ہَے۔مَیں مُشکرائُݨ دی کۄسِش کردا ہاں٬پر میرے اںدّرلا ڈر مَینُۄں پھیر سںذِّیدا کر دِںدّا ہَے۔مَیں اُس نُۄں سمجھائُںدا آکھدا ہاں٬

مِسٹر سںگّتار اجّ لاپرواہی نہِیں ورتݨی۔کار دھِیان نال چلائُݨی ہَے۔نہِیں تاں کلّ واںگ ساڈا دۄناں دا جِیون کھترے وِچّ پَے جاویگا"۔

کلّ جدۄں اِکّ تیج آںئُدے بھرے ہۄئے ٹرکّ اگّے کرکے اُسنے جۄردار بریک ماری سی تاں میرا تْراہ نِکّل گِیا سی۔اِہ تاں چںگّا ہۄئِیا سی کِہ نال دی لین کھالی ہۄݨ کرکے ٹرکّ والے نیں پھُرتی نال ٹرکّ اُدھر کر لِیا سی٬نہِیں تاں بسّ...۔

کلّ والی گھٹنا یاد کرکے مَینُۄں اِکّ وار پھیر کمبّݨی چھِڑی تے مَیں ہدائِتاں شُرُۄ کر دِتِّییاں۔سںگّتار ہمیشاں دی ترہاں ککّی داڑی نُۄں کھُرکدا 'اچھّا کۄئی ناں جی٬چںگّا جی٬چںگّا جی کردا رِہا۔کار سٹارٹ کرکے سٹیرِںگّ پکڑن تۄں پہِلاں اُسنے رۄذ واںگُۄں آپݨا مُۄںہ شِیسے وِچّ تکِّیا٬پگّ دے لڑ ٹھِیک کِیتے۔داڑی دِییاں جڑھاں وِچّ کلپھ چںگّی ترہاں ناں لگّی ہۄݨ کرکے دھَۄلھے جھاتِییاں مار رہے سن۔ماردے وی کِویں اُمر وی تاں چھپںجّا نُۄں ٹپّ چُکّی سی تے اُپّرۄں اِہ پھِکر۔جدۄں 'واہِگُرُۄ سچّے پاتشا' کہِ کے اُہ کار تۄرن لگِّیا تاں میرا سجّا پَیر آپ مُہارے سُرکھِّیا لئی لگّی وادھُۄ بریک تے چلا گِیا۔

کار اجے تھۄڑی دُۄر ہی گئی سی کِہ سںگّتار نیں دۄنۄں ہتھّ سٹیرِںگّ تۄں ڈھِلّے کرکے مُٹھِّییاں گھُٹّݨِییاں شُرُۄ کر دِتِّییاں۔مَیں اُس اجِہا ناں کرن لئی کِہا تے سٹیرِںگّ چںگّی ترہاں پکڑن دا آدیش دِتّا۔اُہ جِویں نِیںد تۄں جاگِیا ہۄوے ’سَۄری‘ کہِ کے پھیر سٹیرِںگّ پھڑِیا۔کار دا ستُںلّن تھۄڑا جِہا وِگڑِیا پِچھّۄں کِسے نیں ہارن مارِیا۔برابر آکے شِیشا کھۄہل کے اُہ چِیکِیا٬ "وہّٹ کائیِںڈ آپھ ڈرائیِوِںگّ سکُۄل..."۔کئی تاں رُۄپھ-سائیِن تۄں سَیلّ پھۄن نمبّر پڑھ کے گالھاں وی کڈھّ دِںدّے۔مَیں سںگّتار نُۄں پھیر جۄردار چِتاونی دِتّی۔

جدۄں کار ٹَۄربْرہم رۄڈ تے سٹھّ کِلۄمِیٹر پْرتی گھںٹّا ذۄن وِچّ جا رہی سی تاں اُہ کار کدی ستّر تے کدی چالھِییاں تے چلائُݨ لگّدا۔لۄک اُس نُۄں ہارن مار کے لںگھّدے مَیں جھِڑکدا٬پر اُہ اجِہا ہی کردا رِہا۔اُسدا ودھّ رِہا مانسِک تناء دیکھدے ہۄئے مَیں اُس نُۄں کار کِسے پارکِںگّ لَۄٹ وِچّ لائُݨ لئی کِہا۔اُس نیں منِّیا کِہ اجّ اُسدا بلڈّ پْرَیشّر تے شُۄگر دۄنۄں بہُت ودھے ہۄئے ہن۔مَیں اُس نُۄں کِہا کِہ اُہ اِس ہالت وِچّ لَیسن نہِیں لَے سکدا۔تاں اُہ بۄلِیا٬

"کی کردے اۄں بائۄُ جی دھاڈے وِیہ ڈالر مارے جاݨگے"۔

مَیں کِہا ڈالراں نالۄں جِیون جرُۄری ہَے کی پھرک پَیݨا ہَے"۔تاں اُس نیں اکھّاں بھر لئیِیاں٬

"بائۄُ جی کِہڑا کِسے دے وس ہُںدّا ہَے٬بسّ کرماں دا لِکھِیا بھۄگدے ہاں"۔

اُہ مَینُۄں ہمیشاں بائۄُ جی کہِںدّا۔تے اجّ آپݨے من دی دشاں میرے تۄں لُکا ناں سکِیا۔مَیں کائِدے انُسار ہمیشاں اُسدا وِیہ ورے وڈّا ہۄݨ تے وی ناں لَیںدا۔اُہ آپݨے من دی ہالت میرے نال ساںجھی کرنی چاہُںدّا سی تے اُسدے اںدّرلی پِیڑ سمجھدا ہۄئِیا مَیں اُس نُۄں کَۄپھی-ٹائیِم لَے تُرِیا۔

کَۄپھی دی گھُٹّ بھردا اُہ بۄلِیا٬

"بائۄُ جی ایداں دی گںدّی ’لاد تۄں تاں بںدّا اُۄںئی چںگَّے"۔

بائۄُ جی اُسدا تکِییا کلام بݨ گِیا سی۔اُہ تھۄڑا رُک کے پھیر بۄلِیا٬

"مَے تاں بتھیرا سۄچدا ہاں بئی گڈّی سہی چلاواں۔پر گھبراہٹ ہۄݨ لگّ پَیںدی اے...۔من وِچّ پُٹھِّییاں سِدھِّییاں گلّاں جِہِییاں آئُݨ لگّ پَیںدِییاں نیں۔ہُݨ تاں گلّ ہی ایڈی ہۄ گئی..."۔

مَیں اُس نال ہمدردی جتائُںدے ہۄئے اُس نُۄں مُشکل ساںجھی کرن لئی کِہا تاں اُہ مَینُۄں آپݨا سمجھدے ہۄئے گلۄٹے واںگ اُدھڑنا شُرُۄ ہۄ گِیا۔

"جِس ورے میرا وِیاہ ہۄئِیا اُسے ورے مَینُۄں نال دے ہی پِںڈّ سکُۄل ماسٹر دی نَۄکری مِل گئی۔اُنہاں دِناں وِچّ پْرائِمری سکُۄل ٹِیچر دی تنکھاہ تھۄڑی سی تے مَیں گھر دی دشا نُۄں سُدھارن دے سُپنے لَیںدا ہۄر پَیسا کمائُݨ دی لالسا لَے کے وِیاہ تۄں پںجّاں سالاں بائد ہی دُبئی آ گِیا۔میری پتنی اِکلّی ہی میرے بچِّیاں نُۄں پالدی رہی۔بائۄُ جی مَیں پُۄرے باراں سال ڈٹ کے کمّ کِیتا۔...تے اُسدا اِہ سِٹّا نِکّلِیا اے"۔

اُسدِییاں اکھّاں وِچّ ہںجھُّۄ تَیرن لگّے۔

"بچّے پلے٬وڈّے ہۄئے٬مَیں اُنہاں لئی کھرچا تے کپّڑے لِیڑے بھیجدا رِہا۔پڑھائی وی کروائی ناں ہی آپݨی پتنی ہرپال نُۄں تے ناں ہی بچِّیاں نُۄں کِسے گلّۄں تںگّ رہِݨ دِتّا"۔

"سںگّتار جی تُہاڈے کِنّے بچّے ہن؟"مَیں پُچھِّیا۔

"جی تِنّ کُڑِییاں تے اِکّ مُںڈّا۔...تے اِہ سبھ تۄں چھۄٹی اے"۔

اُسن مُۄںہ کُجھّ ایس ترہاں بݨائِیا جِویں کَۄپھی دی تھاں مُۄںہ وِچّ ذہِر دا گھُٹّ آ گِیا ہۄوے۔اُہ پھیر بۄلِیا٬

"اُدھر گھردِیاں نیں وِیَۄ میرے نال چںگّی نہِیں کِیتی۔جدۄں مَیں باراں سال پِچھّۄں دُبئی تۄں آ کے چھۄٹے بھرا تۄں ذمِین دا ہِسّا مںگِّیا تاں میرا پِئۄ ہی کہِݨ لگِّیا ’کِہ تُۄں تاں دُبئی جا کے بتھیرِییاں بَیںکاں بھر لئیِیاں نیں جے ہِساب ہی کرنا ایں تاں اُسدا وی ہِسّا دیء تے جے ہُݨ باراں سال تۄں گھر دا تۄرا اِہ ہی تۄردا رِہا اے تاں اگّۄں واستے وی ذمِین ایسے دی ہَے’۔مَیں پِئۄ دے بتھیرے ترلے پائے تاں اگّۄں کہِݨ لگِّیا ’تَینُۄں پڑھائِیا لِکھائِیا٬ماسٹر لُیائِیا تے باہر بھیجِیا٬اُدۄں کمّ کرن ویلے تاں تَینُۄں ذمِین دِسی نہِیں۔تُۄں تاں باہر بَیٹھا سی تیرے ٹبّر دی دیکھ ریکھ کَۄݨ کردا سی؟اسِیں رِشتے ناتے نِبھائے٬نانک شکّاں پُۄرِییاں٬مرگاں وِیاہاں تے جاںدے رہے۔تُۄں بھیجِیا سی کدی کھرچا...?آپݨے ٹبّر نُۄں ہی لۄچدا رِہا ایں۔ہِساب کرنا ہَے تاں پائی پائی دا کر...۔ پھیر تیرا جۄ بݨدا ہَے لَے لئیِں۔تُۄں اَینا شُکر کر کے تَینُۄں چھتِّیا چھتائِیا گھر مِل گِیا’۔مَیں بتھیرا کلپِیا٬کۄرٹ کچہِرِییاں گِیا پر لمبّڑدار٬پٹواری٬کانُۄگۄ٬تہِسِیلدار سارے اُنہاں دے ہی بںدّے سن۔مَیں جۄ پَیسے وی بھیجدا رِہا اُہ اُس تۄں وی مُکّر گئے کِہ ,'اکھے تیرے ہی ٹبّر تے لا دِںدّے سی'۔بائۄُ جی ساری کمائی کھُۄہ کھاتے پا کے تے آپݨا جدّی ہِسّا گُیا کے۔پھِکر دے مارِیاں نیں آہ شُۄگر تے بلڈّ پْرَیشر ورگِییاں بِمارِییاں سہیڑ لئیِیاں"۔

اُس نُۄں کھُلّدا ویکھ کے مَیں جانݨا چاہِیا ’کِہ آکھر ہۄئِیا کی اے؟‘

"ہۄݨا کی اے جی٬وڈّی کُڑی تاں نِری گئۄُ اے٬ساڈا کردی وی بہُت اے۔اُس نیں ہی سدّے سی ایتھے۔پْراہُݨا وی پہِلاں پہِلاں بہُت کردا سی پر...."۔

اُہ رتا کُ جھیمپِیا۔مَیں کِہا "پر کی؟"

"میری چھۄٹی لڑکی دا ناں ہَے امْرِت جۄ اجّ کلّ آپݨے آپ نُۄں اَیمی اکھوائُںدی اے۔کلّا ناں ہی نہِیں بدلِیا آپ وی بہُت بدل گئی ہَے"۔

ککّی داڑی وِچّ ہتھّ پھیردا اُس شکتی سمیٹݨ لگّا۔"تُسی اگّے کِسے کۄل گلّ ناں کرِئۄ آپݨا سمجھ کے دسّ رِہا ہاں۔کِہ اگّے تاں جۄ سی-سی پر رات جۄ ہۄئی اُہ بہُت ماڑی ہۄئی آ۔کِتے مُۄںہ دِکھائُݨ جۄگے وی نہِیں رہے۔میرے اتے آپݨے چھۄٹے بھرا تے پُلِیس بُلائی اُس گںدّی ’لاد نیں۔مَیں تاں جِیںدا ہی مر گِیا"۔اُس دِییاں اکھّاں وِچّۄں اتھرُۄ پھیر چھلک پئے۔

"کِئۄں کی گلّ ہۄئی؟" مَیں پُچھِّیا۔

"بسّ جی ہۄݨا کی اے۔آپݨا ای کسُۄر اے٬اَینی سِر جۄ چڑھا لی۔جدۄں مَیں دُبئی وِچّ سی چںگّے پَیسے بھیجدا سی کِہ بچِّیاں دا کۄئی شَۄںک پُۄرا ہۄݨۄ رہِ ناں جاوے۔اِنہاں جۄ چاہِیا لَے کے دِتّا۔مَیں تاں مُںڈّے کُڑِییاں وِچّ کۄئی پھرک ہی نہِیں سی سمجھِیاں۔میری ایسے کھُلّ دا سگۄں اینہاں نذائِذ پھَیدا اُٹھائِیا"۔اُہ کَۄپھی دے کپّ تے لگّی چِپّری جِہی نُۄں اِئۄں تۄڑ رِہا سی جِویں من اںدّرۄں ہۄر بڑا کُجھّ ٹُٹّ رِہا ہۄوے۔

"اِہ آپݨی ماں نُۄں کہِںدّی پَیںٹا پا کے کالج جاݨا ہَے۔اِہدی اُہ وی گلّ پْروان کر لئی۔اِہ کہِںدّی والھ کٹائُݨے نیں اسِیں کِہا کۄئی گلّ نہِیں۔پر بائۄُ جی ہر چِیذ دی اِکّ ہدّ ہُںدّی ہَے۔ہُݨ تاں اُہ ہدّ وی پار ہۄ گئی"۔

سںگّتار کُجھّ دیر رُکِیا تے اُس نیں پھیر بۄلݨا شُرُۄ کر دِتّا۔"بائۄُ جی اِہ ہر سمیں آپݨے آپ نُۄں دُۄجِیاں تۄں بیہتر تے اگّے سمجھدی رہی اے۔دُۄجِییاں کُڑِییاں نیں جدۄں کنیڈا اکے پَیںٹا پائُݨِییاں شُرُۄ کِیتِییاں تے وال وی کٹا لئے تاں اِس نیں سۄچِیا کِہ مَیں تاں پِچھّے رہِ گئی تے اِہ اُسے دِن آپݨی کِسے سہیلی نالھ جا کے بھُۄرے والھ رںگّا لِیائی۔پھیر اُس دِییاں کمّ تے سہیلِییاں وی بݨ گئیِیاں۔اُنہاں دے ہر رۄذ گھر پھۄن آئُںݨ لگّے۔کُجھّ دیر تاں آتھݨ سویر آںئُدے رہے پر جدۄں ادھّی ادھّی رات نُۄں کدے تڑکے ویلے آںئُدے٬جدۄں سارے سُتّے پئے ہُںدّے تاں گُسّا آئُݨ لگِّیا۔کِہ اَیس ویلے اَینا کِہڑا جرُۄری کمّ ہَے۔بسّ بائۄُ جی جدۄں رۄکدے تاں غل نُۄں پَیںدی"۔

مَیں دیکھِیا سںگّتار دا چِہرا تݨدا جا رِہا سی۔اُہ بیوسی دے ڈُۄںگھے ساگر وِچّ اُتردا پْرتِیت ہۄ رِہا سی۔کَۄپھی دی گھُٹّ نُۄں کُڑتّݨ سمجھ کے اںدّر لںگھّائُںدا اُہ بۄلِیا۔

"جی تُہاڈے تۄں ہُݨ کاہدا لُکا اے دھانُۄں اُستاد جۄ منّ لِیا٬ہَے تاں میری دھی پر میرے سمجھ تۄں باہر اے۔کدی کدی تاں شکّ جِہا ہُںدّا اے..."۔پھیر اُہ گلّ نُۄں وِچّے ہی پی گِیا۔

"گھر وِچّ اُسدے بیوکت آئُݨ والے پھۄناں نیں کلیش کھڑا کر دِتّا۔پْراہُݨا ایس گلّۄں بہُت کھِجھّݨ لگّ پِیا۔اِکّ دۄ وار اُسنے پھۄن سُݨن دی وی کۄسِش کِیتی تے اِس نُۄں رۄکِیا وی پر اگّۄں اِہ ٹُٹّ کے پئی۔تے پھیر اِہ کلیش ایناں ودھ گِیا کِہ پْراہُݨا کہے میرا گھر ہَے٬جۄ مَیں چاہاںگا اُہ ہی ہۄویگا تے اِہ کہے کِہ میری ذِںدّگی ہَے جِویں مَیں چاہاں اُسے ترہاں جِیواںگی۔جدۄں میرے رۄکݨ تے اِہی گلّ اُس نیں مَینُۄں وی آکھی تاں میرا گُسّا کابُۄ تۄں باہر ہۄ گِیا تے اجے اُس تے ہتھّ چُکِّیا ہی سی تاں وڈّی کُڑی میرا ہتھّ پھڑ کے کہِݨ لگّی۔'اجِہی گلتی ناں کرِئۄ اِہ کنیڈا ہَے۔ایتھے ہر کِسے نُۄں آپݨے ڈھںگّ نال جِیݨ دی آذادی ہَے'۔تے مَیں پھیر اِس آذادی نُۄں ہذاراں گالھاں کڈھِّییاں۔پر میرے گالھا کڈھّݨ نال کی پھرک پَیںدا ہَے؟"مَیں اُسدِییاں گلّاں سُݨدا رِہا تے ہُںگّارا بھردا رِہا۔

"پھیر بائۄُ جی اِہ نیں آپݨا سَیلُۄلر پھۄن لَے لِیا۔تے پْراہُݨے نیں وی کہِݨا بںدّ کر دِتّا پھۄن دا کھرچا وی آپ ہی کردی سی۔سارا دِن پھۄن پرس وِچّ رکھّدی تے اُہ پھۄن اُسے ترہاں آںئُدے رہے۔اِکّ دِن اِسنے کپّڑے وی بیڈھوے جِہے پائُݨے شُرُۄ کر دِتّے۔اِکّ دِن آپݨے پْراہُݨے ملکِیت نیں دیکھِیا اِس نُۄں ڈرائیِویء وِچّ کھڑی نُۄں کُجھّ منچلے جِہے مُںڈّے ہارن مار کے لںگھّے۔بسّ اُس نیں تاں اُسے دِن کہِ دِتّا کِہ مَیں نہِیں اِس نُۄں آپݨے گھر رکھّ سکدا۔تُسی آپݨی کِتے بیسمَیںٹ دیکھ لئۄ۔بائۄُ جی اِہ اِکّ پِئۄ لئی مرن والھی گلّ ہُںدّی ہَے۔پر اِہ اُتھے وی ناں رُکی"۔گلّ کردِیاں سںگّتار دِییاں اکھّاں وِچّۄں اتھرُۄ چھلک پئے۔

ساہس اِکٹھّا کر کے اُہ پھیر بۄلِیا٬

"بسّ جِتھّے وی جاںدی پھۄن پَیںٹ نال ٹںگِّیا ہُںدّا۔پھیر ٹِیں ٹِیں کرن والی اِکّ ہۄر ڈبّی جِہی لَے لئی۔بیڑا گرک ہۄ گِیا۔سارے ٹبّر نیں اِس نُۄں بُلائُݨا چھڈّ دِتّا پر اِس نیں آپݨِییاں کُجھّ سہیلِییاں ناں چھڈِّییاں۔اِسدی وجاں کرکے وڈّی لڑکی تے پْرہائُݨے دی لڑائی رہِݨ لگّی۔بسّ اسِیں نمۄشی دے مارے دبّ گھُٹّکے دِن کٹّدے رہے"۔

"آکھر بْرداشت کرن دی وی کۄئی ہدّ ہُںدّی ہَے۔جۄ اجّ سانُۄں بیوکُۄپھ تے انپڑھ دسّدی ہَے اِہ اِںڈِییا وِچّ اںگّریجی ’چۄں مساں ہی پاس ہُںدّی سی۔امْرِت تۄں بدل کے آپݨا ناں اَیمی رکھّ لِیا۔ہُݨ باہرۄں پھۄن آئُںدے ہن کِہ 'اسِیں اَیمی نال گلّ کرنی ہَے'۔کئی واری تاں اِہ ناں سُݨ کے اِسدے بھُۄرے والھ تے بیڈھوا پہِراوا دیکھ کے لگّدا ہَے بئی اِہ ساڈی دھی ہی نہِیں۔پر پھیر مۄہ دِییاں تںدّاں مار جاںدِییاں نیں۔کِتھّے چھڈّ کے بھجّ جاواں"۔اُہ رۄݨہاکا ہۄئِیا پِیا سی۔

"بسّ جی مُکّدی گلّ تاں اِہ ہَے کِہ اِہدی سہیلی ہی سارے پُیاڑے دی جڑ ہَے۔اِہ وی پتا لگّا ہَے کِہ اُہ وِیاہی ہۄئی سی تے اُس نیں آپݨے گھروالا چھڈّ دِتّا سی۔ہُݨ اِکلّی بیسمَیںٹ لَے کے رہِںدّی ہَے۔کُجھّ ہۄر مُںڈّے وی اُس کۄل آںئُدے رہِںدّے نیں جِنہاں نُۄں اُہ آپݨے پھرَیںڈ دسّدی ہَے۔اَیمی وی اُسدا کھہِڑا نہِیں چھڈّدی۔اِہ سارا گرپّ دیر رات تکّ کاراں وِچّ گھُمّدا رہِںدّا ہَے۔پرسۄں مَیں بَیڈّرُۄم دی کھِڑکی وِچّۄں کھڑکے آپ دیکھِیا سی کِہ دۄ مُںڈّے اگلی کار وِچّ سن تے تِنّ مُںڈّے تے دۄ کُڑِییاں پِچھلی کار وِچّ۔جد دیکھۄں سَیلّ پھۄن تے لگّے ہۄئے۔گھرۄں کمّ تے نُۄں کہِ کے جائۄُ پر دۄ چار واری تاں پتا لگِّیا ہَے کِہ کمّ تے پہُںچّی ہی نہِیں"۔اُس نیں سِر سُٹّ لِیا۔

اِکّ دِن اِسدی ماں نیں اِہ سُݨ کے ہِکّ وِچّ دُہتھّڑ ماری کِہ 'نِجّ جمّݨی سی ایہۄ جِہی لاد'...۔بائۄُ جی کئی واری تاں اُہ من نُۄں ڈھارس دیݨ لئی پاٹھ ہی کری جائۄُ...۔ہۄر بیوس ہۄئِیا بںدّا کرے وی کی؟" اُہ وار وار آپݨے سِر تے ٹکائی پگّ نُۄں سُۄت کردا تے داڑی نُۄں کھُرکدا۔جِویں اُسدی پگّ اُچھّلدی جا رہی ہۄوے تے داڑی نُۄں کۄئی ہتھّ پائُݨ لگِّیا ہۄوے۔مَیں اُس نُۄں کہِݨا تاں چاہُںدّا سی کِہ 'اِہ اِکّ سۄّبھیاچارک بدلاء ہَے۔کۄئی وی بچّا ایس ولّ آکرشت ہۄ سکدا ہَے۔پر اسِیں پُراݨے سبھِّیاچار نال جُڑے سماج دے ڈرۄں اُس نُۄں گلھت ترِیکے نال رۄکݨ دی کۄسِش کردے ہاں۔کئی کُٹّ مار کردے ہن تے کئی تاناشاہ بݨکے وِیاہ ٹھۄسدے ہن۔پر اِنہاں مُلکاں دا کانُۄن اِس گلّ دی آگِیا نہِیں دِںدّا۔کانُۄن جۄ ماپِیاں تۄں ودھّ تاکتور ہُںدّا ہَے اُنہاں دی راکھی کردا ہَے۔نالے ایتھے ہر بںدّا نِجّ-پْرست ہَے سماج دی تاں ہۄںد ہی کۄئی نہِیں۔جدۄں اسِیں اِس مُلک نُۄں رہِݨ واستے چُݨِیا سی اُدۄں ہی سانُۄں اِہ گلّاں سمجھ لَیݨِییاں چاہِیدِییاں سن'۔پر اِہ گلّاں کہِݨ لئی مَینُۄں سماں ٹھِیک ناں جاپِیا۔تے سںگّتار لگاتار کنیڈا نُۄں گالھاں کڈھّی جا رِہا سی۔

ایسے کنیڈا پہُںچّݨ لئی کدی اُہ ترلۄ مچھّی ہُںدّا رِہا سی۔ایسے کرکے مَۄکا مِلدِیاں ہی اُس نیں آپݨی اَیمّ اے پاس وڈّی کُڑی کنیڈا تۄں گئے دسوِیں پاس مُںڈّے نال وِیاہ دِتّی سی تے بیہدّ پَیسا وی کھرچِیا سی۔چںگّی کِسمت نُۄں پْراہُݨا چںگّا نِکّلِیا اُنہاں کیس سپَۄںسر کِیتا وکِیلاں تے پَیسے کھرچے تے کنیڈا لِیا واڑے۔کُڑی دا اہِسان بہُت وڈّا سی۔پر ہُݨ اُہ دۄ پُڑاں وِچکار پِس رہی سی۔تںگّ ہۄ کے ہی پْراہُݨے نیں کِہا سی کِہ 'میرے گھر تۄں چلے جائۄ مَیں ہۄر بْرداشت نہِیں کر سکدا'۔پر اِہ ہالات پَیدا کِیہنے کِیتے سی؟ کھُد اُسدی آپݨی بیٹی نیں۔اُہ چُپّ چاپ بَیٹھا سۄچدا رِہا تے اکھِّییاں وِچّ ہںجھُّۄ تَیردے رہے۔مَیں وار وار اُسدا مۄڈھا تھپتھپا کے اُس نُۄں دِلاسے دِںدّا رِہا۔

پھیر آپݨا سارا تاݨ سمیٹ کے اُہ بۄلیاِ "بسّ جی ہُݨ تاں جِئۄُںدے ہی مر گئے۔جِیݨ دا کی ہجّ ہَے؟جے کۄئی اِجّت ہی ناں ہۄوے۔پرسۄں امْرِت گھر آئی... اُہ ہی بیڈھوے جِہے کپّڑے پَیںٹ دی جیب دے باہر لٹکدا سَیلّ پھۄن تے رںگّے ہۄئے سُنِہری والھ...۔گھرۄں کُجھّ چُکّ کے جدۄں واپِس جاݨ لگّی تاں اُسدی ماں نیں پُچھِّیا 'کِتھّے چلّی ایں'?'تاں کہِںدّی تَینُۄں کی جِتھّے مرجی جاواں۔بائۄُ جی باہر اُہ ہی کُڑی کار وِچّ بَیٹھی سی۔نال دۄ بیڈھوے جِہے پہِراوے والے مُںڈّے اِہ وی اُناں نال ہی بَیٹھ کے چلی گئی۔پھیر رات دے باراں بجے تکّ ناں آئی۔اِہدی ماں اُڈِیک اڈِیک کے رۄݨ لگّ پئی۔پْراہُݨے نال گلّ کِیتی تاں اُہ سارے ٹبّر نُۄں کںجّر دسّݨ لگِّیا۔رات دے دۄ بجے مُڑکے آئی۔چںگّی تراں بۄلِیا وی نہِیں سی جا رِہا پتا نہِیں کی کھادھا پِیتا ہۄئِیا سی۔ادۄں تاں پَے گئی٬جدۄں سویرے اُٹھّی تاں سارا ٹبّر دُیالھے ہۄگِیا۔جدۄں پُچھّݨ لگّے تاں کہِںدّی میرا پْرسنل ماملا ہَے۔مَینُۄں گُسّا آئِیا تے مَیں چپیڑ کڈھّ ماری۔

چھۄٹا مُںڈّا وی کُٹّݨ ڈہِ پِیا۔ایہنے جھٹّ ہی آپݨے سَیلُۄلر تۄں 911 گھُمائِیا تے اُسے پل پُلِیس آ گئی۔مَینُۄں تے میرے مُںڈّے نُۄں پھڑ کے لَے گئی۔پْراہُݨا ذمانت تے چھڈا تاں لِیائِیا پر کہِںدّا ہُݨ تُسِیں میرے گھر نہِیں رہِ سکدے مَیں رۄج دا اِہ کںجّرکھانا بْرداشت نہِیں کر سکدا۔جے ساڈے تے کْرِمِینل چارج لگّ گِیا تاں اسِیں کی کراںگے؟اُہ سِر پھیرن لگّا۔مَینُۄں جِنّی چھیتی ہۄ سکدا ہَے لائیِسںسّ دُیا دۄ۔اجّ مَیں لَیسن لئی آ تاں گِیا٬جواب نہِیں دے سکِیا پر مَیں بہُت اپّسَیٹّ ہاں"۔

کُجھّ دیر رُک کے اُہ پھیر بۄلِیا٬ "بائۄُ جی پرسۄں دے کِسے دے گھر بَیٹھے ہاں٬پُلِیس دی وارنِںگّ ہَے کِہ تُسِیں اُس گھر جا نہِیں سکدے تے ناں ہی کُڑی نُۄں کِتے جاݨۄں رۄک سکدے ہۄں۔ٹھِیک ہَے اُہ بالگ ہَے پر تُسِیں آپݨِییاں اکھّاں ساہمݨے آپݨے دھی پُتّ نُۄں غلت کمّ کردا کِس ترہاں بْرداشت کر سکدے ہۄں؟کئی واری تاں مَینُۄں لگّدا اے بئی اُسدے من تے کۄئی ماڑا اسر پِیا ہۄئِیا اے۔اِکّ وار مَیں پُچکار کے پُچھِّیا کِہ 'بیٹے اِس ترہاں کِئۄں کردی ایں؟تاں کہِںدّی٬ 'تُسِیں تاں گھر 'چ مَینُۄں پُچھِّیا ہی کدی نہِیں سی۔مَیں تاں آپݨے آپ نُۄں ہمیشا وادھُۄ ہی سمجھدی رہی ہاں۔تھۄڈے لئی تاں مُںڈّا ہی سبھ کُجھ آ۔پھیر ہُݨ میرا پھِکر کِویں ہۄ گِیا؟'

پھیر اِکّ دِن کہِںدّی میری سہیلی تے اُسدا بُیائے پھرَیںڈ میرا کِنّا کردے آ'۔پر ٹھِیک ہَے بائۄُ جی کردے ہۄݨگے اُہ کِسے لالچ نُۄں پر کھُۄن تاں ساڈا ای آ۔کئی وار اجِہے لۄک آپݨے متلب کڈھّ کے پاسے ہٹ جاںدے نیں۔تے کُڑِییاں وِچارِییاں دا ہال ڈۄرۄں ٹُٹّی پتںگّ ورگا ہۄ جاںدا ہَے۔اُہ کِتے وی کںڈِّیالِییاں کِکّراں بیرِییاں وِچّ جا پھسدِییاں ہن۔اِس دا تاں اسِیں اجے وِیاہ کرنا ہَے٬کَۄݨ کروائیگا اِس نال وِیاہ؟

سںگّتار اُداس ہۄ گِیا۔

اُہ ٹھِیک ہی تاں کہِ رِہا سی٬ کئی واری بھارت تۄں نویں آئے مُںڈّے کُڑِییاں نُۄں مِلی اِہ نوِیں آجادی اُنہاں دے پَیر چُکّ دِںدّی ہَے۔پَیر ہی اجِہے چُکّدی ہَے کِہ ہمیشاں لئی اُکھّڑ جاںدے ہن۔مُںڈّے نشِیاں وِچّ گرک ہۄ جاںدے ہن تے کُڑِییاں کال گرلاں بݨن لئی مجبُۄر ہۄ جاںدِییاں ہن۔اِس مُلک دا کانُۄن تاں وِبھچار نُۄں وی بِجنس دسّدا ہَے۔تھاں تھاں کھُلّے سٹرِپّ کلبّ٬مساذ پارلر٬نِئۄُڈ سائیِٹاں٬بلِئۄُ پھِلماں٬نںگّیذ بھرپُۄر رسالے اِنہاں کُڑِییاں دے سِر تے ہی چلّدے ہن۔کھُلّییام جِسم ویچݨ والِییاں کُڑِییاں دے وِگِیاپناں وِچّ ہُݨ بھارتی مُۄل دِییاں کُڑِییاں دے وی ناں آئے دِن شامل ہۄ رہے سن۔

شائِد ایسے گلّۄں سںگّتار ڈردا سی کِہ کۄئی گُمراہ کرکے اُسدی کُڑی نُۄں وی غلت رستے ناں پا دیوے۔اجِہا کُجھّ اُس نیں پہِلی وار کنیڈا آ کے سُݨِیا سی۔سُݨ کے اُس نُۄں جاپدا سی جِویں کِسے نیں اُس دے سِر وِچّ بارُۄد بھر دِتّا گِیا ہۄوے جۄ کِسے سمیں وی پھٹ جاویگا۔اُہ رۄݨ ہاکا ہۄ کے بۄلِیا

"بائۄُ جی اِہ کیہۄ جِہی تبدِیلی جۄ سِرپھ غلت کمّاں وِچّ ہی آںئُںدی ہَے۔گھٹّ پہِراوا پاکے نںگّیذ دِکھا کے تاں کۄئی مَۄڈرن نہِیں ہۄ جاںدا۔اِس کملی کُڑی نُۄں کۄئی کِویں سمجھاوے"۔اِس ترہاں تاں مَینُۄں لگّدا ہَے مَیں سال وی ہۄر نہِیں جِیݨا...۔میرا بلڈّ پْرَیشر تے شُۄگر آئے دِن ودھدے جا رہے ہن۔میرا ڈاکٹر کہِںدّا ہَے کِہ تُۄں کۄئی پھِکر کردا ایں۔کی دسّاں مَیں ڈاکٹر نُۄں ایسے وذا کرکے تاں اجّ میرے تۄں کار وی ٹھِیک نہِیں چلّدی۔

مَینُۄں بَیٹھے بَیٹھے نُۄں پںجّاب دے دِناں دی یاد آئی۔جدۄں بُۄٹے دی نسل بدلݨ لئی اُس تے کلمِیں پِئۄںد چڑا دِتّی جاںدی سی۔اُہ کُجھّ دیر تاں مُرجھائُںدا پھیر نوِیںیاں لگراں پھُٹّ پَیںدِییاں۔پھیر پھلھ پھُلّ سارا کُجھّ ہی بدل جاںدا۔سںگّتار کھُد اپݨے ٹبّر نُۄں نویں سبھِّیاچار دی پِئۄںد چڑھا کے ہُݨ اِہ تبدِیلِییاں لئی تِیار نہِیں سی۔اُس دا کنیڈا تاں سِرپھ آدھُنِک سہُۄلتاں تے چںگّی آرتھِکتا تکّ ہی مہِدُۄد سی۔بہُتے بھارتِییاں دا ایہۄ ہال سی جۄ نویں سبھِّیاچار دے پھلھ پھُلّ اپݨی جھۄلی پائُݨ لئی تِیار نہِیں سن۔

مَیں اُس نُۄں کِہا٬" سںگّتار جی ہُݨ تاں آپاں نُۄں سُکھّ سہُۄلتاں دے نال نال اِہّ گلّاں وی بْرداشت کرنِییاں ہی پَیݨِییاں نیں۔چںگّے دے نال نال ماڑا پکھّ وی ہۄݨا ہَے۔آپے سارا کُجھّ ٹھِیک ہۄ جاویگا۔جدۄں تُسِیں کر ہی کُجھّ نہِیں سکدے پھیر اَینا سۄچ کے کی کرۄںگے؟تُسِیں آپݨا دھِیان آپݨے کمّاں تے کیںدرت کرنا سِکھّۄں۔دُۄجِیاں دے جِیون وِچّ اگر اُہ بالگ ہن ایتھۄں دا کانُۄن دکھل اںدّاذی بْرداشت نہِیں کردا۔اِس وکت ڈرائیِوِںگّ لائیِسںسّ لَیݨا تُہاڈے لئی بہُت جرُۄری ہَے۔اِس مُلک وِچّ اِہ ہی تُہاڈِییاں لتّاں ہن۔ناں کِہ دھی پُتّ۔اِنہاں دا مۄہ تِیاگ کے اپݨی سِہت دا دھِیان رکھّݨا سِکھّۄ۔مَیں اُس دا مۄڈھا تھپتھپائِیا۔جِویں مَیں پُراݨے رُکھّ نُۄں کٹّ کے کۄئی نوِیں کلم چڑائُݨ دی کۄشِس کر رِہا ہۄواں۔اُہ چُپّ چاپ مَینُۄں سُݨدا رِہا۔

کَۄپھی ہائۄُس دے ساہمݨے وگدی سڑک تے اݨگِݨت کاراں تیج سپِیڈ تے دَۄڑ رہِییاں سن۔ جِناں نُۄں چلائُݨ والے کِسے وی مُلک تۄں آئے ہۄ سکدے نیں۔اسِیں وی باہر نِکّل کے آپݨی کار ول نُۄں تُر پئے اِکّ نوِیں دِشا ول جاݨ لئی...۔